Supreme Court dismisses appeal against second-instance judgment due to vague grounds and non-contradictory operative part.

Απόφαση 812 / 2011 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 812/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Παναγιώτη Κομνηνάκη, Ανδρέα Δουλγεράκη και Δημήτριο Κόμη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 2 Νοεμβρίου 2010, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοικήσεως α' βαθμού με την επωνυμία "Δήμος Ελευθερίου - Κορδελιού", που εδρεύει στα Ελευθέρια Θεσσαλονίκης και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Παπαδόπουλο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Κ. Γ. του Ι., κατοίκου ..., 2) Ζ. Γ. του Ε., κατοίκου ..., 3) Α. Γ. του Ε., κατοίκου ..., 4) Ι. Γ. του Ε., κατοίκου ... (οι 2η, 3ος και 4ος ως κληρονόμοι του αρχικού διαδίκου Ε. Γ. του Χ.), 5) Α. Δ. του Χ., 6) Β. Ι. του Π., 7) Δ. Κ. του Τ., 8) Β. Κ. του Ι., και 9) Ι. Π. του Α., κατοίκων (5ου - 9ου) … . Εκπροσωπήθηκαν όλοι από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ταρσίτσα Καλλιμπάκα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-12-2005 αγωγή των ήδη 1ου, 3ου, 4ης, 5ου, 6ου και 7ου αναιρεσιβλήτων και του ήδη αποβιώσαντος Ε. Γ. του Χ., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 29785/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1247/2009 του Εφετείου Θεσσαλονίκης, την αναίρεση των οποίων ζητεί ο αναιρεσείων με την από 8-8-2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κόμης διάβασε την από 22-10-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 552 και 553 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι, όταν η υπόθεση διήλθε και τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας των δικαστηρίων της ουσίας, με το ένδικο μέσο της αναιρέσεως προσβάλλεται μόνο η απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, εφόσον εξέτασε την ουσία της υποθέσεως, όχι δε και η πρωτόδικη απόφαση, η οποία ενσωματώθηκε στην απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, εφόσον τούτο απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση.

Επομένως η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, καθόσον απευθύνεται κατά της υπ' αριθμ. 29785/2007 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, επί της οποίας, ύστερα από εφέσεις των διαδίκων και μετά από εξέταση της ουσίας της υποθέσεως, εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1247/2009 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, που απέρριψε κατ' ουσίαν και τις δύο εφέσεις, είναι απαράδεκτη.

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμ. 4, 566 παράγρ. 1 και 578 του ΚΠολΔ συνάγεται ότι, αν η αγωγή ή άλλη αυτοτελής αίτηση ή ανταίτηση κρίθηκε κατ' ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία ή εκ πλαγίου παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ), πρέπει να εκτίθεται στο αναιρετήριο, εκτός των άλλων, ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε, επί πλέον δε με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το βάσιμο ή μη της αγωγής (ή άλλης αυτοτελούς αιτήσεως ή ανταιτήσεως), καθώς επίσης και σε τι συνίσταται το σφάλμα της αποφάσεως κατά την ερμηνεία ή την εφαρμογή του νόμου, διότι η ευδοκίμηση της αναιρέσεως εξαρτάται από την ορθότητα όχι του αιτιολογικού, αλλά του διατακτικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως (άρθρο 578 ΚΠολΔ), το οποίο διατακτικό συνάπτεται αιτιωδώς με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου.

Επομένως, η έκθεση των παραδοχών αυτών στο αναιρετήριο είναι αναγκαία, προκειμένου να ελεγχθεί αν η αποδιδόμενη στην απόφαση ευθεία παραβίαση ουσιαστικού νόμου οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό, ή αν τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού εκτίθενται επαρκώς και χωρίς αντιφάσεις, ώστε να αποβαίνει εφικτός ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του, συνακόλουθα δε και ο έλεγχος του διατακτικού της αποφάσεως.

Βάσει αυτών, στην προκειμένη υπόθεση , οι πρώτος, δεύτερος, τρίτος και τέταρτος λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους, κατ' εκτίμηση, αποδίδονται στο Εφετείο οι από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλειες, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι λόγω της αοριστίας τους, διότι στο αναιρετήριο δεν εκτίθεται ποιες είναι οι παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως (αναφέρεται μόνο ένα απόσπασμα αυτών), στις οποίες το δικαστήριο στήριξε την κρίση του περί συνδρομής των όρων των διατάξεων που εφάρμοσε, επιπλέον δε, δεν καθορίζεται σε τι συνίσταται το σφάλμα της προσβαλλόμενης αποφάσεως περί την ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων αυτών, ούτε καθορίζεται στο αναιρετήριο σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια της αιτιολογίας, ποιο δηλαδή στοιχείο αναγκαίο για την επάρκειά της ελλείπει.

O λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 17 ΚΠολΔ δημιουργείται αν η ίδια η απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις. Για να ιδρυθεί λόγος αναιρέσεως με βάση την εν λόγω διάταξη πρέπει η αντίφαση μεταξύ των διατάξεων της προσβαλλόμενης αποφάσεως να υπάρχει στο διατακτικό της, έτσι ώστε να καθίσταται, εξαιτίας αυτής, αδύνατη η εκτέλεσή της ή να εμποδίζεται η παραγωγή και η ενέργεια του δεδικασμένου.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πέμπτο (τελευταίο) λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει στο σκεπτικό της αντιφατικές διατάξεις και συγκεκριμένα δέχεται (σε ορισμένα σημεία αυτού) ότι εργοδότης των εναγόντων ήταν ο εναγόμενος Δήμος Νεάπολης Θεσσαλονίκης (μη διάδικος).

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, γιατί η πλημμέλεια που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν αφορά σε αντίφαση του διατακτικού αυτής, ανεξαρτήτως του ότι δεν πρόκειται περί αντιφάσεως, αλλά περί προφανούς παραδρομής (Δήμος Νεάπολης Θεσσαλονίκης αντί του ορθού Δήμος Ελευθερίου - Κορδελιού Θεσσαλονίκης), και ως εκ τούτου δεν μπορεί να θεμελιώσει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθμ. 17 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως, αλλά ούτε και τον λόγο αναιρέσεως από τον αριθμό 19 του ίδιου άρθρου, όπως αβάσιμα υποστηρίζει ο αναιρεσείων.

Κατ' ακολουθίαν όλων των παραπάνω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της. Ο αναιρεσείων Δήμος, ως ηττώμενος, πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, κατά το σχετικό αίτημα τούτων, μειωμένη όμως με βάση το άρθρο 281 παρ. 2 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων, που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του Ν. 3463/2006, κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-8-2009 αίτηση του Δήμου Ελευθερίου - Κορδελιού, που εδρεύει στα Ελευθέρια Νομού Θεσσαλονίκης, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 29785/2007 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και της υπ' αριθμ. 1247/2009 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα Δήμο Ελευθερίου - Κορδελιού στην δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε εξακόσια (600) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Δεκεμβρίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 24 Μαΐου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ