Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, ruling sworn statements are not documents under the Code of Civil Procedure.

Απόφαση 7 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 7/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Ρήγα, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο και Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Της αναιρεσείουσας : Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΙΓΑΙΟΝ Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρεία", που εδρεύει στη Γλυφάδα Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Ζήση Φασούλα και Δημήτριο Παπαγιαννάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης : Ομόρρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία "....", που εδρεύει στην ....και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σταμάτη Γρύλλη, ο οποίος αναφέρει στις προτάσεις του ότι η ως άνω εταιρεία έχει συγχωνευθεί, δυνάμει της υπ' αριθμ. 24263/2002 πράξεως της Συμβολαιογράφου Αθηνών Βασιλικής Παπαφωτίου-Παναγούλη, στην Ανώνυμη Εμπορική και Βιομηχανική εταιρία Ένδυσης και Υπόδησης με την επωνυμία "Δημήτριος Μπασδάνης ΑΕΒΕΕ", η οποία ως εκ του νόμου καθολική διάδοχος είναι ήδη διάδικος στην παρούσα δίκη την οποία αναλαμβάνει και συνεχίζει.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-7-2002 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 6033/2003 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 123/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 7 Μαρτίου 2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καλαμίδας ανέγνωσε την από 10 Νοεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως . Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 246 Κ.Πολ.Δ., το δικαστήριο σε κάθε στάση της δίκης μπορεί, αυτεπαγγέλτως ή ύστερα από αίτηση κάποιου διαδίκου, να διατάξει την ένωση και συνεκδίκαση περισσότερων εκκρεμών ενώπιόν του δικών ανάμεσα στους ίδιους ή διαφορετικούς διαδίκους, αν υπάγονται στην ίδια διαδικασία και κατά την κρίση του διευκολύνεται ή επιταχύνεται η διεξαγωγή της δίκης ή επέρχεται μείωση των εξόδων. Στο δικαστήριο της ουσίας επαφίεται να κρίνει κυριαρχικά (και ανέλεγκτα αναιρετικά) τη συνδρομή των προϋποθέσεων της προκείμενης διατάξεως και να διατάξει, αυτεπαγγέλτως ή ύστερα από αίτηση κάποιου διαδίκου, τη συνεκδίκαση περισσότερων ενώπιόν του εκκρεμών δικών. Στην προκείμενη περίπτωση, από την επισκόπηση των 6033/2003 και 5926/2003 πρακτικών του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου προκύπτει ότι το δικαστήριο αυτό στη συνεδρίασή του της 16-4-2003 δίκασε την μεταξύ των ήδη διαδίκων υπόθεση, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ως και την μεταξύ της αναιρεσείουσας και του Χ1 υπόθεση, επί της οποίας εκδόθηκε η 5929/2003 απόφασή του. Εκ του ότι το δικαστήριο αυτό δεν διέταξε την ένωση και συνεκδίκαση των άνω, δικασθεισών στην ίδια συνεδρίαση, δύο δικών, επί της πρώτης των οποίων εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, δεν ιδρύεται ο προβαλλόμενος εκ του άρθρου 559 αριθ.14 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως και ο υποστηρίζων τα αντίθετα πρώτος λόγος της αναιρέσεως είναι απαράδεκτος.

Από την επισκόπηση των άνω πρακτικών του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου προκύπτει ότι ο Ζ1 εξετάσθηκε ως μάρτυρας της ενάγουσας στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση και (εξετάσθηκε) ως μάρτυρας του ενάγοντος Χ1 στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η 5926/2003 απόφαση του άνω δικαστηρίου. Επομένως, το Εφετείο, που έλαβε υπόψη την κατάθεση του άνω μάρτυρα δεν έλαβε υπόψη απόδειξη που δεν προσκομίσθηκε και ο αντίθετος εκ του άρθρου 559 αριθ.11β του Κ.Πολ.Δ. δεύτερος λόγος της αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 270 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ., που εφαρμόζεται και στη διαδικασία της δευτεροβάθμιας δίκης ( άρθρο 524 παρ.1 Κ.Πολ.Δ.), ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον Ειρηνοδίκη ή Συμβολαιογράφου είναι παραδεκτές ως αποδεικτικά μέσα, εφόσον έχουν συνταχθεί πριν από τη συζήτηση της υποθέσεως ενώπιον του αρμοδίου πρωτοβαθμίου ή δευτεροβαθμίου δικαστηρίου και ύστερα από κλήτευση του αντιδίκου δύο τουλάχιστον εργάσιμες ημέρες πριν από τις βεβαιώσεις αυτές. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, το Εφετείο, προς σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, έλαβε υπόψη και την νομίμως ληφθείσα κατά τις διατυπώσεις του άρθρου 270 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. 568/ 29-9-2004 ένορκη βεβαίωση μάρτυρα ενώπιον του Ειρηνοδίκη Ξάνθης. Κατά τα εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη, η ένορκη αυτή βεβαίωση, που συντάχθηκε στις 29-9-2004,ήτοι μετά την έκδοση της πρωτόδικης (6033/2003) απόφασης και πριν από την κατά την 30-9-2004 συζήτηση της υποθέσεως ενώπιον του Εφετείου, ήταν παραδεκτή ως αποδεικτικό μέσο και το Εφετείο που την έλαβε υπόψη δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια της παρά το νόμο λήψεως υπόψη αποδεικτικού μέσου που ο νόμος δεν επιτρέπει ,ούτε παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο και δεν παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων και ο αντίθετος εκ του άρθρου 559 αριθ.11α, 14 και 12 του Κ.Πολ.Δ. τρίτος λόγος της αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Ο εκ του άρθρου 559 αριθ.10 του Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως, ότι το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος όταν από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο την κρίση του σχημάτισε από τα μνημονευόμενα σ αυτή (απόφαση) αποδεικτικά μέσα.

Εν προκειμένω, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, λαβούσα υπόψη τα μνημονευόμενα από αυτή αποδεικτικά μέσα, ήτοι τις καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάσθηκαν στο ακροατήριο του Πρωτοδικείου και περιέχονται στα 6003/2003 πρακτικά του, την νομίμως ληφθείσα 568/2004 ένορκη βεβαίωση μάρτυρα ενώπιον του Ειρηνοδίκη Ξάνθης και όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, σχημάτισε την κρίση της και κατέληξε στο αποδεικτικό της πόρισμα. Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν δέχθηκε παρά το νόμο πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη και οι αντίθετοι εκ του άρθρου 559 αριθ.10 Κ.Πολ.Δ. τέταρτος και έκτος (τελευταίος),κατά το δεύτερο μέρος του, λόγοι της αναιρέσεως είναι αβάσιμοι.

Κατά το άρθρο 559 αριθ.20 του Κ.Πολ.Δ., ως έγγραφα, η παραμόρφωση του περιεχομένου των οποίων ιδρύει τον άνω λόγο αναιρέσεως, νοούνται τα προβλεπόμενα ως αποδεικτικά μέσα, κατά τα άρθρα 339 και 432 επ.του ίδιου Κώδικα, στα οποία δεν περιλαμβάνονται τα έγγραφα στα οποία αποτυπώνεται άλλο αποδεικτικό μέσο, όπως είναι τα πρακτικά συνεδριάσεως των δικαστηρίων, κατά το μέρος τους που περιέχουν καταθέσεις εξετασθέντων μαρτύρων, ούτε οι ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον Ειρηνοδίκη ή Συμβολαιογράφου, κατά το μέρος τους που περιλαμβάνει τα υπό του μάρτυρος ενόρκως βεβαιωθέντα. Στην προκείμενη περίπτωση, η αναιρεσείουσα, με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως, προβάλλει ότι το Εφετείο, παραλείποντας να αναγνώσει την αναφερόμενη στο λόγο αυτό αναιρέσεως κρίσιμη φράση, που περιέχεται στην 568/2004 ένορκη ενώπιον του Ειρηνοδίκη Ξάνθης βεβαίωση του μάρτυρα Ζ2, παραμόρφωσε τη βεβαίωση αυτή και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.20 Κ.Πολ.Δ. Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, διότι, κατά τα εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη, η ένορκη αυτή βεβαίωση, κατά το μέρος που περιλαμβάνει τα υπό του άνω μάρτυρος ενόρκως βεβαιωθέντα (στα οποία περιέχεται η άνω κρίσιμη φράση της ενόρκου βεβαιώσεώς του), δεν αποτελεί "έγγραφο" κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ.20 Κ.Πολ.Δ. ώστε η τυχόν παραμόρφωση του περιεχομένου της να ιδρύει τον άνω λόγο αναιρέσεως.

Από την επισκόπηση του δικογράφου της αγωγής προκύπτει ότι η ενάγουσα εκθέτει σ αυτή ότι, σύμφωνα με το αναφερόμενο ασφαλιστήριο συμβόλαιο, που καταρτίσθηκε μεταξύ των διαδίκων, ως βάση για τον υπολογισμό του ασφαλίσματος, σε περίπτωση επέλευσης του ασφαλισμένου κινδύνου (κλοπής εμπορευμάτων από το αναφερόμενο κατάστημα της ενάγουσας), λαμβάνεται υπόψη η δαπάνη που απαιτείται για την απόκτηση νέων όμοιων εμπορευμάτων.

Το Εφετείο, όπως από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, δέχθηκε ανελέγκτως ότι κατά τις πρωινές ώρες της 3-3-2000 άγνωστοι δράστες διέρρηξαν το ευρισκόμενο στην Κομοτηνή κατάστημα της αναιρεσιβλήτου και αφαίρεσαν από αυτό τα στην προσβαλλόμενη απόφαση αναφερόμενα εμπορεύματα, το κόστος αγοράς των οποίων, ήτοι η απαιτούμενη δαπάνη για την απόκτηση νέων όμοιων εμπορευμάτων, ανέρχεται στο ποσό των 69.686,ο6 ευρώ.

Επομένως, το Εφετείο, που έλαβε υπόψη τους με την αγωγή προβληθέντες ως άνω πραγματικούς ισχυρισμούς και δέχθηκε τα προαναφερθέντα, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια της παρά το νόμο μη λήψεως υπόψη πραγμάτων προταθέντων και εχόντων ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ο εκ του άρθρου 559 αρ.8 του Κ.Πολ.Δ.

αντίθετος έκτος λόγος της αναιρέσεως, κατά το πρώτο μέρος του, είναι αβάσιμος. Τέλος, στην αγωγή, όπως από την επισκόπησή της προκύπτει, δεν περιέχεται δικαστική ομολογία της ενάγουσας (αναιρεσιβλήτου),την οποία δεν έλαβε υπόψη το Εφετείο και ο έκτος λόγος της αναιρέσεως, κατά το τρίτο μέρος του, όπως εκτιμάται, με τον οποίο προβάλλεται ότι το Εφετείο, που δεν έλαβε υπόψη δικαστική ομολογία της ενάγουσας υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.11 του Κ.Πολ.Δ., είναι αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-3-2005 αίτηση της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΑΙΓΑΙΟΝ Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρία" για αναίρεση της 123/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Δεκεμβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 8 Ιανουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ