Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds regarding micro-dispute small claims procedure rules.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal against a small claims court decision ordering a public health entity to pay €940.10 for consumables. The appellant argued the lower court erred in applying specific laws regarding passive liability, but the Court held that disputing factual premises constitutes a denial of the claim's basis rather than a violation of substantive law. Consequently, the appeal was rejected as inadmissible under Article 560 of the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArticles 560, 566 of the Code of Civil Procedure: An appeal based on the violation of substantive law rules is inadmissible if the appellant merely contests the factual premises relied upon by the lower court to establish the claim's basis.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 817 / 2021 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 817/2021
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλτάνα Κοκκοβού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Τζανερρίκο, Γεώργιο Χριστοδούλου, Βασίλειο Μαχαίρα και Ασημίνα Υφαντή - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 25 Ιανουαρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "1η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Στέφανο Μουζουράκη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις.
Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΥΤΟΜΑΤΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ - MEDICON HELLAS ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στον Γέρακα Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Θεοδώρα Μήτσιου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/11/2015 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών.
Εκδόθηκε η 150/2019 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί το αναιρεσείον με την από 18/3/2019 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά τη διαδικασία των μικροδιαφορών υπ'αριθμ. 150/2019 απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών, η οποία δέχθηκε την αγωγή της αναιρεσίβλητης και αναγνώρισε ότι το αναιρεσείον οφείλει να της καταβάλει το ποσό των 940,10 ευρώ, από την προμήθεια αντιδραστηρίων και αναλωσίμων υλικών. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί το παραδεκτό και βάσιμο του λόγου της (άρθρο 577 αρθμ. 3 ΚΠολΔ).
Κατά τη διάταξη του άρθρου 466 παρ.1 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 42 παρ. 1 ν. 3994/2011 (που ισχύει από 25.7.2011), αν το αντικείμενο της διαφοράς υπάγεται στο Ειρηνοδικείο και αφορά απαιτήσεις, καθώς και δικαιώματα επάνω σε κινητά πράγματα ή τη νομή τους και η αξία τους δεν είναι μεγαλύτερη από πέντε χιλιάδες (5.000) ευρώ, εφαρμόζονται τα άρθρα 467 έως 471, δηλαδή οι διατάξεις του δέκατου τρίτου κεφαλαίου του ΚΠολΔ με τον τίτλο "Ειδικές διατάξεις για τις μικροδιαφορές". Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 560 περ. 1 ΚΠολΔ αναίρεση κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται, εκτός των άλλων, και αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο λόγος, όμως, αυτός αναιρέσεως δεν μπορεί να προβληθεί σε μικροδιαφορές (ΑΠ 893/2018, ΑΠ 1042/2017). Εξάλλου, για την αποτελούσα διαδικαστική προϋπόθεση και ερευνώμενη αυτεπαγγέλτως νομιμοποίηση προς διεξαγωγή συγκεκριμένης δίκης κατ' αρχήν αρκεί ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι αυτός και ο εναγόμενος είναι τα υποκείμενα της επίδικης έννομης σχέσεως.
Συνεπώς, η εκ μέρους του εναγομένου αμφισβήτηση των πραγματικών περιστατικών που επικαλείται ο ενάγων προς θεμελίωση του ισχυρισμού του αυτού, συνιστά όχι ένσταση ελλείψεως νομιμοποιήσεως, αλλά άρνηση της βάσεως της αγωγής και ως εκ τούτου η εσφαλμένη κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή ή μη των προϋποθέσεων της νομιμοποιήσεως του διαδίκου ελέγχεται αναιρετικά με τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ή τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ (ΑΠ 800/2018, ΑΠ 1002/2017, ΑΠ 980/2014).
Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών, που δίκασε κατά την διαδικασία των ειδικών διατάξεων για τις μικροδιαφορές, το Ειρηνοδικείο έκανε δεκτή την από 10-11-2015 αγωγή της αναιρεσίβλητης για την καταβολή ποσού 940,10 ευρώ, ισόποσου του τιμήματος από την εκτιθέμενη σύμβαση πωλήσεως αντιδραστηρίων και αναλώσιμων υλικών. Με τον μόνο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως το αναιρεσείον αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενο ότι το δικαστήριο της ουσίας παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία τις διατάξεις των άρθρων 21 παρ. 4, 5, 9 του ν. 4238/2014 και 49 του ν. 4316/2014, απορρίπτοντας τον ισχυρισμό του ότι αυτό δεν νομιμοποιείται παθητικά για την καταβολή του ως άνω τιμήματος, ενώ αν ερμήνευε ορθά τις εν λόγω διατάξεις θα κατέληγε ότι στην ένδικη διαφορά, που αφορά σε εξόφληση τιμολογίου του έτους 2010, κατά το οποίο το αναιρεσείον ανήκε οργανικά στο ΙΚΑ και στη συνέχεια από το 2012 στον ΕΟΠΠΥ, δεν νομιμοποιείται παθητικά το αναιρεσείον, δεδομένου ότι για τις λειτουργικές δαπάνες μέχρι και τις 31-12-2014 βαρύνεται μόνον ο ΕΟΠΠΥ.
Όμως, το Ειρηνοδικείο στην ένδικη διαφορά εφάρμοσε τις ειδικές διατάξεις περί μικροδιαφορών και σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, κατά της προσβαλλόμενης αποφάσεως δεν μπορεί να προβληθεί λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ. Επομένως, o παραπάνω λόγος της αναιρέσεως είναι απαράδεκτος.
Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί το αναιρεσείον που ηττήθηκε στην πλήρη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, κατά το σχετικό αίτημα της τελευταίας (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), ενόψει του ότι το αναιρεσείον ναι μεν αποτελεί νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου και έχει τα προνόμια απαλλαγών και ατελειών του Δημοσίου, η νομική του όμως υπηρεσία δεν ασκείται από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, ώστε να έχει εφαρμογή το άρθρο 22 παρ.3 του ν.3693 /1957 περί μειωμένης δικαστικής δαπάνης (ΑΠ 893/2018, ΑΠ 675/2015, ΑΠ 1362/2013), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 18-3-2019 αίτηση για αναίρεση της υπ' αρθμ. 150/2019 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Αθηνών που δίκασε κατά την διαδικασία των μικροδιαφορών.
Καταδικάζει το αναιρεσείον στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 21 Απριλίου 2021.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 25 Ιουνίου 2021.
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
(Και τούτης αποχωρήσασας από την Υπηρεσία, ο αρχαιότερος της συνθέσεως Αρεοπαγίτης)