Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds and constitutional divorce separation argument.

Απόφαση 823 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 823/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Aπριλίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Α. συζ. Α. Κ., το γένος Μ. Μ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Παπαζάκα-Κολοκοτρώνη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Του αναιρεσιβλήτου: Α. Κ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Κυριάκου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-1-2009 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κατερίνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 167/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 45/2011 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 20-4-2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, ανέγνωσε την από 16-3-2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, στην περίπτωση που το διατακτικό της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, στηρίζεται αυτοτελώς σε δύο ή περισσότερες επάλληλες αιτιολογίες και με τον λόγο της αναιρέσεως πλήσσεται η μία μόνον από αυτές, ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αλυσιτελής, αφού οι μη πληττόμενες αιτιολογίες στηρίζουν επαρκώς το διατακτικό της προσβαλλομένης. Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση που με τους λόγους της αναιρέσεως πλήσσονται όλες οι αιτιολογίες, αλλά η προσβολή της μίας από αυτές δεν τελεσφορεί.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, κατ' εκτίμηση, από το άρθρο 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ, η αναιρεσείουσα μέμφεται το Εφετείο ότι παρά το νόμο απέρριψε ως αόριστη, την, προβληθείσα πρωτοβαθμίως και επαναφερθείσα με λόγο εφέσεως, αναβλητική εκ του άρθρου 295 παρ. 2 ΚΠολΔ ένσταση της περί αρνήσεως απαντήσεως στην αγωγή μέχρι την καταβολή από τον αναιρεσίβλητο των εξόδων προγενέστερης αγωγής αυτού, από το δικόγραφο της οποίας παραιτήθηκε, με την αιτιολογία ότι δεν επικαλείτο προηγούμενη εκκαθάριση των εξόδων αυτών από το Πολυμελές Πρωτοδικείο. Όμως, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο απέρριψε την ως άνω ένσταση και με τις επιπρόσθετες αιτιολογίες αοριστίας της ενστάσεως, λόγω μη καθορισμού του ύψους και του είδους των εξόδων κάθε διαδικαστικής πράξης αλλά και λόγω ελλείψεως ταυτότητας ιστορικής και νομικής αιτίας των δύο αγωγών. Κατά συνέπεια, εφόσον οι επιπρόσθετες αυτές αιτιολογίες της προσβαλλόμενης, που στηρίζουν επαρκώς το διατακτικό της, δεν πλήσσονται με την αναίρεση, ο λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος, προεχόντως, ως αλυσιτελής.

Η διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 3 εδαφ. α ΑΚ, όπως ισχύει μετά την αντικατάσταση του με το άρθρο 14 του ν. 3719/2008, ορίζει ότι "εφόσον οι σύζυγοι βρίσκονται σε διάσταση συνεχώς από δύο τουλάχιστον χρόνια, ο κλονισμός τεκμαίρεται αμάχητα και το διαζύγιο μπορεί να ζητηθεί, έστω και αν ο λόγος του κλονισμού αφορά στο πρόσωπο του ενάγοντος".

Η ρύθμιση αυτή δεν αντίκειται στη διάταξη του άρθρου 21 παρ. 1 του Συντάγματος, διότι τούτο (Σύνταγμα) δεν σκοπεί με αυτήν στην προστασία "νεκρών" γάμων, αφού η διατήρηση και η προστασία τούτων δεν συμπορεύεται με την επιδιωκόμενη από τη συνταγματική διάταξη του άρθρου 21 παρ. 1 προαγωγή και προστασία της οικογένειας ή γάμων συζύγων που δεν επιθυμούν τη διατήρηση τους.

Άλλωστε τούτο θα ήταν αντίθετο προς τη διάταξη του άρθρου 5 παρ. 1 του ίδιου Συντάγματος, με την οποία κατοχυρώνεται η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, προς την οποία αντιβαίνει η δέσμευση του αιτούντος το διαζύγιο να εμμείνει σε γάμο, ο οποίος γι' αυτόν είναι ουσιαστικώς νεκρός, μετά πάροδο δύο ετών (πρβλ.

και ως προς την τετραετή διάσταση, ΑΠ 290/2005, 194/2005). Επομένως, το Εφετείο που απέρριψε ως μη νόμιμο τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας περί αντιθέσεως της εν λόγω διάταξης προς εκείνη του άρθρου 21 παρ. 1 του Συντάγματος, ορθά το νόμο εφάρμοσε και ο περί του αντιθέτου δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, κατ' εκτίμηση, από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος.

Ο ίδιος λόγος κατά τις λοιπές αιτιάσεις του, που ανάγονται σε εκτίμηση των αποδείξεων, είναι απαράδεκτος, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 ΚΠολΔ. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, με παράλληλη καταδίκη της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20 Απριλίου 2011 αίτηση της Α. συζ. Α. Κ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 45/2011 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 15 Μαΐου 2012.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 16 Μαΐου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ