Supreme Court dismisses appeal by winning party lacking legal interest in challenging losing party's reasons.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request to annul the Thessaloniki Court of Appeal's decision of 2211/2003. Although the appellant had won the underlying property dispute, the court found no legal interest in challenging the specific reasons given for rejecting the defendants' claim of ownership. The court ruled that the appellant failed to demonstrate specific harm from the appellate court's reasoning, which was necessary to establish standing for the annulment request.
Legislator headnote
AI generatedArticles 556(2) and 578 of the Code of Civil Procedure; The winning party may appeal only if they have a legal interest, which exists if the losing party's reasons create a res judicata effect in another suit, provided the reasons have operative force and the appellant demonstrates specific harm to their rights.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 827 / 2010 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 827/2010
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Δημήτριο Μαζαράκη και Νικόλαο Μπιχάκη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Ιανουαρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: ... η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεόδωρο Καμπέρη.
Των αναιρεσιβλήτων: 1. ..., 2. ... και 3. ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Βρεττά.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-3-1988 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής. Εκδόθηκαν οι αποφά-σεις: 111/1989 του ίδιου Δικαστηρίου που παρέπεμψε την υπόθεση στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής λόγω αρμοδιότητας, 157/2002 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής και 2211/2003 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 4-11-2003 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Μπιχάκης ανέγνωσε την από 22-2-2006 έκθεση του αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Αλέξανδρου Κασιώλα, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξού-σιος της αναιρεσειούσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 556 παρ. 2 και 578 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι αναίρεση δικαιούται να ασκήσει και ο διάδικος που νίκησε, εφόσον έχει έννομο συμφέρον, η ύπαρξη του οποίου κρίνεται από την προσβαλλόμενη απόφαση κατά τη γενική διάταξη του άρθρου 68 του ίδιου κώδικα. Το συμφέρον αυτό μπορεί να υπάρξει και όταν ο διάδικος που νίκησε βλάπτεται από τις αιτιολογίες της αποφάσεως, εφόσον από αυτές δημιουργείται δεδικασμένο σε άλλη δίκη, δηλαδή όταν οι αιτιολογίες της αποφάσεως έχουν προσόντα διατακτικού.
Όμως, η βλάβη που υφίσταται ο διάδικος που νίκησε από τις αιτιολογίες της αποφάσεως θα πρέπει να υπάρχει σε σχέση με τον αντίδικό του και να προσδιορίζεται στο δικόγραφο της αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την προσβαλλομένη 2211/2003 απόφασή του, απέρριψε την από 17-3-1988 αγωγή των αναιρεσιβλήτων κατά της αναιρεσείουσας, με την οποία ζήτησαν την αναγνώριση της συγκυριότητάς τους και την απόδοση σ'αυτούς του περιγραφομένου σ' αυτή ακινήτου, την κυριότητα του οποίου απέκτησαν με το, νομίμως μεταγραφέν υπ' αριθ. ...
παραχωρητήριο του Δασαρχείου ..., στηρίζοντας το διατακτικό της αποφάσεώς του στο ότι, ενόψει των πραγματικών περιστατικών που δέχθηκε, η άσκηση του δικαιώματος των εναγόντων να διεκδικήσουν το επίδικο ακίνητο υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλει η διάταξη του άρθρου 281 Α.Κ., ενώ απέρριψε την ένσταση που προβλήθηκε από την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα περί κτήσεως επί του επιδίκου ιδίας κυριότητας, τόσο με πρωτότυπο, όσο και με παράγωγο τρόπο.
Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης η νικήσασα εναγομένη ζητεί την αναίρεση της ανωτέρω αποφάσεως κατά τις εσφαλμένες, καθ' αυτήν (αναιρεσείουσα), αιτιολογίες της με τις οποίες απορρίφθηκε η προβληθείσα απ' αυτήν ένσταση ιδίας κυριότητας διότι είναι βλαπτικές γι' αυτήν. Ενόψει των ανωτέρω είναι φανερό ότι η αναιρεσείουσα που νίκησε δεν έχει έννομο συμφέρον να ζητήσει την αναίρεση της παραπάνω αποφάσεως για αντικατάσταση των ως άνω αιτιολογιών διότι δεν υπάρχει, ούτε η ίδια επικαλείται κάποια συγκεκριμένη βλάβη από τις αιτιολογίες αυτές έναντι των αντιδίκων της, οι οποίοι και δεν έχουν κάποιο ένδικο βοήθημα προκειμένου να επιτύχουν την άσκηση εκ μέρους τους έναντι αυτής (της αναιρεσείουσας) του δικαιώματός τους επί του εν λόγω ακινήτου.
Επομένως, η ένδικη αίτηση αναίρεσης είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 4-11-2003 αίτηση της ..., για αναίρεση της 2211/2003 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Μαρτίου 2010. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Μαΐου 2010.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ