Supreme Court dismisses divorce appeal for lack of separation grounds and procedural errors.

Απόφαση 81 / 2008 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 81/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Αθανάσιο Κουτρομάνο και Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ........., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Γατσόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Του αναιρεσιβλήτου: ........, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Σταυρίδη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-6-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Τριπόλεως. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 105/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 104/2006 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 28-6-2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 1-11-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ, ανεπαρκής ή αντιφατική αιτιολογία, που έχει ως συνέπεια την αναίρεση για έλλειψη νομίμου βάσεως, υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της αποφάσεως δεν προκύπτουν κατά τρόπο σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με τον νόμο είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Εξάλλου, ως "ζητήματα", των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση της, νοούνται μόνον οι ισχυρισμοί που έχουν έχουν αυτοτελή ύπαρξη, δηλαδή εκείνοι που τείνουν στη θεμελίωση ή την κατάλυση δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα απλά πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα, που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως. (Α.Π. 1255/2004).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 1439 § 3 ΑΚ: "Εφόσον οι σύζυγοι βρίσκονται σε διάσταση συνεχώς επί τέσσερα τουλάχιστον χρόνια, ο κλονισμός τεκμαίρεται αμάχητα και το διαζύγιο μπορεί να ζητηθεί έστω και αν ο λόγος του κλονισμού αφορά το πρόσωπο του ενάγοντα. Η συμπλήρωση του χρόνου διάστασης δεν εμποδίζεται από μικρές διακοπές, που έγιναν ως προσπάθεια αποκατάστασης των σχέσεως ανάμεσα στους συζύγους".

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε τα ακόλουθα: "Η έγγαμη συμβίωσή τους (σημ. δηλαδή των διαδίκων συζύγων) διήρκεσε αρμονικά μέχρι τον Ιούλιο του έτους 2000, οπότε ο ενάγων αποχώρησε από τη συζυγική οικία και εγκαταστάθηκε στην οικία του πατέρα του που βρίσκεται στο ΔΔ ........

Για τα παραπάνω με σαφήνεια κατέθεσε ο μάρτυρας του ενάγοντα ........., που εξετάστηκε νόμιμα στο ακροατήριο του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα ο άνω μάρτυς σε σχετική ερώτηση απήντησε "... Τον 2000 έφυγε (ο ενάγων) και πήγε στο χωριό, έμενε με τον πατέρα μου...". Η παραπάνω κατάθεση ενισχύεται και από τα παρακάτω έγγραφα 1) την από 21-7-2001 δήλωση της εναγομένης περί εξαφανίσεως του ενάγοντος στο Αστυνομικό τμήμα Τρίπολης, 2) την κοινοποίηση προς τον ενάγοντα της από 30-4-2002 εξώδικης διαμαρτυρίας με αίτημα την επιστροφή του στη συζυγική οικία. 3) την υποβολή της από 18-11-2003 εγκλήσεως ενώπιον του Εισαγγελέως Πλημμελειοδικών Τριπόλεως του ενάγοντος κατά της εναγομένης για απειλή και υφαίρεση και 4) της υποβολής την από 4-2-2004 και 17-6-2004 εγκλήσεως της εναγομένης σε βάρος των αδελφών του ενάγοντος για εξύβριση.

Με βάση τα παραπάνω περιστατικά, υπάρχει οριστική διακοπή της έγγαμης συμβίωσης των διαδίκων, οι οποίοι έπαυσαν να έχουν φυσική και ψυχική επαφή από τον Ιούλιο του έτους 2000 και μέχρι τη συζήτηση της αγωγής στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με πρόθεση να μην έχουν κοινωνία βίου για διάστημα δηλαδή που υπερβαίνει την τετραετία, με αποτέλεσμα να τεκμαίρεται κατά νόμο ο κλονισμός της έγγαμης σχέσης αυτών.

Το γεγονός ότι οι διάδικοι πραγματοποίησαν μαζί στις αρχές Αυγούστου του έτους 2000 επταήμερη εκδρομή στην Κρήτη αποτελεί μικρή διακοπή στην προσπάθεια αποκατάστασης των σχέσεων των διαδίκων. Εξ άλλου το γεγονός της παρουσίας του ενάγοντα αφενός στην κηδεία της μητέρας της εναγομένης και αφετέρου σε γαμήλια τελετή οικείου της τελευταίας, επιβάλλονταν από λόγους κοινωνικής ευπρέπειας και περιλαμβάνονται μέσα στα πλαίσια της κοινωνικής συμπεριφοράς.

Όλα δε τα πιο πάνω γεγονότα σε καμμία περίπτωση δεν αναιρούν τη σταθερή πρόθεση διασπάσεως του συζυγικού δεσμού. Επομένως το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη απόφασή του δέχθηκε ότι υπάρχει διαρκής διάσταση των διαδίκων από τον μήνα Ιούλιο του έτους 2000 ορθά εφάρμοσε το νόμο και δεν έσφαλε ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων".

Με τις παραδοχές αυτές το ουσιαστικό δικαστήριο διέλαβε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες σχετικώς με την χρονική διάρκεια και τον συνεχή χαρακτήρα της διάστασης των διαδίκων συζύγων, και, επομένως, είναι αβάσιμος ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα και αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η εκ του άρθρου 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ πλημμέλεια, ήτοι εκ πλαγίου παράβαση του άρθρου 1439 § 3 ΑΚ.

Περαιτέρω, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι, παρά την επιχειρούμενη θεμελίωσή του στο άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, στην πραγματικότητα βάλλει κατά των ουσιαστικών παραδοχών του Εφετείου (ως προς τον χρόνο που διεκόπη η έγγαμη συμβίωση των διαδίκων), οι οποίες όμως δεν ελέγχονται αναιρετικώς (άρθρο 561 § 1 ΚΠολΔ).

Απορριπτέος ως αβάσιμος είναι επίσης ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, εκ του άρθρου 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ, διότι, από τη βεβαίωση του Εφετείου ότι, για τον σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης, έλαβε υπόψιν και "τα επικαλούμενα και νόμιμα προσκομιζόμενα έγγραφα", σε συνδυασμό προς το όλο περιεχόμενο της απόφασής του, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι αυτό συνεξετίμησε και το έγγραφο (βεβαίωση απογραφής) που με επίκληση είχε προσκομίσει η αναιρεσείουσα. Τέλος, στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση και είναι γι'αυτό απορριπτέος ως αβάσιμος ο τρίτος λόγος αναιρέσεως (εκ του άρθρου 559 αριθμ. 12 ΚΠολΔ), σύμφωνα με τον οποίο το Εφετείο "προσέδωσε αυξημένη αποδεικτική δύναμη στην κατάθεση του μάρτυρα του αναιρεσιβλήτου". Τούτο δε, διότι, όπως προκύπτει από την απόφαση, το Εφετείο συνεξετίμησε την ρηθείσα μαρτυρική κατάθεση, με τα άλλα αποδεικτικά στοιχεία και έκρινε αυτήν-ανελέγκτως-αξιόπιστη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-6-2006 αίτηση της ........ για αναίρεση της 104/2006 απόφασης του Εφετείου Ναυπλίου.

Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε χίλια οχτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Δεκεμβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 14 Ιανουαρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ