Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds and substantive lack of evidence regarding insurance contract timing.

Απόφαση 823 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 823/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Παναγιώτη Παρτσιλίβα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ......., και 2. ........., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλειο Τσιώστα.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. ..........., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Πικραμένο και 2. ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Φλώρα Τριανταφύλλου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις με αριθμούς έκθ. κατάθεσης ΓΑ2501/216/ΕΓα/1998 αγωγή και ΓΑ/5436/454/ΕΓα/1998 προσεπίκληση, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 508/1999 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 749/2000 οριστική του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10 Ιανουαρίου 2002 αίτησή τους και τους από 8 Δεκεμβρίου 2006 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Παρτσιλίβας ανέγνωσε τις από 8 Νοεμβρίου 2006 και 28 Δεκεμβρίου 2006 εκθέσεις του, με τις οποίες εισηγήθηκε αντίστοιχα την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των πρόσθετων λόγων αυτής. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των πρόσθετων λόγων και ο πληρεξούσιος του 1ου αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 569 παρ. 2 ΚΠολΔ, οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης ασκούνται μόνο με δικόγραφο, που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου, τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρες πριν από τη συζήτηση της αναίρεσης, κάτω από το οποίο συντάσσεται έκθεση, επιδίδεται δε αντίγραφο αυτού (του δικογράφου των προσθέτων λόγων) πριν από την ίδια προθεσμία στον αναιρεσίβλητο και τους άλλους διαδίκους.

Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη και προς τις διατάξεις των άρθρων 568 παρ. 3 και 571 ΚΠολΔ, οι οποίες προβλέπουν τον προσδιορισμό δικασίμου σε χρόνο παρέχοντα επαρκή προθεσμία για επίδοση και προπαρασκευή της υπόθεσης ως και την σύνταξη εκθέσεως από τον οριζόμενο εισηγητή, προκύπτει ότι ως ημέρα συζητήσεως για τον υπολογισμό της προθεσμίας καταθέσεως και επιδόσεως του δικογράφου των προσθέτων λόγων νοείται η ορισθείσα από τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου ή τον Πρόεδρο του οικείου Τμήματος, κατά το άρθρο 568 παρ. 2, όχι δε και η μεταγενέστερη μετ' αναβολή εξ αυτής ή ματαίωση προσδιορισθείσα.

Επομένως, εν προκειμένω, αφού ορίσθηκε από τον Πρόεδρο του άνω Τμήματος, δια της από 21.7.2005 πράξεώς του, ως ημέρα συζητήσεως της άνω από 10.1.2002 αίτησης αναίρεσης η 17.11.2006, κατά την οποία αναβλήθηκε για την δικάσιμο που αναφέρεται παραπάνω (της 12.1.2007), οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης των αναιρεσειόντων ασκηθέντες δια του από 8.12.2006 δικογράφου, κατατεθέντος αρμοδίως στις 11.12.2006, ήτοι όχι τριάντα ημέρες προ της 17.11.2006, αρχικώς ορισθείσας δικασίμου, όπως έπρεπε, αλλά πολύ μεταγενεστέρως και δη μετά και την αρχική αυτή δικάσιμο της 17.11.2006, είναι απαράδεκτοι ως εκπροθέσμως ασκηθέντες και, εκ τούτου, απορριπτέοι.

ΙΙ. Κατά το άρθρο 559 αρ.8 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην από την πιο πάνω διάταξη προβλεπόμενη πλημμέλεια, γιατί τούτο, που επιλήφθηκε επί ασκηθεισών εφέσεων των διαδίκων κατά της υπ' αριθ. 508/1999 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου, το οποίο δίκασε αγωγή του πρώτου των αναιρεσιβλητων κατά των αναιρεσειόντων και παρεμπίπτουσα αγωγή αυτών κατά της δεύτερης των αναιρεσιβλήτων, δεν έλαβε υπόψη τους αποτελούντες λόγους έφεσης ισχυρισμούς τους α) ότι αποκλειστικός υπαίτιος άλλως συνυπαίτιος κατά ποσοστό 95% τουλάχιστον της γενόμενης στις 17-9-1994, στην επαρχιακή οδό ......., σύγκρουσης του υπ' αριθ.

κυκλ. .........Ι.Χ. Φ αυτοκινήτου, που οδηγούσε ο πρώτος αναιρεσείων μετά της υπ' αριθ. κυκλ. ........ δίκυκλης μοτοσυκλέττας που οδηγούσε ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων και που είχε ως συνέπεια τον τραυματισμό του τελευταίου είναι ο ίδιος, κατά τα στην έφεση εκτιθέμενα και β) ότι μεταξύ του πρώτου των αναιρεσειόντων και της δεύτερης των αναιρεσιβλήτων ασφαλιστικής εταιρείας είχε καταρτισθεί σύμβαση ασφαλιστικής καλύψεως του άνω αυτοκινήτου -προσωρινή από τις 16-9-1994.

Όμως, από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τους παραπάνω ισχυρισμούς και τους απέρριψε ως αβάσιμους τον μεν πρώτο εκ του πράγματος αφού δέχθηκε ότι αποκλειστικός υπαίτιος του ατυχήματος είναι ο πρώτος των αναιρεσειόντων, τον δε δεύτερο ως αβάσιμο, γιατί δέχθηκε ότι κατά το χρόνο του ατυχήματος δεν είχε ακόμη συναφθεί ασφαλιστική σύμβαση, η οποία συνήφθη το πρώτο μετά το ατύχημα.

Επομένως, ο παραπάνω πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

ΙΙΙ. Με το δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης οι αναιρεσείοντες προβάλλουν αιτίαση από το άρθρο 559 αρ.12 ΚΠολΔ, γιατί το Εφετείο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος γιατί δεν ιδρύεται ο εκ του άνω άρθρου 559 αρ.12 ΚΠολΔ λόγος στην παραπάνω διαφορά, που δικάστηκε κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 666, 667 και 670 έως 676 ΚΠολΔ (άρθρο 681 Α) κατά την οποία το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου (άρθρ. 671 ΚΠολΔ).

IV. Με τον τρίτο λόγο της αίτησης, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη αιτίαση εκ του άρθρου 559 αρ.14 ΚΠολΔ, εκ του ότι το Εφετείο έκανε εν μέρει δεκτή και δεν απέρριψε, όπως είχε προταθεί απ' αυτούς με λόγο έφεσης, ως αόριστη την αγωγή του πρώτου αναιρεσίβλητου ως προς τα κονδύλια αποζημίωσης του α) για απασχόληση της σ' αυτή αποκλειστικής νοσοκόμου, β) για λήψη βελτιωμένης τροφής και γ) για απώλεια εισοδήματος. Από την επισκόπηση όμως της έφεσης δεν προκύπτει ότι προβλήθηκε αοριστία καθόσον αφορά τα ως άνω υπό στοιχ. β' και γ' κονδύλια αλλά έπληξαν αυτά για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, καθόσον αφορά δε το ως άνω υπό στοιχ. α' κονδύλιο, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της αγωγής, τούτο ήταν ορισμένο, εν όψει του ότι αναφέρονταν σ' αυτή ότι ο πρώτος αναιρεσίβλητος είχε υποστεί, μεταξύ άλλων σωματικών κακώσεων, και συντριπτικά κατάγματα στο μηρό και στο γόνατο, ότι παρέμεινε κλινήρης στην οικία του κατά το χρονικό διάστημα απασχόλησης της ως άνω αποκλειστικής νοσοκόμου και ως εκ τούτου εμπεριέχει τα στοιχεία εκ των οποίων κρίνεται αναγκαία η πρόσληψη αυτής κατά το άνω χρονικό διάστημα.

Συνεπώς, ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί καθόσον μεν αφορά την υπό στοιχ. α' αιτίαση ως αβάσιμος, καθόσον δε αφορά τις αιτιάσεις υπό στοιχ. β' και γ' ως απαράδεκτος.

V. Με τον τέταρτο και τελευταίο λόγο της αίτησης προβάλλεται αιτίαση, εκ του άρθρου 559 αρ.19 ΚΠολΔ εκ του ότι το Εφετείο δεν αιτιολόγησε επαρκώς το αποδεικτικό του πόρισμα. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, διότι δεν διαλαμβάνονται οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης και δεν εκτίθεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια των αιτιολογιών. Κατόπιν όλων αυτών πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και το δικόγραφο πρόσθετων λόγων αυτής και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι κατέθεσαν και προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10.1.2002 αίτηση και το από 8.12.2006 δικόγραφο προσθέτων λόγων των ...... και ......... για αναίρεση της υπ' αριθ. 749/2000 απόφασης του Εφετείου Κρήτης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ για τον καθένα.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαρτίου 2007.

Δημοσιεύθηκε, στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 18 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ