Supreme Court dismisses appeal where death of a party halts proceedings and heirs continue the suit.

Απόφαση 814 / 2022 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 814/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χριστοδούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρία Μουλιανιτάκη-Εισηγήτρια, Μαρουλιώ Δαβίου, Μαρία Κουφούδη, Γεώργιο Καλαμαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, την 1η Δεκεμβρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γιουσούφ (ον.) Χουσεΐν (επων.) του Χουσεΐν και της Νεσιμπέ, κατοίκου Πλάκας Αλεξανδρούπολης, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Βασιλική Μιχαλακάκου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Μπεκίρ (ον.) Χασάνογλου (επων.) του Χουσεΐν, κατοίκου Μάκρης Αλεξανδρούπολης, ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, 2) Γκιουλσούμ (ον.) Αλή (επών.), συζύγου Απτουλά Αλή, κατοίκου Πλάκας Αλεξανδρούπολης, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Γιαννούλη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Ο δικηγόρος Γεώργιος Γιαννούλης με τις από 30-11-2021 κατατεθειμένες προτάσεις του, δήλωσε ότι ο υπό στοιχείο 1 αναιρεσίβλητος απεβίωσε στις 15-8-2021 σύμφωνα με την προσκομισθείσα υπ' αριθμό 110/2/2021 ληξιαρχική πράξη θανάτου του ληξιάρχου του Δήμου Αλεξανδρούπολης, και την παρούσα δίκη συνεχίζουν οι μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι αυτού: 1) Χασάν (επών.) Νεβριέ (κ.όν.), χήρα Χασάνογλου Μπεκίρ, κάτοικος Αλεξανδρούπολης (οικισμός Μάκρης) και 2) Χασάνογλου (επών.) Χασάν (κ.όν.) του Χασάνογλου Μπεκίρ, κάτοικος Αλεξανδρούπολης (οικισμός Μάκρης), οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23-5-2011 αγωγή διανομής των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 38/2018 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 198/2020 του Μονομελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 2-7-2020 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 286 περ. α', 290 και 287 παρ. 1 ΚΠολΔ, όπως το πρώτο αντικαταστάθηκε με το Ν. 4335/2015, που εφαρμόζονται κατά το άρθρο 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα και στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 1846 ΑΚ, προκύπτει ότι η δίκη διακόπτεται, αν μετά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης και μέχρι να τελειώσει η προφορική συζήτηση, μετά την οποία εκδίδεται η οριστική απόφαση του Αρείου Πάγου, αποβιώσει κάποιος διάδικος.

Ο θάνατος του διαδίκου, που επιφέρει τη βίαιη διακοπή της δίκης, καθώς και η εκούσια επανάληψη αυτής από τους κληρονόμους του, μπορούν να γνωστοποιηθούν με επίδοση δικογράφου ή με τις προτάσεις ή με δήλωση προφορική στο ακροατήριο ή εκτός ακροατηρίου, κατά την επιχείρηση διαδικαστικής πράξεως, και, εφόσον δεν υπάρξει αμφισβήτηση της ιδιότητάς τους ως κληρονόμων, δεν απαιτείται ιδιαίτερη συζήτηση περί της επαναλήψεως και η δίκη συνεχίζεται κανονικά (ΑΠ 335/2018, ΑΠ21/2017, ΑΠ 807/2017).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά του δικαστηρίου τούτου, ο πληρεξούσιος δικηγόρος των αναιρεσιβλήτων Γεώργιος Γιαννούλης με τις κατατεθείσες, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, προτάσεις, παραδεκτώς, γνωστοποίησε τον επισυμβάντα, μετά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης, στις 15/08/2021, χωρίς να έχει αφήσει διαθήκη, θάνατο του πρώτου από τους αναιρεσιβλήτους Μπεκήρ Χασάνογλου, δήλωσε δε την επανάληψη της βιαίως διακοπείσας δίκης από τους μοναδικούς εξ αδιαθέτου κληρονόμους του, σύζυγό του, Νεβριέ Χασάν και τέκνο του Χασάν Χασάνογλου, τους οποίους εκπροσωπεί, την κληρονομική ιδιότητα των οποίων δεν αμφισβήτησε ο αναιρεσείων (σχετ.

η από 25/08/2021 ληξιαρχική πράξη θανάτου του ληξιάρχου Αλεξανδρούπολης,το 25156/16-08-2021 πιστοποιητικό εγγυτέρων συγγενών του Δήμου Αλεξανδρούπολης και το 6761/10-07-2020 πιστοποιητικό περί μη δημοσιεύσεως διαθήκης του Γραμματέα του Ειρηνοδικείου Αλεξανδρούπολης).

Συνεπώς,η κατά τα ως άνω βιαίως διακοπείσα δίκη νομίμως συνεχίζεται από τους ανωτέρω (κληρονόμους του πρώτου αναιρεσιβλήτου). Εισάγεται για συζήτηση η από 02/07/2020 αίτηση για αναίρεση της 198/2020 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θράκης, η οποία έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσα, είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566§1, 577§1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ.571, 577§3 ΚΠολΔ).

Α. Ο από το άρθρο 20 Κ.Πολ.Δικ. λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου, με το να δεχθεί γεγονότα προφανώς διαφορετικά, από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Παραμόρφωση υπάρχει μόνο όταν το δικαστήριο υποπίπτει ως προς το έγγραφο σε διαγνωστικό λάθος, δηλαδή σε λάθος αναγόμενο στην ανάγνωση του εγγράφου "σφάλμα ανάγνωσης" με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προδήλως διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά ανέγνωσε, συνάγει πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό, καθόσον στην περίπτωση αυτή, πρόκειται για παράπονο αναφερόμενο στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία εκφεύγει του αναιρετικού ελέγχου (Ολ.

ΑΠ 2/2008, ΑΠ1025/2014, 495/2013, ΑΠ 567/2013). Δεν αρκεί για την ίδρυση του λόγου η εσφαλμένη ανάγνωση του αποδεικτικού, με την έννοια των άρθρων 339 και 432 Κ.Πολ.Δικ., εγγράφου αλλά πρέπει επί πλέον το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα, αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο, στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε και όταν το έχει συνεκτιμήσει απλώς μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο αυτό, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε για την ύπαρξη ή μη του αποδεικτέου γεγονότος (ΑΠΟλ2/2008, ΑΠ 1112.2020, ΑΠ1372/2014, ΑΠ25/2011).

Στην προκείμενη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως και με την επίκληση της παραπάνω διατάξεως του αριθμού 20 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο των εκθέσεων για την εκτίμηση των επίκοινων ακινήτων των μεσιτών Γεωργίου Ουζουνίδη και Θεοδώρας Χλωροπούλου.

Ο λόγος αυτός αφορά σε λανθασμένη, κατά την άποψη του αναιρεσείοντα, εκτίμηση των εγγράφων αυτών, από την οποία το δικαστήριο κατέληξε σε πόρισμα διαφορετικό, ως προς την αξία των επικοίνων και δεν αφορά σε "διαγνωστικό λάθος" των εν λόγω εγγράφων, τα οποία ορθά αναγνώσθηκαν. Δηλαδή ή επικαλουμένη αιτίαση αφορά σε παράπονο αναγόμενο στην ανέλεγκτη, αναιρετικά, εκτίμηση των αποδείξεων και του περιεχομένου των εγγράφων και γι' αυτό είναι απαράδεκτη.

Ενόψει τούτων ο ερευνώμενος πρώτος αναιρετικός λόγος πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος,καθώς επίσης είναι απαράδεκτη η όμοιου περιεχομένου αιτίαση που διαλαμβάνεται στους 2ο και 3ο λόγους αναίρεσης. Σε κάθε περίπτωση ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, γιατί το αποδεικτικό πόρισμα της αποφάσεως, ως προς την αξία των επίκοινων ακινήτων, τη διανομή των οποίων είχαν οι ενάγοντες ήδη αναιρεσίβλητοι ζητήσει με την ένδικη αγωγή, δεν στηρίχθηκε, κυρίως ή αποκλειστικά, στα έγγραφα αυτά τα οποία απλώς και χωρίς να τα εξαίρει συνεκτίμησε το Εφετείο με τις λοιπές αποδείξεις (ΑΠ969/2017, ΑΠ1025/2014).

Β. 1.Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.1 εδ. β' του ΚΠολΔ, η οποία ορίζει ότι η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς, προκύπτει ότι ο λόγος αυτός ιδρύεται, όταν το δικαστήριο εσφαλμένα χρησιμοποίησε ή παρέλειψε να χρησιμοποιήσει διδάγματα της κοινής πείρας, προκειμένου να ανεύρει την αληθή έννοια κανόνα δικαίου ή να υπαγάγει σ' αυτόν τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς (ΑΠ 45/2019, ΑΠ2345/2009).

Ως διδάγματα δε της κοινής πείρας θεωρούνται οι ορισμοί και οι αφηρημένες υποθετικές κρίσεις που αντλούνται από την παρατήρηση της εμπειρικής πραγματικότητας με τη βοήθεια των φυσικών επιστημών και χρησιμοποιούνται από το δικαστήριο για την εξειδίκευση των αόριστων νομικών εννοιών (ΑΠ 20/2019, ΑΠ1662/2012,ΑΠ 2195/2009).

Για την πληρότητα δε και το ορισμένο του λόγου αυτού αναίρεσης της παράβασης των διδαγμάτων της κοινής πείρας, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ποια συγκεκριμένα διδάγματα της κοινής πείρας παραβιάστηκαν, ο κανόνας δικαίου για την αληθινή έννοια του οποίου δεν χρησιμοποιήθηκαν ή χρησιμοποιήθηκαν εσφαλμένα και σε τι συνίσταται η παράβαση, διαφορετικά ο λόγος της αναίρεσης είναι αόριστος (ΑΠ 551/2020, 103/2013, ΑΠ1270/2008, ΑΠ 1675/2006). 2.

Ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 11 περ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ., κατά τον οποίο επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, ελέγχεται ουσιαστικά αβάσιμος, αν αποδεικνύεται από την προσβαλλόμενη απόφαση ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι προς απόδειξη των ισχυρισμών τους.

Προς τούτο αρκεί η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου (μάρτυρες έγγραφα κλπ.), που έλαβε υπόψη του το δικαστήριο, χωρίς την ανάγκη ειδικής μνείας και αξιολόγησης εκάστου και χωρίς διάκριση από ποια αποδεικτικά μέσα προκύπτει άμεση και από ποια έμμεση απόδειξη. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αναίρεσης αρκεί μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, τα οποία ήταν υποχρεωμένο να λάβει υπόψη, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 338 έως 340 ΚΠολΔ., υπό την προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός, που επικαλείται ο διάδικος προς απόδειξη με το αποδεικτικό μέσο, ασκεί επίδραση στην έκβαση της δίκης, επιδρά δηλαδή στο διατακτικό της απόφασης (Ολ.

Α.Π. 2/2008). Καμιά, ωστόσο, διάταξη δεν επιβάλλει την ειδική μνεία και τη χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, αλλά αρκεί η γενική μνεία των κατ' είδος αποδεικτικών μέσων, που λήφθηκαν υπόψη. Μόνο αν από τη γενική αυτή αναφορά, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της απόφασης, δεν προκύπτει κατά τρόπο αναμφίβολο ότι λήφθηκε υπόψη κάποιο συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο, στοιχειοθετείται ο αναιρετικός αυτός λόγος.

Όμως, ο λόγος αυτός αναίρεσης δεν ιδρύεται όταν το Δικαστήριο δεν προσέδωσε στο αποδεικτικό μέσο την αποδεικτική βαρύτητα που υποστηρίζει ο αναιρεσείων ότι αυτό έχει, διότι με την αίτηση αυτή πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ). Για την πληρότητα του λόγου αυτού πρέπει να εξειδικεύονται στο αναιρετήριο τα αποδεικτικά μέσα που το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη χωρίς να προσκομισθούν ή δεν έλαβε αυτά υπόψη ενώ προσκομίστηκαν νόμιμα, να προσδιορίζεται το περιεχόμενο τους και το παραδεκτό της προσαγωγής τους και να αναφέρεται ότι έγινε επίκληση και προσκομιδήτους, ακόμη και αν έπρεπε να ληφθούν υπόψη αυτεπαγγέλτως (ΑΠ 909/2019, ΑΠ1185/2010, ΑΠ333/2009).

Εξάλου, αντιφατικοί προς αλλήλους λόγοι αναιρέσεως είναι απαράδεκτοι. Τέτοια αντίφαση υπάρχει και όταν προβάλλεται ότι το δικαστήριο της ουσίας αφενός δεν έλαβε υπόψη με την προσβαλλόμενη απόφασή του κάποιο συγκεκριμένα έγγραφο, δηλαδή προβάλλεται πλημμέλεια από τον αριθμό 11 περ. γ'του άρθρου 559 ΚΠολΔ, και αφετέρου παραμόρφωσε το περιεχόμενο του ίδιου εγγράφου με το να δεχτεί πραγματικά γεγονότα, προφανώς, διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό, δηλαδή προβάλλεται πλημμέλεια από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (ΑΠ 631/2020, ΑΠ 580/2019, ΑΠ 579/2007).

Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων με τους δεύτερο και τρίτο, τους οποίους σωρεύει, κατά ένα μέρος, αναιρετικούς λόγους αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση, κατ'εκτίμηση, τις από τους αριθμούς 11γ' και 1β'του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλειες και ειδικότερα, μέμφεται το Εφετείο ότι, κατέληξε στην κρίση του για το ουσία βάσιμο της ένδικης αγωγής των αναιρεσιβλήτων, χωρίς να λάβει υπόψη και να συνεκτιμήσει με τις λοιπές αποδείξεις:

α) την αριθμ. 23/2009 αγωγή που άσκησαν εναντίον του οι αναιρεσίβλητοι στο Ειρηνοδικείο Αλεξανδρούπολης, β) τις εκθέσεις για την εκτίμηση των επίκοινων ακινήτων των μεσιτών Γεωργίου Ουζουνίδη και Θεοδώρας Χλωροπούλου και γ) το από 27/02/2020 έγγραφο του ελαιοκομικού μητρώου, τα οποία είχε προσκομίσει με επίκληση στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο.

Οι λόγοι αυτοί, ως προς τις ως άνω με στοιχείο α' αιτιάσεις, είναι αβάσιμοι, καθόσον από την παραδεκτή, κατ'άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ, επισκόπηση του προσκομιζόμενου αντιγράφου της προσβαλλόμενης απόφασης, στην οποία ρητά βεβαιώνεται ότι το Εφετείο, για το σχηματισμό της αποδεικτικής του κρίσεως έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε, πλην των άλλων, και <<.....

όλα τα έγγραφα που προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι ...>>, σε συνδυασμό και με τις λοιπές αιτιολογίες αυτής, καμιά αμφιβολία δεν καταλείπεται ότι το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε με τις υπόλοιπες αποδείξεις και τα πιο πάνω έγγραφα, χωρίς να είναι υποχρεωμένο να κάνει ειδική μνεία ή χωριστή αξιολόγηση αυτών, κάνοντας, ωστόσο, ειδική μνεία στις άνω εκθέσεις εκτίμησης.

Τα παραπάνω δε ισχύουν ανεξαρτήτως του απαραδέκτου εξαιτίας της αντιφατικότητας των λόγων αυτών (2ου και 3ου) ως προς την πρώτη ως άνω αιτίαση (11γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ) και καθόσον αφορά τις πιο πάνω εκθέσεις για την εκτίμηση των επικοίνων ακινήτων των μεσιτών Γεωργίου Ουζουνίδη και Θεοδώρας Χλωροπούλου (β' έγγραφο) εν σχέσει με τον πρώτο λόγο αναίρεσης από τον αριθ. 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ που αφορά στο ίδιο ως άνω έγγραφο.

Περαιτέρω, με τους ίδιους ως άνω 2ο και 3ο, κατά ένα μέρος, αναιρετικούς λόγους προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 1 εδάφιο β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, συνισταμένη στο ότι το Εφετείο, δέχθηκε τις αξίες των επίκοινων ακινήτων που είχαν με την ένδικη αγωγή διανομής προβάλλει οι ενάγοντες, οι οποίες ήσαν αντίθετες με εκείνες (αξίες) που ανέφεραν στην ασκηθείσα στο Ειρηνοδικείο Αλεξανδρούπολης υπ'αριθμ. 23/2009 προγενέστερη αγωγή τους, παραβιάζοντας τα διδάγματα της κοινής πείρας.

Οι λόγοι αυτοί ως προς την ως άνω αιτίαση είναι απαράδεκτοι εξαιτίας της αοριστίας τους, καθόσον, σύμφωνα με την προεκτεθείσα νομική σκέψη,δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ποια συγκεκριμένα είναι τα διδάγματα της κοινής πείρας που παραβίασε το Εφετείο, αφού τα αναφερόμενα ως άνω δεν συνιστούν δίδαγμα κοινής πείρας κατά την προεκτεθείσα έννοια (ΑΠ1662/2012).

Σε κάθε δε περίπτωση, οι αιτιάσεις αυτές είναι απαράδεκτες, διότι, υπό την επίφαση μη κατονομαζόμενων διδαγμάτων κοινής πείρας, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη, κατά το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, περί τα πράγματα κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας (ΑΠ336/2019, ΑΠ121/2018, ΑΠ683/2016). Γ. Κατά τη διάταξη του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, νοούνται αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι τείνουν σε θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος, που ασκείται με την αγωγή, την ένσταση ή αντένσταση. Πάντως δεν αποτελούν "πράγματα", κατά την έννοια της ανωτέρω διατάξεως, η επίκληση των αποδεικτικών μέσων και του περιεχομένου τους (Α.Π.559/2020, ΑΠ179/2013, ΑΠ579/2007).

Στην προκείμενη περίπτωση με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η από τον αριθμό 8β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια .Ειδικότερα ο αναιρεσείων με το πρώτο σκέλος του λόγου αυτού μέμφεται το Εφετείο ότι δεν έλαβε υπόψη, με την προσβαλλόμενη απόφασή του τη δικαστική ομολογία των αναιρεσιβλήτων << ότι όλες οι ελιές επί των επίκοινων αγρών φυτεύθηκαν από αυτόν (αναιρεσείοντα)>>.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως ως προς την άνω αιτίαση είναι απαράδεκτος, διότι, σύμφωνα με την προεκτεθείσα νομική σκέψη,η επίκληση της ως άνω ομολογίας δεν αποτελεί "πράγμα" κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, αλλά αποδεικτικό μέσο, η μη λήψη του οποίου από το δικαστήριο δεν ιδρύει τον επικαλούμενο λόγο αναίρεσης (ΑΠ 827/2020, ΑΠ 111/2010).

Περαιτέρω, οι διαλαμβανόμενες στο ίδιο πρώτο σκέλος αιτιάσεις ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του ''πράγματα'' που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στη δίκη, αναφέρονται δε στο περιεχόμενο αποδεικτικών μέσων και συγκεκριμένα στις αριθμ.17717/2020 και 121/2020 ένορκες βεβαιώσεις, ενώπιον της συμβολαιογράφου Σαππών Γεωργίας Αγαλιανού και Ειρηνοδίκη Αλεξανδρούπολης, αντίστοιχα, στο μητρώο ελαιοκαλλιέργειας του έτους 2007, στο με αριθμ.

πρωτ. 174/6-8-2003 έγγραφο του Δασαρχείου Αλεξανδρούπολης και στις εκθέσεις των μεσιτών Γεωργίου Ουζουνίδη και Θεοδώρας Χλωροπούλου, είναι απαράδεκτες, διότι τα όσα διαλαμβάνονται σ' αυτές ανάγονται, σύμφωνα με την προεκτεθείσα νομική σκέψη, στο περιεχόμενο των άνω αποδεικτικών μέσων, και ως εκ τούτου δεν αποτελούν "πράγματα" κατά την έννοια της παραπάνω διατάξεως, έτσι, ώστε, δεν ιδρύεται ο επικαλούμενος από τον αριθμό 8β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως.

Επίσης, οι λοιπές διαλαμβανόμενες στο ίδιο επίσης σκέλος αιτιάσεις είναι απαράδεκτες διότι με το προσχημα της πιο πάνω αναιρετικής πλημμέλειας πλήττουν την αναιρετικά ανέλεγκτη ουσιαστική εκτίμηση, ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων από το Εφετείο, με επαναξιολόγηση αυτών (αποδεικτικών μέσων) που δεν επιτρέπεται, έστω και αν το δικαστήριο, με την εκτίμησή τους, κατέληξε σε εσφαλμένη, κατά τους αναιρεσείοντες, για τα πράγματα κρίση (άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ).

Περαιτέρω, ο αναιρεσείων με το δεύτερο σκέλος του ίδιου ως άνω τέταρτου λόγου μέμφεται το Εφετείο ότι δεν έλαβε υπόψη, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, τον ισχυρισμό του περί χρησικτησίας των επίκοινων ακινήτων. Ο λόγος αυτός ως προς το σκέλος αυτό είναι αβάσιμος, διότι, όπως, από την παραδεκτή, κατ'άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλομένης, προκύπτει, ρητά, το Εφετείο απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την εν λόγω ένσταση (φύλλο 8ο, σελίδες 1η και 2η).

Συνεπώς ο 4ος αναιρετικός λόγος είναι απορριπτέος στο σύνολό του. Κατόπιν των ανωτέρω και εφόσον δεν υπάρχει προς έρευνα άλλος αναιρετικός λόγος, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως ισχύει) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων Γιουσούφ Χουσεϊν που νικήθηκε στη δίκη στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων, των - α) Νεβριέ Χασάν και Χασάν Χασάνογλου - που συνεχίζουν τη δίκη, μετά την επανάληψη αυτής, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του αρχικού πρώτου αναιρεσιβλήτου Μπεκήρ Χασάνογλου και β) Γκιουλσούμ Αλή, που κατέθεσαν κοινές προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά τους (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 02/07/2020 αίτηση για αναίρεση της198/2020 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θράκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, των - α) Νεβριέ Χασάν και Χασάν Χασάνογλου - που συνεχίζουν τη δίκη, μετά την επανάληψη αυτής, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αρχικού πρώτου αναιρεσιβλήτου Μπεκήρ Χασάνογλου και β) Γκιουλσούμ Αλή, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Απριλίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 11 Μαΐου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Σελίδα 12 της 814/2022 πολιτικής απόφασης του Αρείου Πάγου