Supreme Court dismisses appeal for vague and contradictory grounds violating procedural code requirements for clear legal reasoning.

Απόφαση 79 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 79/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Βασίλειο Νικόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Νοεμβρίου 2005, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ......, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ζώτο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Εταιρίας με την επωνυμία «....... ΟΕ, που εδρεύει στα ....., και εκπροσωπείται νόμιμα και 2) Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον κ. Υπουργό Οικονομικών που εδρεύει στην Αθήνα. Εκπροσωπήθηκαν η 1η από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αναστάσιο Δαφνή και το 2ο από τον πληρεξούσιο Κωνσταντίνο Γεωργάκη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 12-7-1993 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας και 21-10-1997 κύρια παρέμβασή του Ελληνικού Δημοσίου, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 97/1994 προδικαστική, 90/1999 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 298/2002 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 7 Νοεμβρίου 2003 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αλέξανδρος Κασιώλας ανέγνωσε την από 10 Οκτωβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του παραστάντος αναιρεσίβλητου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στην απόφαση η από το άρθρο 559 αριθ. 1 πλημμέλεια της παραβιάσεως κανόνα ουσιαστικού δικαίου, πρέπει, πλην άλλων, εφόσον το δικαστήριο αποφάσισε επί της ουσίας της υποθέσεως, να αναφέρονται στο αναιρετήριο οι σχετικές παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, καθώς και η διάταξη του ουσιαστικού κανόνα δικαίου που παραβιάσθηκε.

Επίσης, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, δεν αρκούν γενικές εκφράσεις για ανεπάρκεια των αιτιολογιών της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, αλλά πρέπει να προσδιορίζεται το ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως προς το οποίο, κατά τον αναιρεσείοντα, υφίσταται ανεπάρκεια στις αιτιολογίες της αποφάσεως, με παράθεση και των παραδοχών του δικαστηρίου της ουσίας ως προς το ζήτημα αυτό.

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα με τους πρώτο και τρίτο, κατά το δεύτερο μέρος του, λόγους αναιρέσεως προβάλλει ότι το Εφετείο, το οποίο με την προσβαλλομένη απόφασή του επικύρωσε την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, με την οποία είχε απορριφθεί ως αβάσιμη κατ΄ ουσίαν η ένδικη διεκδικητική αγωγή, α) παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 3 του Οθωμανικού Νόμου «περί γαιών» της 7 Ραμαζάν 1274, του άρθρου 2 παρ΄.4 του ν.147/1914, του άρθρου 78 του νόμου «περί γαιών», σε συνδυασμό με το άρθρο 8 των οδηγιών περί εγγράφων ταπίων της 7 Σαμπάν 1276, του άρθρου 2 του υπ΄αριθ. 2468 Δ/τος της Προσωρινής Κυβερνήσεως Θεσσαλονίκης, που κυρώθηκε με το ν. 1072/1917 και το άρθρο 50 του ν/2052/1920 και β) στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση γιατί διέλαβε σ΄αυτή ανεπαρκείς, ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες αναφορικά με την απόκτηση κυριότητας από τον δικαιοπάροχό της επί του επιδίκου, με βάση τις παραπάνω διατάξεις, οι οποίες δεν επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο.

Όμως, στο αναιρετήριο δεν αναφέρονται όλες οι κρίσιμες παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως. Επομένως, οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως πρέπει ν΄ απορριφθούν ως απαράδεκτοι λόγω αοριστίας τους.

Επειδή, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 118 παρ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ. το δικόγραφο της αναιρέσεως πρέπει να περιέχει κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο τους λόγους αναιρέσεως, ώστε όχι μόνο να εξάγεται σε ποιόν από τους περιοριστικά στο άρθρο 559 του ίδιου Κώδικα αναφερόμενους αναιρετικούς λόγους υπάγεται, αλλά και να προκύπτουν απ΄ αυτούς οι νομικές πλημμέλειες που αποδίδονται στην προσβαλλομένη απόφαση.

Συνεπώς οι λόγοι αναιρέσεως που αντιφάσκουν μεταξύ τους απορρίπτονται ως απαράδεκτοι (Α.Π. 1802/1984 Δνη 26,48). Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως, όπως εκτιμάται, προβάλλει, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη και άφησε αδίκαστη την επικουρική βάση της αγωγής για απόκτηση απ΄ αυτήν της κυριότητας του επιδίκου με έκτακτη χρησικτησία (πλημμέλεια από τον αριθ. 8 περ. β΄ του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. και από τον αριθ. 9 του ίδιου άρθρου) ενώ με το πρώτο μέρος του τρίτου λόγου αναιρέσεως προβάλλει έλλειψη αιτιολογίας αναφορικά με την άσκηση απ΄ αυτήν και τον δικαιοπάροχό της υλικών πράξεων νομής επί του επιδίκου, ώστε ν΄ αποκτήσουν την κυριότητα αυτού με έκτακτη χρησικτησία. Οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως είναι απορριπτέοι ως αντιφατικοί διότι δεν είναι νοητό το Εφετείο να μην έλαβε υπόψη την βάση της αγωγής για απόκτηση της κυριότητας επί του επιδίκου με έκτακτη χρησικτησία και παράλληλα να απέρριψε αυτήν τη βάση για ελλειπή αιτιολογία.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 7 Νοεμβρίου 2003 αίτηση της ..... για αναίρεση της 298/2002 αποφάσεως του Εφετείου Ιωαννίννων. Και,

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, που παραστάθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις, την οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170,00) ευρώ για την πρώτη και σε τριακόσια τριάντα (330,00) ευρώ για το Ελληνικό Δημόσιο.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Δεκεμβρίου 2005.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 11 Ιανουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ