Supreme Court partially allows appeal against eviction order, ruling IKA's clinic use exempts it from compensation under Art. 61 of Decree 34/1995.

Απόφαση 827 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 827/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Ζώη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή και Ιωάννα Λούκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Δεκεμβρίου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "Η ΠΕΝΤΕΛΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΗ - ΤΕΧΝΙΚΗ - ΚΤΗΜΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Α. Λ., που παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου Διονυσίου Αναγνώστου και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΙΔΡΥΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ (ΙΚΑ)" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Αθανασίου και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11/6/2001 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 537/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1799/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 19/1/2006 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 22/9/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αναίρεση κατά της υπ' αριθμ. 1799/2003 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρ. 60§1 του Π.Δ/τος 34/1995, όπως τροποποιήθηκε με το άρθ. 7§14 Ν 2741/1999, ορίζεται ότι σε περίπτωση απόδοσης του μισθίου, λόγω λήξης της μίσθωσης, ένεκα ... συμπλήρωσης δωδεκαετίας, ο εκμισθωτής οφείλει στο μισθωτή, για την αποκατάσταση της άυλης εμπορικής αξίας, ποσό ίσο με το καταβαλλόμενο, κατά το χρόνο της λήξης της μίσθωσης είκοσι τεσσάρων (24) μηνών. Ενώ, κατά τη διάταξη του άρθ. 61 εδ. β του ίδιου ως άνω Π.Δ/τος (34/1995), όπως τροποποιήθηκε με την παράγρ. 15 του ίδιου ως άνω άρθ. 7 του Ν. 2741/1999, ορίζεται ότι τα ποσά του προηγούμενου άρθρου δεν οφείλονται, μεταξύ άλλων, στις μισθώσεις των περιπτώσεων γ του άρθ. 1 του παρόντος (στέγαση κλινικών και κάθε φύσης νοσηλευτικών ιδρυμάτων), εφόσον δεν ασκούνται στο μίσθιο εμπορικές πράξεις.

Εξ άλλου, η από το άρθρ. 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ, προβλεπόμενη πλημμέλεια της παραβίασης κανόνα δικαίου συντρέχει όταν ο κανόνας δικαίου δεν εφαρμοσθεί, ενώ υπήρχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή εάν εφαρμοσθεί, παρότι δεν ήταν εφαρμοστέος, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα.

Στην προκειμένη περίπτωση, το δικάσαν Εφετείο, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο αυτής, έκρινε ως βάσιμη κατ' ουσία την έφεση την ασκηθείσα από την ενάγουσα-εκμισθώτρια-νυν αναιρεσείουσα (απορρίπτοντας την έφεση του εναγομένου-μισθωτού-νυν αναιρεσιβλήτου) και αφού εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, εδίκασε εκ νέου την ένδικη αγωγή, με την οποία η ενάγουσα-εκμισθώτρια ζητούσε την απόδοση, λόγω λήξης του συμφωνημένου χρόνου της μίσθωσης και λόγω παρόδου δωδεκαετίας, του μισθίου ακινήτου, το οποίο το εναγόμενο (Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων-ΙΚΑ), χρησιμοποιούσε, ως μισθωτής, για τη στέγαση και λειτουργία Θεραπευτηρίου- Κλινικής και υποχρέωσε το τελευταίο (μισθωτή) να αποδώσει το μίσθιο, υπό τον όρο καταβολής προς αυτό, υπό της ενάγουσας-εκμισθώτριας του ποσού των 61.131 Ευρώ (24 μισθώματα), ως αποζημίωση, για την αποκατάσταση της άυλης εμπορικής αξίας.

Με το να κρίνει έτσι το δικάσαν Εφετείο, έσφαλε, κατά την κρίση του, ως προς το ζήτημα της αποκατάστασης της άυλης εμπορικής αξίας, διά της μη εφαρμογής της προαναφερθείσας διάταξης του άρθ. 61 του Π.Δ/τος 34/1995, η οποία ήταν εφαρμοστέα στην προκειμένη περίπτωση, δεδομένου ότι ο μισθωτής της ένδικης μισθωτικής σύμβασης, δηλαδή το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ), το οποίο χρησιμοποιούσε, όπως προαναφέρθηκε, το μίσθιο ως θεραπευτήριο- Κλινική, χωρίς να διενεργεί σ' αυτό εμπορικές πράξεις, καθόσον αυτό (ΙΚΑ), έχουν τη μορφή Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου, αποτελεί, όπως είναι κοινώς γνωστό, τον μεγαλύτερο Οργανισμό Κοινωνικής Ασφάλισης της χώρας και έχει, ως αποστολή του, την υποχρεωτική ασφάλιση των εργαζομένων, με σχέση εξαρτημένης εργασίας, σε περίπτωση ασθένειας, μητρότητας, αναπηρίας, ατυχήματος, γήρατος και ανεργίας, καθώς και τα μέλη της οικογενείας αυτών, σε περίπτωση ασθενείας αυτών ή θανάτου του προστάτη-ασφαλισμένου, παρέχει δε στους ανωτέρω (ασφαλισμένους και μέλη της οικογενείας τους) εκτός των άλλων και ιατρική περίθαλψη, που περιλαμβάνει ιατρικές φροντίδες, παρακλινικές εξετάσεις πάσης φύσεως, ειδικές θεραπείες, φάρμακα, συνήθη και ειδικά θεραπευτικά μέσα και περίθαλψη σε πάσης φύσεως θεραπευτήρια ( άρθ. 1 και 31 § 1,2,3,4 Ν. 1846/1951).

Σημειωτέον, ότι στην εισηγητική έκθεση του Ν. 2741/1999 αρθρ 7 § 15 περ. β) με την οποία αντικαθίσταται το άρθρο 61 του Π.Δ/τος 34/1995, αναφέρεται ρητώς ότι μεταξύ των περιπτώσεων που εξαιρούνται από τον γενικό κανόνα της υποχρέωσης καταβολής αποζημίωσης για την άυλη εμπορική αξία του μισθίου, όταν δεν ασκείται σ' αυτό εμπορική δραστηριότητα, είναι και η περίπτωση των κλινικών του ΙΚΑ.

Κατά συνέπεια, το δικάσαν Εφετείο υπέπεσε στην από το άρθρ. 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ., προβλεπόμενη πλημμέλεια, κατά τον βάσιμο περί τούτου, μοναδικό, λόγο αναίρεσης.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, κατά το μέρος της που αφορά το κεφάλαιο της αποζημίωσης, για την αποκατάσταση της άυλης εμπορικής αξίας, να παραπεμφθεί η υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, για περαιτέρω εκδίκαση, στο εκδόσαν την απόφαση ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές (αρθρ. 580 § 3 Κ.Πολ.Δ)και να καταδικασθεί το ηττηθέν αναιρεσίβλητο (ΙΚΑ) στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας (αρθ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ), μειωμένη κατά το αρθρ. 22 Ν. Ν. 3693/1957, διότι το αναιρεσείον ΝΠΔΔ (ΙΚΑ), σύμφωνα με το αρθρ. 19 § 1 Ν. 1846/1951 απολαύει των δικονομικών και οικονομικών προνομίων του Δημοσίου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει την υπ' αριθμ. 1799/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, όπως αναφέρεται στο σκεπτικό, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) Ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 5 Μαΐου 2011 και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στην Αθήνα στις 25 Μαΐου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ