Supreme Court dismisses appeal on lease termination, ruling automatic termination valid for material breach.

Απόφαση 816 / 2008 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 816/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Πετράκη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ιωάννη Σίδερη και Γεωργία Λαλούση (κωλυομένων των Αρεοπαγιτών Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένης Μαραμαθά και Αντωνίου Παπαθεοδώρου), Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Ιανουαρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ1, 2) Της Ομόρρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία ".......Ο.Ε." με έδρα την ..... Αττικής που εκπροσωπείται νόμιμα και οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Κατρούγκαλο, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ που δεν κατέθεσε προτάσεις. Της αναιρεσιβλήτου: .......... η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ναταλία-Θηρεσία Σανταντωνίου που κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15/12/2003 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης και την από 24/3/2004 αγωγή των ήδη ανιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Μεγάρων και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 31/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5/2007 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 21/3/2007 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Γεωργία Λαλούση, ανέγνωσε την από 21/1/2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αναίρεσης. Η πληρεξούσια της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Από τη διάταξη του άρθρου 361 ΑΚ, με την οποία καθιερώνεται η αρχή της ελευθερίας των συμβάσεων, προκύπτει ότι επί μισθώσεως πράγματος μπορούν οι συμβαλλόμενοι να συμφωνήσουν ότι η παράβαση οποιουδήποτε όρου της σύμβασης παρέχει στον εκμισθωτή το δικαίωμα να λύσει μονομερώς τη μίσθωση, χωρίς καμία άλλη προϋπόθεση και ειδικότερα αν η παράβαση αφορά ουσιώδη ή επουσιώδη όρο της σύμβασης ή αν από αυτήν προκύπτει κίνδυνος για το μίσθιο ή παραβλάπτεται ή όχι αυτό κατά οποιοδήποτε τρόπο, όπως επίσης και ότι η τέτοια παράβαση συνεπάγεται αυτοδικαίως τη λύση της μίσθωσης, στην τελευταία δε αυτή περίπτωση η λύση της μίσθωσης επέρχεται, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη καταγγελία από τον εκμισθωτή.

Η συμφωνία αυτή ισχύει και επί εμπορικών μισθώσεων που υπάγονται στις διατάξεις του πδ 34/1995 αφού κατά το άρθρο 44 αυτού ορίζεται ότι "οι μισθώσεις του παρόντος διατάγματος, εφόσον δεν ορίζεται κάτι άλλο σ' αυτό, διέπονται από τους συμβατικούς όρους και τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα". Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 11 π.δ. 34/1995 η ολική ή μερική παραχώρηση του μισθίου σε τρίτον δεν επιτρέπεται εκτός από αντίθετη συμφωνία, ενώ κατ' εξαίρεση επιτρέπεται μετά τριετία από τη σύναψη της μίσθωσης η παραχώρηση της χρήσης του μισθίου σε εταιρία προσωπική ή περιορισμένης ευθύνης, που θα συσταθεί με ελάχιστη συμμετοχή και του μισθωτή κατά ποσοστό 35%.

Κατά το εδάφιο στ' της ίδιας διάταξης, στις περιπτώσεις αυτές πρέπει να γνωστοποιείται εγγράφως στον εκμισθωτή μέσα σε προθεσμία τριάντα (30) ημερών τόσο η σύναψη των συμβάσεων, όσο και τα στοιχεία εκείνων προς τους οποίους έγινε η παραχώρηση. Η κατά τα ανωτέρω γνωστοποίηση, που αποτελεί δήλωση βουλήσεως απευθυντέα προς τον εκμισθωτή, αποτελεί προϋπόθεση του παραδεκτού της παραχώρησης του μισθίου σε τρίτο με τη μορφή είτε της σύμβασης παραχώρησης της χρήσης του μισθίου, είτε της σύστασης της εταιρίας προς την οποία η παραχώρηση είτε της μεταβολής των προσώπων των εταίρων, και, σύμφωνα με την κρατούσα άποψη, η παράλειψή της καθιστά την παραχώρηση παράνομη και ο εκμισθωτής μπορεί να καταγγείλει τη μίσθωση κατά το άρθρο 11 παρ. 2 του π.δ. 24/1995.

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμοστεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, που δίκασε ως εφετείο επί εφέσεως των αναιρεσειόντων κατά της 31/2004 οριστικής απόφασης του Ειρηνοδικείου Μεγάρων, δέχθηκε τα ακόλουθα κρίσιμα για την τύχη της αναίρεσης πραγματικά περιστατικά: "Ο ......, σύζυγος της ενάγουσας, και ο εναγόμενος Χ1 συνήψαν σύμβαση μισθώσεως ακινήτου, δυνάμει του από .....

ιδιωτικού συμφωνητικού, σύμφωνα με το οποίο ο πρώτος εκμίσθωσε στον δεύτερο, ένα κτίριο εμβαδού 200 τ.μ. που βρίσκεται στην παραλία ....., Νέας Περάμου. Το μηνιαίο μίσθωμα, συμφωνήθηκε στις 100.000 δρχ, πλέον χαρτοσήμου 3,6%, αναπροσαρμοζόμενου του μισθώματος ετησίως κατά 5.000 δραχμές και ανερχομένου σήμερα στο συνολικό ποσό των 395,34 ευρώ.

Η διάρκεια της μίσθωσης ορίστηκε εξαετής και η χρήση του μισθίου συμφωνήθηκε ως καρνάγιου (παραδοσιακού ναυπηγείου). Πρόκειται, περί επαγγελματικής μισθώσεως που διέπεται από τις ρυθμίσεις του ν 813/78, όπως αυτός τροποποιήθηκε και ισχύει. Μετά το θάνατο του αρχικού εκμισθωτή, στην μισθωτική σχέση, υπεισήλθε η ενάγουσα, κληρονόμος και επικαρπώτρια, δυνάμει της υπ' αριθμ......

δήλωσης αποδοχής κληρονομίας της συμβολαιογράφου Μεγάρων Μαρίας Καστανή που μεταγράφηκε νόμιμα, στα οικεία βιβλία του Υποθηκοφυλακείου Μεγάρων στον τόμο .... και αύξ αριθμό ...... Μεταξύ άλλων συμφωνήθηκαν τα ακόλουθα με τα άρθρα 5, 7 και 8 του ως άνω μισθωτηρίου: άρθρο 5 "το μίσθιο θα χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά ως καρνάγιο.

Απαγορεύεται απόλυτα η μετατροπή της χρήσης, ή ολική ή μερική υπομίσθωσή του, ή η παραχώρηση της χρήσης του μισθίου σε τρίτους καθώς και η πρόσληψη συνεταίρου χωρίς την προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του εκμισθωτή". Άρθρο 7 "απαγορεύεται στον μισθωτή να επιφέρει οποιαδήποτε προσθήκη, τροποποίηση ή μεταρρύθμιση του μισθίου χωρίς έγγραφη συναίνεση του εκμισθωτή.

Οποιαδήποτε προσθήκη, τροποποίηση ή μεταρρύθμιση γίνει κατά παράβαση αυτού του όρου, ανεξάρτητα από τις συνέπειες που θα συνεπάγεται, παραμένει προς όφελος του μισθίου χωρίς να γεννά απολύτως δικαίωμα αφαίρεσης ή αποζημίωσης του μισθωτή.." και κατά το άρθρο 8 του παραπάνω συμφωνητικού "... ο μισθωτής, υποχρεούται να κάνει καλή χρήση του μισθίου, απαγορεύεται στον μισθωτή η κατάληψη άλλων χώρων, γύρω από το μίσθιο..".

περαιτέρω, με το άρθρο 14 συμφωνήθηκε ότι: ".. Η παράβαση, οποιουδήποτε από τους όρους του συμφωνητικού αυτού, παρέχει το δικαίωμα στον εκμισθωτή να καταγγείλει και να λύσει αμέσως και μονομερώς την μίσθωση". Αποδείχθηκε επίσης ότι ο εναγόμενος χρησιμοποιούσε το μίσθιο, κατά παράβαση των συμφωνηθέντων όρων.

Ειδικότερα αυτός, από τον Αύγουστο του 2003 κατά παράβαση του άρθρου 5 του μισθωτηρίου και χωρίς τη συναίνεση της εκμισθώτριας άρχισε να χρησιμοποιεί το μίσθιο και ως κατάστημα πωλήσεως χρωμάτων, βερνικιών, πινέλων, σκοινιών, σωστικών και άλλων ναυτιλιακών ειδών. Επίσης, ο εναγόμενος κατά παράβαση του άρθρου 7 του συμφωνητικού και χωρίς τη συναίνεση της εκμισθώτριας κατασκεύασε σιδερένιο στέγαστρο, που στηρίζεται και ξεκινά από την πρόσοψη του κτιρίου και καταλήγει στον αιγιαλό.

Περαιτέρω συνέστησε την από ...... ομόρρυθμη εταιρεία, με την επωνυμία "....... ΟΕ" και με ιδιωτικό συμφωνητικό παραχώρησης χρήσης του μισθίου, παραχώρησε τη χρήση αυτού (μισθίου) στην προαναφερόμενη εταιρεία. Ακολούθως, με συστημένη επιστολή του προς την ενάγουσα της γνωστοποίησε στις 8-10-2003 ότι προτίθεται να παραχωρήσει την χρήση του μισθίου στην παραπάνω εταιρία, στην οποία είναι ομόρρυθμο μέλος με ποσοστό 35% εταιρεία, κατ' εφαρμογή του άρθρου 11 π.δ. 34/1995 και να της καταβάλει το συμφωνημένο μίσθωμα προσαυξημένο κατά ποσοστό 20%, όμως η ενάγουσα αρνήθηκε να παραλάβει το επί πλέον ποσό του αρχικού μισθώματος και να αποδεχθεί την παραχώρηση της χρήσης του μισθίου στην εταιρεία (βλ.

την από 16-10-2003 εξώδικη δήλωση- πρόσκληση του Χ1 προς την εκμισθώτρια που της κοινοποιήθηκε την ίδια ημέρα). Όμως από τα υπάρχοντα στην δικογραφία έγγραφα δεν αποδεικνύεται ότι ο εναγόμενος μισθωτής τήρησε τις διατάξεις που ορίζει το άρθρο 11 του π.δ. 34/1995. Ειδικότερα, δεν προκύπτει ότι ο εναγόμενος -μισθωτής γνωστοποίησε εγγράφως στην εκμισθώτρια τη σύναψη της σύμβασης παραχώρησης της χρήσης στην εταιρεία καθώς και τα πρόσωπα των εταίρων που μετέχουν σ' αυτή μέσα σε προθεσμία τριάντα (30) ημερών από την σύναψη σύμβασης παραχώρησης.

Η μη γνωστοποίηση των μεταβολών αυτών, μέσα στην προθεσμία που ορίζει ο νόμος, παρέχει το δικαίωμα στον εκμισθωτή να καταγγείλει την μίσθωση. Πρέπει να αναφερθεί ότι ο ισχυρισμός του εναγομένου ότι δεν νομιμοποιείται παθητικά στην εναντίον του αγωγή της εφεσίβλητης-εκμισθώτριας λόγω της γενόμενης από τον ίδιο παραχώρησης της χρήσεως του μισθίου, είναι απορριπτέος ως μη νόμιμος, διότι σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 599 παρ. 2 του ΑΚ σε περίπτωση υπεκμίσθωσης ή παραχώρησης της χρήσης του μισθίου, ο εκμισθωτής μπορεί κατά τη λήξη της μίσθωσης να απαιτήσει το μίσθιο και από εκείνον στον οποίο παραχωρήθηκε η χρήση, ο δε εκμισθωτής έχει την ευχέρεια να εναγάγει μόνο το μισθωτή και να εκτελέσει την απόφαση και κατά του προς όν η παραχώρηση, ή να εναγάγει το μισθωτή συγχρόνως δε και τα πρόσωπα αυτά ή τέλος να εναγάγει μόνο τα πρόσωπα αυτά.

Επίσης αποδείχθηκε ότι ο εναγόμενος έχει καταλάβει και χρησιμοποιεί πέραν του μισθίου κτιρίου και τον χώρο γύρω από το μίσθιο, εκτάσεως 469 τ.μ., όπου έχει τοποθετήσει βάρκες, σκάφη και λοιπά μηχανήματα της επαγγελματικής του δραστηριότητας κατά παράβαση του όρου 8. Επίσης αποδείχθηκε ότι το έτος 2000 διενήργησε μεταβολές και προσθήκες στο μίσθιο και μάλιστα διαχώρισε τον ενιαίο έως τότε χώρο του μισθίου σε τρία τμήματα, ενώ κατασκεύασε και σιδερένιο στέγαστρο που ξεκινά από την πρόσοψη του κτιρίου και καταλήγει στον αιγιαλό.

Η ενάγουσα, με την από 17-10-2003 εξώδικη καταγγελία της συμβάσεως, που απηύθυνε στον εναγόμενο, για τις παραπάνω αναφερόμενες υπαίτιες παραβάσεις των προαναφερομένων όρων, κατήγγειλε τη σύμβαση και κάλεσε τον εναγόμενο και κάθε τρίτο ή εταιρεία, που έλκει τα δικαιώματα απ' αυτόν, να της αποδώσουν την χρήση του μισθίου.

Ωστόσο από τα προαναφερόμενα αποδεικτικά μέσα προέκυψε ότι από τις παραπάνω αναφερόμενες παραβάσεις, η κατάληψη του οικοπέδου γύρω από το μίσθιο επιφάνειας 469 τ.μ., καθώς και οι μεταβολές που έγιναν στον εσωτερικό χώρο του μισθίου, έλαβαν χώρα τουλάχιστον από το έτος 2000, τις γνώριζε δε η εκμισθώτρια, η οποία δεν αντέδρασε και επομένως η μακροχρόνια αδράνειά της, η παράλειψη της άσκησης του δικαιώματός της να καταγγείλει τη μίσθωση για το λόγο αυτό εύλογα δημιούργησε την πεποίθηση στον μισθωτή-εναγόμενο ότι δεν πρόκειται να ασκήσει το σχετικό δικαίωμά της.

Ενόψει όμως του γεγονότος ότι καθεμιά από τις περισσότερες παραβάσεις συνιστά αυτοτελή νόμιμο λόγο καταγγελίας της σύμβασης, δεν καθίσταται καταχρηστική η άσκηση της κρινόμενης αγωγής, διότι οι λοιπές υπαίτιες παραβάσεις εκ μέρους του μισθωτή των όρων σύμβασης και μάλιστα η μετατροπή της χρήσης του μισθίου σε κατάστημα πώλησης ναυτιλιακών ειδών, βερνικιών κλπ, η παραχώρηση της χρήσης του μισθίου στην εταιρία που συνέστησε ο εναγόμενος χωρίς την τήρηση των διατυπώσεων του άρθρου 11 του π.δ. 34/1995, καθώς και η ανάπτυξη στεγάστρου στον εξωτερικό χώρο του μισθίου, που μάλιστα καταλαμβάνει και τμήμα κοινόχρηστου χώρου (αιγιαλού), κατά παράβαση των όρων 5 και 7 του μισθωτηρίου, οι οποίες έγιναν χωρίς τη συναίνεση της εκμισθώτριας, στηρίζουν την εκ μέρους της ενάγουσας καταγγελία της σύμβασης και είναι απορριπτέος ως αβάσιμος ο ισχυρισμός του εναγομένου και ήδη εκκαλούντος περί καταχρηστικής άσκησης της κρινόμενης αγωγής".

Μετά τις παραδοχές αυτές το δευτεροβάθμιο δικαστήριο απέρριψε την έφεση των αναιρεσειόντων επικυρώνοντας την απόφαση 31/2004 του Ειρηνοδικείου Μεγάρων με την οποία είχε γίνει δεκτή η αγωγή απόδοσης του μισθίου λόγω παράβασης όρων της σύμβασης και είχε απορριφθεί η αγωγή αυτών για επιδίκαση κάποιων ποσών για δαπάνες επισκευής του μισθίου και καταβολή προστίμων προς το Δημόσιο.

Με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αρ. 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, διότι ενώ δέχεται ότι η γνωστοποίηση για τη σύσταση της εταιρίας έγινε στην ενάγουσα στις 8-10-2003, εμμέσως δέχεται ότι τέτοια γνωστοποίηση έγινε και την 4-9-2003 ήτοι πριν από την πάροδο μηνός από τη νόμιμη σύσταση της εταιρίας, που έγινε με την καταχώρηση στο βιβλίο του Πρωτοδικείου Αθηνών στις 16-9-2003.

Ο λόγος αυτός είναι αλυσιτελής, διότι η εγκυρότητα της καταγγελίας της μίσθωσης θεμελιώνεται και σε άλλες παραβάσεις όρων της σύμβασης, οι οποίες στηρίζουν αυτοτελώς το διατακτικό και οι οποίες δεν πλήττονται (ΟλΑΠ 25/2003).

ΙΙ.- Κατά το άρθρο 281 ΑΚ η άσκηση του δικαιώματος απαγορεύεται, αν υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος. Επί μισθώσεως πράγματος η αξίωση αποδόσεως του μισθίου λόγω παραβάσεως συμβατικού όρου της μισθώσεως και συμφωνίας αυτόματης λύσης της είναι καταχρηστική, αν η παράβαση είναι ελαφρά και σύμφωνα με τις αρχές της καλής πίστης ή τα χρηστά ήθη ή τον κοινωνικό και οικονομικό σκοπό του δικαιώματος δεν θίγεται κανένα δικαιολογημένο συμφέρον του εκμισθωτή.

Με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι παραβίασε τις διατάξεις του άρθρου 281 ΑΚ και 25 παρ. 3 του Συντάγματος, και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αρ. 1 της ΚΠολΔ 560 διότι και αν ακόμη γίνει δεκτό ότι υπήρχε κάποια παράλειψη στη γνωστοποίηση της παραχώρησης της χρήσης του μισθίου στην εταιρία, αυτή έγινε, και διότι η ανάπτυξη στεγάστρου στον εξωτερικό χώρο δεν επιφέρει ζημία στην ενάγουσα ενώ και η μετατροπή της χρήσης του μισθίου σε κατάστημαπωλήσεως ναυτιλιακών ειδών, βερνικιών κ.λ.π.

δεν παραλλάσσει τη φύση της μίσθωσης με τη μορφή ενός παραδοσιακού ναυπηγείου - καρνάγιου. και γι' αυτό η άσκηση του δικαιώματος αυτής είναι καταχρηστική. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος κατά την ΚΠολΔ 561 παρ. 1, διότι οι αναιρεσείοντες, υπό την επίκληση πλημμέλειας της αναιρεσιβαλλομένης από τον αριθμό 1 της ΚΠολΔ 560, στην πραγματικότητα πλήττουν την εν λόγω απόφαση για κακή εκτίμηση των αποδείξεων, όσον αφορά την κρίση της με την οποία απέρριψεν ως ουσιαστικά αβάσιμη την ένσταση των αναιρεσειόντων από την ΑΚ 281.

ΙΙΙ.- Με τον τρίτο λόγο της αναίρεσης οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια του άρθρου 560 αρ. 1 εδ. β' ΚΠολΔ, όσον αφορά την απόρριψη ως μη νόμιμης της αγωγής των αναιρεσειόντων σχετικά με το ποσό των 16.323, 11 ευρώ της παραβίασης δηλαδή των διδαγμάτων της κοινής πείρας κατά την ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 575 ΑΚ, σύμφωνα με το οποίο ο εκμισθωτής έχει υποχρέωση να παραδώσει στο μισθωτή το μίσθιο κατάλληλο για τη συμφωνημένη χρήση και να το διατηρεί κατάλληλο σ' όλη τη διάρκεια της μίσθωσης. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού η αναιρεσιβαλλομένη για την απόρριψη του εν λόγω κονδυλίου δεν εφάρμοσε την ΑΚ 575, ούτε η εν λόγω διάταξη ήταν εφαρμοστέα, σύμφωνα με την αγωγή και τις παραδοχές του Δικαστηρίου εκείνου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21-3-2007 αίτηση του Χ1 κλπ για αναίρεση της 5/2007 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία καθορίζει σε χίλια διακόσια (1.200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 2 Απριλίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ