Supreme Court annuls lower court for failing to consider a specific appeal argument regarding contract duration conditions.

Απόφαση 816 / 2024 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 816/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Πιπιλίγκα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννα Μαργέλλου-Μπουλταδάκη, Ιωάννη Δουρουκλάκη, Νικόλαο Πουλάκη και Απόστολο Φωτόπουλο-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 16 Ιανουαρίου 2024, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσιά του Αναστασία Σκουντή, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., η οποία κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Α. Α. του Χ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Φώτιο Χατζηφώτη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-2-2019 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1202/2020 του ίδιου Δικαστηρίου και 1749/2022 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο με την από 29-11-2022 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Με την από 29-11-2022 και με αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης 9471-1066/30-11-2022 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η υπ' αριθμό 1749/4-4-2022 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών - η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών-εργατικών διαφορών (άρθρα 591, 614 αριθμός 3, 621 και 622 ΚΠολΔ) επί α) της από 13-9-2021 και με αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης 69436-5211/13-9-2021 έφεσης που άσκησε το αναιρεσείον και β) της από 21-5-2021 και με αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης 60715-4630/26-7-2021 έφεσης που άσκησε η αναιρεσίβλητη κατά της υπ' αριθμό 1202/31-7-2020 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, εντός της προθεσμίας των τριάντα (30) ημερών από την επίδοση, επειδή η αναιρεσιβαλλομένη, όπως ομολογείται (άρθρα 573 παράγραφος 1, 591 παράγραφος 1 και 261 ΚΠολΔ), επιδόθηκε στις 16-11-2022, και γενικά παραδεκτά (άρθρα 552, 553, 556 παράγραφος 1, 558, 564 παράγραφος 1 και 566 παράγραφος 1 ΚΠολΔ). Πρέπει συνεπώς να ερευνηθεί και περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παράγραφος 3 ΚΠολΔ).

2. Από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (άρθρο 561 παράγραφος 2 ΚΠολΔ) προκύπτουν τα εξής: Η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, Α. Α. του Χ., κάτοικος ..., στην από 27-2-2019 και με αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης 19813-519/28-2-2019 αγωγή της - την οποία είχε απευθύνει ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και είχε στρέψει κατά του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος, Ελληνικού Δημοσίου, εξέθεσε τα εξής:

Ότι το εναγόμενο στις 10-8-2017 είχε προκηρύξει δημόσια διαγωνισμό για την πρόσληψη τριών (3) ατόμων με συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας διάρκειας τεσσάρων (4) μηνών με σκοπό την παροχή των υπηρεσιών τους στην υλοποίηση συγκεκριμένου έργου, στο Τοπικό Συντονιστικό Κέντρο Διαχείρισης Προσφυγικής κρίσης (ΤΟΣΚΕΠΔ) ....

Ότι είχε τα προσόντα που όριζε η προκήρυξη και ότι για το λόγο αυτό αποδέχθηκε - με την υποβολή αιτήσεως για πρόσληψη και τη συμμετοχή της στη διαδικασία επιλογής - τη δημόσια αυτή πρόταση που είχε υποβάλει το εναγόμενο για κατάρτιση σύμβασης εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου με αυτό. Ότι άλλη υποψήφια - η οποία είχε καταταγεί στην τρίτη θέση - δεν κατάρτισε τελικά σύμβαση εργασίας με το εναγόμενο με αποτέλεσμα στις 21-12-2017 να καταταγεί πλέον η ίδια στη θέση του και ότι, τέλος, το εναγόμενο, μολονότι είχε πετύχει στο διαγωνισμό, αρνήθηκε να την προσλάβει.

Με το ιστορικό αυτό ζήτησε α) να αναγνωρισθεί ότι συνδεόταν με το εναγόμενο με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου από 21-12-2017 και εφεξής, β) να υποχρεωθεί το εναγόμενο να την απασχολεί έως τη λήξη της σύμβασης και για όσο χρονικό διάστημα αυτή θα ανανεωνόταν στο μέλλον, γ) να αναγνωρισθεί η προϋπηρεσία που θα είχε αποκτήσει αν το εναγόμενο την προσλάμβανε από την 21-12-2017 και ο ασφαλιστικός χρόνος, με την καταβολή ενσήμων και λοιπών ασφαλιστικών κρατήσεων οι οποίες αντιστοιχούσαν στις αποδοχές που έπρεπε να είχε λάβει από 21-12-2017 έως και 1-5-2019 και δ) να υποχρεωθεί το εναγόμενο να καταβάλει σε αυτή με τους νόμιμους τόκους μισθούς υπερημερίας για το χρονικό διάστημα από 21-12-2017 έως και 30-4-2019 συνολικού ποσού [482,80 Ευρώ που θα λάμβανε ως αποδοχές για δέκα εργάσιμες ημέρες από 21-12-2017 έως και 31-12-2017 + (1.207 Ευρώ το μήνα που θα λάμβανε για το χρονικό διάστημα από 1-1-2018 έως και 30-4-2018 κατά το οποίο είχε παραταθεί αναδρομικά η διάρκεια των συμβάσεων άλλων επιτυχόντων στο διαγωνισμό Χ 4 μήνες) + (1.207 Ευρώ το μήνα που θα λάμβανε ως αποδοχές κατά το χρονικό διάστημα από 1-5-2018 έως και 30-4-2019 κατά το οποίο θα ανανεωνόταν και η δική της σύμβαση εργασίας Χ 12 μήνες)]) ίσον 19.749,80 Ευρώ.

Το εναγόμενο αρνήθηκε την ιστορική βάση της αγωγής και, επικουρικά, πρότεινε και την ένσταση ότι σύμφωνα με ρητό όρο που είχε περιλάβει τόσο στην προκήρυξη για την πρόσληψη με επιλογή τριών (3) προσώπων με συμβάσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου για την υλοποίηση συγκεκριμένου έργου - όσο και στη σύμβαση εργασίας που θεωρείται ότι είχε καταρτίσει και με την αναιρεσίβλητη, η παράταση της χρονικής διάρκειας της σύμβασης μετά τη λήξη της στις 31-12-2017 για επιπλέον χρονικό διάστημα τεσσάρων (4) μηνών και, συγκεκριμένα, από 1-1-2018 έως και 30-4-2018 εξαρτάτο τόσο από τη βούλησή του, όσο και από το αν θα λάμβανε πίστωση για την ολοκλήρωση του έργου από διεθνή οργανισμό (άρθρα 591 παράγραφος 1, 262 παρ. 1 ΚΠολΔ, 648, 361 και 201 ΑΚ).

Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών δίκασε την υπόθεση αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών-εργατικών διαφορών (591 παράγραφοι 1-5, 614 αριθμός 3 α, 621 παράγραφος 1 ΚΠολΔ) και εξέδωσε την υπ' αριθμό 1202/31-7-2020 οριστική απόφαση με την οποία έκρινε την αγωγή παραδεκτή, απέρριψε ως μη νόμιμο το υπό στοιχείο "γ" αίτημά της, έκρινε κατά τα λοιπά την αγωγή νόμιμη (άρθρα 185, 189, 192, 201, 361, 648, 656, 330, 341, 345, 353, 346 ΑΚ, 68 και 70 ΚΠολΔ) και στη συνέχεια, χωρίς να λάβει υπόψη την ένσταση την οποία είχε προβάλει η εναγομένη για να απαντήσει στην αγωγή (άρθρα 361, 201, 648 ΑΚ, 591 παράγραφος 1 και 262 παράγραφος 1 ΚΠολΔ), δέχθηκε εν μέρει την αγωγή ως και ουσιαστικά βάσιμη και α) αναγνώρισε ότι η ενάγουσα συνδεόταν με το εναγόμενο από 21-12-2017 έως και 30-4-2018 με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου και β) υποχρέωσε το εναγόμενο να καταβάλει στην ενάγουσα μισθούς υπερημερίας για το χρονικό διάστημα από 21-12-2017 έως και 31-12-2017 ποσού 482,80 Ευρώ και για το χρονικό διάστημα από 1-1-2018 έως και 30-4-2018 ποσό 4.828 Ευρώ και συνολικά ποσό ([(48,28 Ευρώ την ημέρα Χ 10 ημέρες) + (1207 Ευρώ το μήνα Χ 4 μήνες)]=) 5.310,80 Ευρώ.

Η ενάγουσα άσκησε κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου την από 21-5-2021 και με αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης 60715-4630/26-7-2021 έφεση - την οποία απηύθυνε ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών και έστρεψε κατά του εναγομένου - για κακή εκτίμηση των αποδείξεων και ζήτησε να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη απόφαση και να γίνει στο σύνολό της δεκτή η αγωγή της εναντίον του.

Το εναγόμενο άσκησε κατά της ίδιας απόφασης την από 13-9-2021 και με αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης 69436-5211/13-9-2021 έφεση για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία του νόμου και για κακή εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρα 591 παράγραφος 7, 520 παράγραφος 1 και 522 ΚΠολΔ) και αιτήθηκε να γίνει δεκτή η έφεσή της και να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη απόφαση με σκοπό να απορριφθεί η αγωγή που είχε ασκήσει η ενάγουσα εναντίον του.

Το Μονομελές Εφετείο Αθηνών συνεκδίκασε τις εφέσεις (άρθρα 591 παράγραφοι 1 έως 5 και 246 ΚΠολΔ) αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία που είχε δικάσει και το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο και εξέδωσε την αναιρεσιβαλλομένη υπ' αριθμό 17494-4-2022 τελεσίδικη απόφαση με την οποία: α) δέχθηκε τυπικά, αλλά απέρριψε στην ουσία και τις δύο (2) εφέσεις τις οποίες είχαν ασκήσει οι διάδικοι κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου. 3.

Το άρθρο 559 αριθμός 8 ΚΠολΔ ορίζει ότι "αναίρεση επιτρέπεται μόνο (...) αν το δικαστήριο παρά το νόμο (...) δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν, μεταξύ άλλων, στην (...) παρακώλυση ουσιαστικού (...) δικαιώματος το οποίο ασκήθηκε (...) ως αμυντικό μέσο και άρα ως ουσιώδεις ισχυρισμοί στηρίζουν το αίτημα (...) ένστασης ή αποτελούν λόγο έφεσης (ΟλΑΠ 22/2005, ΑΠ 9/2023).

Ο ισχυρισμός εξάλλου που αγνοήθηκε πρέπει να μπορεί να επηρεάσει ευνοϊκά για τον αναιρεσείοντα το διατακτικό της απόφασης που προσβάλλεται με αναίρεση (ΑΠ 20/2023). Από το συνδυασμό εξάλλου των διατάξεων των άρθρων 361 και 201 ΑΚ προκύπτει ότι οι συμβαλλόμενοι μπορούν να εξαρτήσουν την επέλευση των αποτελεσμάτων της δικαιοπραξίας που καταρτίζουν από γεγονός μελλοντικό και αβέβαιο.

Η αναβλητική αυτή αίρεση αυτή μπορεί να είναι και μικτή, δηλαδή η πλήρωσή της να εξαρτάται εν μέρει από τη βούληση ενός από τους συμβαλλομένους ("conditio si voluerim") και εν μέρει από άλλα περιστατικά (ΑΠ 64/2022). O ισχυρισμός που προβάλλει ο εναγόμενος ότι τα αποτέλεσμα της δικαιοπραξίας εξαρτήθηκαν από αναβλητική αίρεση που δεν πληρώθηκε, αποτελεί ένσταση, επειδή η αίρεση σε δικαιοπραξία δεν περιλαμβάνεται στα ουσιώδη στοιχεία της, αλλά αποτελεί όρο του ενεργού της (ΑΠ 846/2022, ΑΠ 76/2015).

Στο μοναδικό λόγο αναίρεσης το αναιρεσείον εκθέτει, όπως αυτός εκτιμάται από το Δικαστήριο, ότι το Μονομελές Εφετείο με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια αληθώς από το άρθρο 559 αριθμός 8 του ΚΠολΔ (και όχι από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ) και πρέπει για το λόγο αυτό να αναιρεθεί, επειδή δεν έλαβε υπόψη συγκεκριμένο λόγο έφεσης τον οποίο είχε προβάλει παραδεκτά κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου με αποτέλεσμα να απορρίψει ως αβάσιμη την έφεσή του κατά της απόφασης που είχε εκκληθεί.

Το αναιρεσείον ειδικότερα επικαλείται ότι το Μονομελές Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προέβαλε πρωτοδίκως και επανέφερε με το λόγο της έφεσής του ότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο είχε εσφαλμένα παραλείψει να εξετάσει τη βασιμότητα της ένστασής του - την οποία είχε προβάλει νομότυπα ενώπιόν του - ότι σύμφωνα με ρητό όρο που είχε περιλάβει τόσο στην προκήρυξή του με αριθμό ... - για την πρόσληψη με επιλογή τριών (3) προσώπων με συμβάσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου για την υλοποίηση συγκεκριμένου έργου - όσο και στη σύμβαση εργασίας που θεωρείται ότι είχε καταρτίσει με την αναιρεσίβλητη η παράταση της χρονικής διάρκειάς της για επιπλέον χρονικό διάστημα τεσσάρων (4) μηνών μετά τη λήξη της στις 31-12-2017 και, συγκεκριμένα, από 1-1-2018 έως και 30-4-2018 εξαρτάτο τόσο από τη βούλησή του, όσο και από το αν θα λάμβανε πίστωση για την ολοκλήρωση του έργου από διεθνή οργανισμό, όροι, ωστόσο, οι οποίοι στην προκειμένη περίπτωση δεν πληρούντο (άρθρα 361, 201 και 648 ΑΚ).

Το αναιρεσείον επικαλείται επιπλέον ότι το Μονομελές Εφετείο με την παράλειψή του αυτή απέρριψε ως αβάσιμη την από 13-9-2021 και με αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης 69436-5211/13-9-2021 έφεση που είχε ασκήσει κατά της υπ' αριθμό 1202/31-7-2020 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ενώ, αν είχε ερευνήσει τον ισχυρισμό αυτό, θα αποφαινόταν ότι η έφεσή του ήταν βάσιμη, θα εξαφάνιζε την εκκαλουμένη απόφαση (άρθρο 535 παράγραφος 1 ΚΠολΔ) και θα απέρριπτε ως αβάσιμη την αγωγή της εφεσίβλητης-ενάγουσας εναντίον του.

Από την από 13-9-2021 και με αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης 69436-5211/13-9-2021 έφεση που είχε ασκήσει το αναιρεσίβλητο κατά της υπ' αριθμό 1202/31-7-2020 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών προκύπτει (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) ότι το αναιρεσίβλητο είχε περιλάβει στο εφετήριο αιτίαση (σελ. 10 επ.) ότι το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο μετά από εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία του νόμου είχε παραλείψει να εξετάσει τη βασιμότητα της ένστασής του - την οποία είχε προβάλει νομότυπα (άρθρα 591 παράγραφος 1 στοιχεία γ και δ, 614 παράγραφος 3 και 262 παράγραφος 1 ΚΠολΔ) ενώπιόν του (βλ.

σελ. 19 των από 11-12-2019 προτάσεών του ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών) - ότι σύμφωνα με ρητό όρο που είχε περιλάβει τόσο στην προκήρυξή του με αριθμό ... - για την πρόσληψη με επιλογή τριών (3) προσώπων με συμβάσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου για την υλοποίηση συγκεκριμένου έργου - όσο και στη σύμβαση εργασίας που θεωρείται ότι είχε καταρτίσει με την αναιρεσίβλητη η παράταση της χρονικής της διάρκειας μετά τη λήξη της στις 31-12-2017 για επιπλέον χρονικό διάστημα τεσσάρων (4) μηνών και, συγκεκριμένα, από 1-1-2018 έως και 30-4-2018 εξαρτάτο τόσο από τη βούλησή του, όσο και από το αν θα λάμβανε πίστωση για την ολοκλήρωση του έργου από διεθνή οργανισμό (άρθρα 361 ΑΚ που αναφέρεται ρητά και στην περίπτωση της αλλοίωσης της ενοχής, 201 και 648 ΑΚ), όροι όμως οι οποίοι στην προκειμένη περίπτωση δεν είχαν συντρέξει.

Το Μονομελές Εφετείο, ωστόσο, με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση απέρριψε ως αβάσιμη την έφεσή του, χωρίς ωστόσο να λάβει υπόψη του το συγκεκριμένο λόγο έφεσης ο οποίος, όμως, αν ενδεχομένως αποδεικνυόταν βάσιμος, θα μπορούσε να επηρεάσει ευνοϊκά για το αναιρεσείον το διατακτικό της αναιρεσιβαλλομένης.

Το Μονομελές Εφετείο συνεπώς μη λαμβάνοντας υπόψη τον ως άνω προταθέντα ισχυρισμό, παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 591 παράγραφοι 1 και 7, 240, 522, 533 παράγραφος 1 και 535 παράγραφος 1 ΚΠολΔ - οι οποίες οριοθετούν το μεταβιβαστικό αποτέλεσμα της έφεσης - και υπέπεσε για το λόγο αυτό στην αναιρετική πλημμέλεια που προβλέπεται από το άρθρο 559 αριθμός 8 ΚΠολΔ.

Η αναιρεσιβαλλομένη επομένως απόφαση πρέπει να αναιρεθεί κατά το μέρος που προσβλήθηκε - και συγκεκριμένα ως προς τη διάταξή της με την οποία απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου το οποίο είχε υποχρεώσει το αναιρεσείον-εναγόμενο να καταβάλει νομιμότοκα στην αναιρεσίβλητη-ενάγουσα μισθούς υπερημερίας για το χρονικό διάστημα από 1-1-2018 έως και 30-4-2018 - και η υπόθεση, επειδή χρειάζεται περαιτέρω διευκρίνιση, πρέπει να παραπεμφθεί για εκδίκαση ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, το οποίο είναι δυνατόν να συγκροτηθεί από άλλον Δικαστή, εκτός εκείνου που εξέδωσε την απόφαση που αναιρέθηκε (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος που κατέθεσε προτάσεις - μετά από το νόμιμο και βάσιμο αίτημά του - πρέπει να επιβληθούν μειωμένα σε βάρος της αναιρεσίβλητης, η οποία ηττήθηκε στη δίκη (άρθρα 573 παρ. 1, 106, 176 παρ. 1, 180, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ, 22 παρ. 1 ν. 3693/1957 που έχει αμφιμερή ισχύ, 5 παρ. 12 ν. 1738/1987 και παράγραφος 2 ΚΥΑ Οικονομικών και Δικαιοσύνης 134423/οικ/8-12-1992/20-1-1993), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμό 1749/4-4-2022 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση ενώπιον του ίδιου Δικαστηρίου, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλον Δικαστή, εκτός εκείνου που εξέδωσε την απόφαση που αναιρέθηκε.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, το ύψος των οποίων ορίζει σε τριακόσια (300) Ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 23 Απριλίου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 3 Ιουνίου 2024.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ