Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds regarding evidence reiteration and admissibility rules.

Απόφαση 825 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 825/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου και Γεώργιο Πετράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ........ και 2. ......., οι οποίοι παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλειο Σπανό.

Των αναιρεσίβλητων: 1. ........, 2. ........, οι οποίοι παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ανδρέα Τσώκο και 3. ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΓΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Φλώρα Τριανταφύλλου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-3-2003 αγωγή των ήδη 1ου και 2ου εκ των αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών.

Εκδόθηκε η 3666/2004 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, με την οποία παραπέμφθηκε η υπόθεση στο αρμόδιο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Οι ήδη αναιρεσείοντες είχαν ασκήσει εν τω μεταξύ την από 7-8-2003 αγωγή ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, οπότε το Δικαστήριο αυτό εξέδωσε στη συνέχεια την 53/2005 οριστική απόφαση, συνεκδικάζοντας τις ως άνω αγωγές. Στη συνέχεια το Εφετείο Αθηνών εξέδωσε την 7149/2005 οριστική απόφαση, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 31 Οκτωβρίου 2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Πετράκης, ανέγνωσε την από 2 Ιανουαρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των 1ου και 2ου εκ των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αριθ.19 του ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση κι'έτσι ιδρύεται ο οικείος λόγος αναιρέσεως, και όταν στις αιτιολογίες της, που συνιστούν την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, αναφέρονται ανεπαρκώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο στήριξε την κρίση του επί ζητήματος, που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, κι'έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα, που εφαρμόστηκε, ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνοι, που δεν εφαρμόστηκε. Είναι δε ανεπαρκής η αιτιολογία, όταν τα εκτιθέμενα στην απόφαση περιστατικά, δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία του πραγματικού του κανόνα για την επέλευση της απαγγελθείσης έννομης συνέπειας. Δεν στοιχειοθετείται, όμως, ο παραπάνω λόγος αναιρέσεως, αν η ανεπάρκεια ανάγεται στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση και γενικότερα στην εκτίμηση των αποδείξεων, που είναι ανέλεγκτη (άρθρ. 561 παρ.1 ΚΠολΔ), αρκεί το εξαυτής συναγόμενο πόρισμα να εκτίθεται με σαφήνεια.

Εν προκειμένω, με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πιο πάνω πλημμέλεια, διότι διέλαβε ανεπαρκείς αιτιολογίες αναφορικώς με το αποδεικτικό της πόρισμα περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του δευτέρου από τους αναιρεσείοντες, οδηγού της μοτοσικλέτας, για την πρόκληση της συγκρούσεώς της με το αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο πρώτος από τους αναιρεσίβλητους, καθόσον: α) δεν αναφέρει για ποιο λόγο και αιτία ο οδηγός της μοτοσικλέτας, προτιθέμενος να πραγματοποιήσει υπέρβαση του προπορευομένου αυτοκινήτου, εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα της οδού΄β) δεν εκθέτει σε ποιο μέρος του ρεύματος πορείας του έβαινε το αυτοκίνητο (άκρο δεξιό, μέσο, άκρο αριστερό)' γ) δεν αναφέρει σε ποιο σημείο της οδού μετά τη σύγκρουση ακινητοποιήθηκε το αυτοκίνητο' και δ) δεν παραθέτει όλα τα συμπεράσματα της εκθέσεως πραγματογνωμοσύνης που διενεργήθηκε μετά από αστυνομική παραγγελία. Ο λόγος αυτός πρέπει ν'απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι όλες οι πιο πάνω προβαλλόμενες ελλείψεις της αιτιολογίας της αναιρεσιβαλλομένης αφορούν στην ανάλυση και αξιολόγηση των αποδείξεων, το εκ των οποίων πόρισμα περί της αποκλειστικής υπαιτιότητάς του δευτέρου αναιρεσείοντος για την πρόκληση του τροχαίου ατυχήματος εκτίθεται σαφώς.

ΙΙ. Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 106, 335, 338, 339, 340 και 346του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για το αποδεικτικό πόρισμα αναφορικώς με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη αποδείξεως, υποχρεούται να λάβει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς πάντως να είναι ανάγκη να γίνεται χωριστή αξιολόγηση του καθενός.

Η παραβίαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθ.11 περ.γ' του ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως. Ο λόγος, όμως, αυτός απορρίπτεται ως αβάσιμος κατ΄ουσίαν, εφόσον από την απόφαση προκύπτει αναμφίβολα, ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη όλα τα επικληθέντα και προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως από τη διάταξη του αριθ.11 περ.γ' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, ψέγεται το Εφετείο, διότι για τη μόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος σχετικώς με το πρόσωπο του υπαιτίου της προκλήσεως του ένδικου τροχαίου ατυχήματος δεν έλαβε υπόψη τα πιο κάτω αναφερόμενα έγγραφα, που οι αναιρεσείοντες είχαν επικαλεστεί και προσκομίσει προς απόδειξη του αγωγικού τους ισχυρισμού, ότι αποκλειστικώς υπαίτιος του ατυχήματος αυτού είναι ο πρώτος από τους αναιρεσιβλήτους, ήτοι α) την από 31-12-2002 ένορκη ενώπιον του προανακριτικού υπαλλήλου κατάθεση του μάρτυρος .......

και β) την από 18-4-2003 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του διορισθέντος από την Υποδιεύθυνση Τροχαίας Αθηνών πραγματογνώμονα ........, όσον αφορά το παρατιθέμενο περιεχόμενό της. Ο λόγος αυτός πρέπει ν'απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι από τη διαλαμβανόμενη στην αναιρεσιβαλλόμενη βεβαίωση του Εφετείου, ότι στο πόρισμά του για τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώρα το τροχαίο ατύχημα, και την αποκλειστική υπαιτιότητα γι'αυτό του οδηγού της μοτοσικλέτας δεύτερου αναιρεσείοντος κατέληξε, αφού έλαβε υπόψη "...

και όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, τα οποία οι διάδικοι επικαλούνται και προσκομίζουν, μεταξύ των οποίων και αντίγραφα των εγγράφων της ποινικής δικογραφίας", καθώς και από όλο το περιεχόμενο της αποφάσεως, στο αιτιολογικό της οποίας, μνημονεύεται ειδικώς η πιο πάνω έκθεση πραγματογνωμοσύνης με τις απαντήσεις του πραγματογνώμονα επί των τεθέντων ερωτημάτων, δεν καταλείπεται καμιά αμφιβολία, ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τις υπόλοιπες αποδείξεις και τα πιο πάνω έγγραφα.

ΙΙΙ. Επειδή κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.8 του ΚΠολΔ. ως πράγματα, η παρά το νόμο λήψη υπόψη των οποίων από το δικαστήριο ιδρύει τον προβλεπόμενο από αυτή λόγο αναιρέσεως, νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί, που θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, όχι όμως και η αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής και γενικώς η άρνηση των ουσιωδών ισχυρισμών αυτής, τέτοιο δε αρνητικό ισχυρισμό συνιστά και ο ισχυρισμός του εναγομένου προς αποζημίωση από αδικοπραξία και ειδικότερα από τη σύγκρουση δύο οδικών οχημάτων, ότι αποκλειστικώς υπαίτιος του ατυχήματος και της εντεύθεν ζημίας του είναι ο ενάγων.Κατά συνέπεια, η λήψη υπόψη τέτοιου αρνητικού ισχυρισμού του αναιρεσιβλήτου, τον οποίο αυτός είχε μεν προβάλει πρωτοδίκως, δεν είχε όμως επαναφέρει κατά τον τρόπο, που ορίζει το άρθρο 240 του ΚΠολΔ, δεν στοιχειοθετεί τον πιο πάνω λόγο αναιρέσεως.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.11 περ.β' του ΚΠολΔ, συγχωρείται αναίρεση και αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις, που δεν προσκομίστηκαν. Κατά την αληθινή έννοια της διατάξεως αυτής, που προκύπτει και από το συνδυασμό της προς τις διατάξεις των άρθρων 106, 346 και 453 παρ.1 του ΚΠολΔ, ως αποδείξεις, που δεν προσκομίστηκαν, νοούνται και εκείνες οι αποδείξεις, που έχουν μεν προσκομιστεί, αλλά δεν έγινε νόμιμη επίκληση με τις προτάσεις του διαδίκου, που τις προσκόμισε.

Επομένως, ιδρύεται ο άνω λόγος αναιρέσεως και όταν το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη έγγραφα που προσκομίστηκαν, χωρίς όμως να έχει γίνει νόμιμη επίκληση αυτών με τις προτάσεις κατά τη συζήτηση, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ή με αναφορά σε προτάσεις προηγουμένης συζητήσεως στο ίδιο ή ανώτερο δικαστήριο κατά τον τρόπο που ορίζει το άρθρο 240 του ΚΠολΔ, το οποίο αναφέρεται μεν στον τρόπο επαναφοράς ισχυρισμών, έχει όμως εφαρμογή και για την επίκληση αποδεικτικών μέσων λόγω της ταυτότητας του νομικού λόγου και, κατ΄άρθρο 524 παρ.1 του ίδιου Κώδικα, εφαρμόζεται και στη διαδικασία της δευτεροβάθμιας δίκης.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως από τον αριθ.8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση, ότι έλαβε υπόψη τον με τις πρωτόδικες προτάσεις προβληθέντα από τον πρώτο αναιρεσίβλητο ισχυρισμό περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του δεύτερου αναιρεσείοντος για την πρόκληση του ένδικου τροχαίου ατυχήματος, καίτοι αυτός δεν είχε επαναφερθεί νομίμως ενώπιον του Εφετείου κατά το άρθρο 240 του ΚΠολΔ.

Ο λόγος αυτός πρέπει ν'απορριφθεί, πρωτίστως, ως απαράδεκτος, διότι ο ανωτέρω ισχυρισμός στερείται αυτοτέλειας. Περαιτέρω, με τον τέταρτο λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. β' του ΚΠολΔ αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση, ότι έλαβε υπόψη για το σχηματισμό της δικανικής του πεποιθήσεως και την από 5-1-2004 Εκθεση Ανάλυσης Συνθηκών Τροχαίου Ατυχήματος του .....

χωρίς νόμιμη επίκληση και ειδικότερα με αναφορά στις πρωτόδικες προτάσεις του πρώτου αναιρεσιβλήτου και ενσωμάτωση αυτών στις προτάσεις, που κατέθεσε ενώπιον εκείνου. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι από τις προτάσεις του άνω αναιρεσιβλήτου στη δευτεροβάθμια δίκη προκύπτει νόμιμη με αυτές επίκληση του πιο πάνω εγγράφου (βλ.

σελίδα 8η).

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 31-10-2005 αίτηση των ......... και ........ για αναίρεση της 7149/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ για τους δυο πρώτους από αυτούς και ίσο ποσό για την τρίτη αναιρεσίβλητη.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 28 Μαρτίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 18 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ