Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to late submission of additional grounds and vague evidence claims.

Απόφαση 806 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 806/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Σοφία Καραχάλιου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ομόρρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία "Χ ΚΑΙ ΣΙΑ Ο.Ε.", που εδρεύει στο ..., τελεί υπό εκκαθάριση και εκπροσωπείται νόμιμα από τον εκκαθαριστή Χ, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Βάθη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ψ1, 2) Ψ2 και Ψ3, ως ασκούντων την γονική μέριμνα και επιμέλεια του ανηλίκου τέκνου τους, ..., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Παππά με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27/4/2004 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας και την από 5/2/2004 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3209/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και οι 4000/2005 μη οριστική και 1114/2007 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 6/10/2007 αίτησή της και τους από 5/1/2009 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Σοφία Καραχάλιου, ανέγνωσε την από 22/1/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων αναιρέσεως και των προσθέτων λόγων αυτής.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά την διάταξη του άρθρου 569 παρ. 2 του ΚΠολΔ "οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης ως προς τα ίδια κεφάλαια της προσβαλλόμενης απόφασης και τα κεφάλαια εκείνα που αναγκαστικά συνέχονται με αυτά, ασκούνται μόνο με δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου, τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρες πριν από την συζήτηση της αναίρεσης, κάτω από το οποίο συντάσσεται έκθεση αντίγραφο του δικογράφου των πρόσθετων λόγων επιδίδεται πριν από την ίδια προθεσμία στον αναιρεσίβλητο και τους άλλους διαδίκους..." Από την διάταξη αυτή συνάγεται, ότι το δικόγραφο των προσθέτων λόγων πρέπει να κατατεθεί στην γραμματεία του Αρείου Πάγου και να επιδοθεί στον αναιρεσίβλητο και τους λοιπούς διαδίκους τριάντα πλήρεις ημέρες πριν από την συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως, στην προθεσμία δε αυτή δεν υπολογίζονται οι ημέρες της καταθέσεως και επιδόσεως, καθώς και η ημέρα της συζητήσεως.

Η μη τήρηση των διατυπώσεων αυτών ήτοι της εμπροθέσμου καταθέσεως και επιδόσεως ή της μιας από αυτές επιφέρει την αυτεπάγγελτη απόρριψη των προσθέτων λόγων αναιρέσεως, ως απαραδέκτων. Στην παρούσα περίπτωση, φέρονται προς συζήτηση η από 6-10-2007 αίτηση περί αναιρέσεως της 1114/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών και οι από 5-1-2009 πρόσθετοι λόγοι αυτής.

Όμως, όπως προκύπτει από την έκθεση κάτω από το δικόγραφο των προσθέτων λόγων, αυτοί κατατέθησαν στην γραμματεία του Αρείου Πάγου την 7-1-2009, επιδόθηκαν δε στους αναιρεσιβλήτους κατά τον αυτό χρόνο, όπως προκύπτει από τις υπ' αριθμ. ... και ... εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητού του Πρωτοδικείου Αθήνας, ... .

Επομένως, οι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως ασκήθηκαν και επιδόθηκαν στους αναιρεσιβλήτους εκπροθέσμως, ήτοι όχι προ τριάντα πλήρων ημερών (αλλά προ 29) από της παρούσας συζητήσεως που έλαβε χώρα στις 6-2-2009. Κατόπιν τούτων, πρέπει αυτοί να απορριφθούν, ως απαράδεκτοι.

Επειδή, παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, η οποία ιδρύει τον προβλεπόμενο από την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 του Κ.Πολ.Δ. λόγο αναιρέσεως, συντελείται, όταν λάβει χώρα ψευδής ερμηνεία, που συνιστά η απόδοση στον εφαρμοστέο κανόνα εννοίας διαφορετικής από την αληθινή, ή μη ορθή εφαρμογή, η οποία εκδηλώνεται με την μη εφαρμογή κανόνα, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή με την εφαρμογή κανόνα που δεν έπρεπε να εφαρμοσθεί ή με την εσφαλμένη εφαρμογή του.

Επομένως, για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός αναιρέσεως, πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο οι πραγματικές παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως και η έννομος συνέπεια, που βάσει αυτών διαγνώσθηκε, ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου, που βάσει των παραδοχών αυτών παραβιάσθηκε, πού ακριβώς έγκειται το σφάλμα κατά την εφαρμογή του κανόνα καθώς και ο αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ του σφάλματος και του διατακτικού της αποφάσεως.

Αλλά, ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως ελέγχεται με βάση τα εκτιθέμενα στην προσβαλλομένη απόφαση πραγματικά περιστατικά και όχι με βάση εκείνα, που φέρεται ότι είχε επικαλεσθεί ο αναιρεσείων, αλλά το δικαστήριο δεν εξήτασε ή δεν δέχθηκε. Στην παρούσα περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση (η οποία έκρινε επί αγωγής των ήδη αναιρεσιβλήτων - εκμισθωτών, περί αποδόσεως της χρήσεως του εις αυτήν μισθίου ακινήτου και καταβολής μισθωμάτων, καθώς και επί αγωγής της αναιρεσείουσας - μισθώτριας περί καταβολής αποζημιώσεως, λόγω πραγματικών ελαττωμάτων του μισθίου) η πλημμέλεια της ευθείας παραβιάσεως των διατάξεων των άρθρων 597, 342 και 281 ΑΚ, επειδή η καταγγελία της συμβάσεως μισθώσεως, στην οποία προέβησαν οι εκμισθωτές, με την από 5.2.2004 αγωγή των, είναι άκυρος ως καταχρηστική.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι δεν στηρίζεται στα πραγματικά περιστατικά που εκτίθενται στην προσβαλλομένη απόφαση, αλλά σε εκείνα που φέρεται ότι είχε προτείνει η αναιρεσείουσα και το Εφετείο δεν δέχθηκε ή δεν εξήτασε. 'Αλλως ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, εφ' όσον, για την πληρότητα αυτού, δεν εκτίθενται στο αναιρετήριο οι παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως και πού ακριβώς έγκειται το σφάλμα κατά την εφαρμογή των πιο πάνω ουσιαστικών κανόνων δικαίου.

Επειδή, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και όταν το δικαστήριο έλαβε υπ' όψη του πράγματα, που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι θεμελιώνουν, καταλύουν ή παρακωλύουν το δικαίωμα, που ασκείται με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση.

Προς τους μη προταθέντες εξομοιώνονται και οι ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν προτάθηκαν παραδεκτώς. Μη παραδεκτή δε πρόταση συνιστά και η επαναφορά στο εφετείο ισχυρισμών, που δεν έγινε κατά το άρθρο 240 ΚΠολΔ. Για το ορισμένο, όμως, του λόγου αυτού, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ποια ήσαν "τα πράγματα" αυτά και ποια επίδραση άσκησαν στην έκβαση της δίκης.

Στην παρούσα περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, ο οποίος εκτιμάται ως λόγος από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, εφ' όσον δεν γίνεται σχετική αναφορά στο αναιρετήριο, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια, ότι έλαβε υπ' όψη "τις ενστάσεις" των ήδη αναιρεσιβλήτων, τις οποίες αυτοί δεν είχαν επαναφέρει στο Εφετείο νομίμως, με τις προτάσεις των, κατ' άρθρο 240 ΚΠολΔ.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει ν' απορριφθεί, ως αόριστος, διότι δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο "οι ενστάσεις" των ήδη αναιρεσιβλήτων, τις οποίες έλαβε υπ' όψη του το Εφετείο, καίτοι δεν είχαν επαναφερθεί νομίμως, κατ' άρθρο 240 ΚΠολΔ, και η επίδοση αυτών στο διατακτικό της αναιρεσιβαλλομένης.

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 340, 346 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για το αποδεικτικό πόρισμα, εν σχέσει με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη αποδείξεως, υποχρεούται να λάβει υπ' όψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν νομίμως οι διάδικοι, χωρίς πάντως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση εκάστου τούτων.

Η παράβαση της διατάξεως αυτής ιδρύει τον προβλεπόμενο, από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ, λόγο αναιρέσεως. Για το ορισμένο του λόγου αυτού, πρέπει να εξειδικεύονται στο αναιρετήριο τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκόμισε παραδεκτώς και επικαλέσθηκε ο αναιρεσείων, να προσδιορίζεται το περιεχόμενό των και να καθορίζεται ο ισχυρισμός, το βάσιμο ή αβάσιμο του οποίου θα αποδεικνύετο με τα εν λόγω αποδεικτικά μέσα.

Ο λόγος, όμως, αυτός απορρίπτεται, ως κατ' ουσίαν αβάσιμος, αν αποδεικνύεται από την απόφαση, ότι το δικαστήριο έλαβε υπ' όψη τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκομίστηκαν από τους διαδίκους και έγινε εκτίμησή των. Στην παρούσα περίπτωση, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια ότι, για τον σχηματισμό της κρίσεώς του, το Εφετείο δεν έλαβε υπ' όψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία η αναιρεσείουσα προσκόμισε και επικαλέσθηκε νομίμως, προς απόδειξη των ισχυρισμών της, ήτοι έγγραφα και καταθέσεις μαρτύρων και ειδικότερα την έκθεση πραγματογνωμοσύνης του πραγματογνώμονος, τον οποίο το ίδιο ώρισε.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως καθόσον αφορά τις καταθέσεις μαρτύρων και τα έγγραφα, πρέπει να απορριφθεί, ως αόριστος, διότι δεν προσδιορίζονται στο αναιρετήριο οι μάρτυρες και τα έγγραφα καθώς και το περιεχόμενο των καταθέσεων των μαρτύρων και των εγγράφων αυτών ούτε καθορίζεται ο ισχυρισμός της αναιρεσείουσας το βάσιμο του οποίου θα αποδεικνύετο με αυτά. 'Οσον αφορά δε την επικαλουμένη έκθεση πραγματογνωμοσύνης του πραγματογνώμονος, τον οποίο το ίδιο το δικαστήριο ώρισε, ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο, έλαβε υπ' όψη το αποδεικτικό αυτό μέσο, το οποίο ρητώς μνημονεύει.

Κατόπιν τούτων, πρέπει η αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-10-2007 αίτηση της Ο.Ε., υπό την επωνυμία "Χ και Σια Ο.Ε.", περί αναιρέσεως της 1114/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, και τους από 5-1-2009 προσθέτους λόγους αυτής.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια διακόσια (1.200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Μαρτίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 31 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ