Supreme Court dismisses appeal by one co-executor against will as inadmissible due to mandatory joint action requirement.

Απόφαση 816 / 2015 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 816/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Μπιχάκη Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ιωάννη Σίδερη), Ελένη Διονυσοπούλου, Ευγενία Προγάκη, Μαρία Βαρελά και Ασπασία Μαγιάκου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 20 Μαΐου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γ. Π., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αλεξάνδρα Αργυροπούλου, με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Χ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Διονύσιο Πελέκη, με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Προς ους η κοινοποίηση: 1)Ελληνικό Δημόσιο, νόμιμα εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών που εδρεύει στην Αθήνα, 2)Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων", που εδρεύει στα Ιωάννινα και εκπροσωπείται νόμιμα, 3)Ε. Α. και 4)Σ. Ζ. - Μ., κατοίκων ... ως εκτελεστές της διαθήκης υπέρ κοινωφελούς σκοπού της αποβιώσασας Φ. Γ. Κ. και 5)Ν. Α., κάτοικο ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27/4/1999 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων και συνεκδικάστηκε με τις προφορικά και με τις προτάσεις ασκηθείσες πρόσθετες παρεμβάσεις του Ελληνικού Δημοσίου και του Πανεπιστήμιου Ιωαννίνων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 499/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 402/2005 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείοντος με την από 12/2/2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευγενία Προγάκη ανέγνωσε την από 18/2/2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή στην περίπτωση του εκτελεστή διαθήκης υπέρ κοινωφελών σκοπών δεν εφαρμόζονται οι ορισμοί του Αστικού Κώδικα (άρθρα 2017-2031) αλλά οι διατάξεις του ΑΝ 2039/1939, όπως αυτός ισχύει σήμερα, ιδίως μετά την τροποποίηση του με το άρθρο 5 του Ν.4154/1961 και του Ν. 2386/1996 "περί τροποποιήσεως, συμπληρώσεως και κωδικοποιήσεως των νόμων περί εκκαθαρίσεως και διοικήσεως την εις το κράτος και υπέρ κοινωφελών ιδρυμάτων καταλιπομένων κληρονομιών, κληροδοσιών και δωρεών".

Κατά το άρθρο 80 του εν λόγω ΑΝ 2039/1939, η οποία προστέθηκε με το άρθρο 16 του ΝΔ 520/1941 "επί πλειόνων εκτελεστών η εκκαθάριση γίνεται παρά πάντων των εκτελεστών ενεργούντων από κοινού". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ανάμεσα στους περισσότερους εκτελεστές υπάρχει αναγκαστική ομοδικία, υπό την έννοια της υποχρεωτικής κοινής νομιμοποίησης, καθόσον κατά την εν λόγω ουσιαστικού δικαίου διάταξη επιβάλλεται, η επί ποινή απαραδέκτου, άσκηση αγωγής από κοινού από όλους και κατά πάντων των ομοδίκων.

Περαιτέρω με την παρ. 4 του άρθρου 76 Κ.Πολ.Δ. ορίζεται ότι η άσκηση ένδικων μέσων από κάποιον από τους αναγκαστικούς ομοδίκους έχει αποτελέσματα και για τους άλλους. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, αν κάποιος αναγκαίος ομόδικος άσκησε ένδικο μέσο, θεωρούνται από το νόμο ως ασκήσαντες αυτό και οι ομόδικοί του, αν και αδρανήσαντες.

Στην περίπτωση αυτής της πλασματικής δηλαδή ασκήσεως του ενδίκου μέσου, πρέπει οι μη ασκήσαντες ομόδικοι να καλούνται σε όλες τις συζητήσεις του ένδικου μέσου (άρθρ. 76 παρ. 3 και 110 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.), αλλιώς η συζήτηση αυτού κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς όλους τους διαδίκους. Εξ ετέρου από τις διατάξεις των άρθρων 286 παρ. 1 και 287 Κ.Πολ.Δ.

προκύπτει ότι η δίκη διακόπτεται και σε περίπτωση που συμβεί στο πρόσωπο κάποιου από τους διαδίκους, οποιαδήποτε μεταβολή, η οποία επηρεάζει την ικανότητα δικαστικής παράστασης του, για δε την επέλευση της διακοπής απαιτείται η προς τον αντίδικο γνωστοποίηση του διακοπτικού γεγονότος, η οποία γίνεται από πρόσωπο που έχει δικαιώματα να επαναλάβει τη δίκη ή και από αυτόν που ήταν κατά τη στιγμή που επήλθε ο λόγος της διακοπής πληρεξούσιος δικηγόρος του διαδίκου, στο πρόσωπο του οποίου επήλθε ο λόγος αυτός.

Η γνωστοποίηση πρέπει να γίνει με επίδοση δικογράφου στον αντίδικο ή με δήλωση προφορικά στο ακροατήριο ή εκτός του ακροατηρίου κατά την επιχείρηση διαδικαστικής πράξεως και όχι με τις προτάσεις, η με τις οποίες γνωστοποίηση του λόγου δεν επιφέρει βίαιη διακοπή της δίκης. Στην προκειμένη περίπτωση η συζήτηση της από 12.2.2006 αίτηση του Γ.

Π. κατά του Γ. Χ. για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 402/2005 αποφάσεως του Εφετείου Ιωαννίνων, που αφορά συνεκτελεστές κληρονομιάς του ΑΝ 2039/1939 και ασκείται μόνο από τον ένα εκτελεστή, θα πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη, καθόσον δεν έχει κληθεί και ο έτερος συνεκτελεστής στον οποίο αφορά η προσβαλλόμενη απόφαση και που κατά τα αναφερόμενα στη νομική σκέψη συνδέεται με τον αναιρεσείοντα με το δεσμό της αναγκαστικής ομοδικίας, ενώ η περιεχόμενη στις εμπροθέσμως κατατεθείσες από τον τελευταίο (άρθρο 570 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.) από 28.4.2015.προτάσεις του, δήλωση περί νομότυπης, από 13.12.2010, παραιτήσεώς του από εκτελεστή της ένδικης διαθήκης, δεν επιφέρει, διακοπή της δίκης αφού η γνωστοποίηση δεν γίνεται με τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 287 Κ.Πολ.Δ.

τρόπους.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση.

Κρίθηκε, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Μαΐου 2015.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 9 Ιουνίου 2015.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ