Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to specify violated substantive law or facts.

Απόφαση 797 / 2011 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 797/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μίμη Γραμματικούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αντώνιο Αθηναίο, Σαράντη Δρινέα, Χριστόφορο Κοσμίδη και Νικόλαο Τρούσα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12-04-2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Καραβέλη , για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δήμου Αλεξανδρείας Ημαθίας ,που κατοικοεδρεύει στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Δήμαρχό του. Δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Των αναιρεσίβλήτων:1)Ν. Γ. του Η. 2) Σ. Γ. του Κ. 3) Α. Κ. του Η. 4) Δ. Κ. του Θ. 5) Β. Μ. του Ι. 6) Ε. Φ. του Ε. 7) Ι. Τ. του Α. 8) Β. Β. του Δ., κατοίκων .... Εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια Δικηγόρο Αικατερίνη Συγγενιώτου, η οποία δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-4-2004 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Επί της αγωγής εκδόθηκε η 151/2007 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου και κατόπιν ασκήσεως εφέσεων η 3612/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 8-07-2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσίβλητοι όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Αθηναίος, ανέγνωσε την από 21-03-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων της αίτησης αναιρέσης. Η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Eπειδή, όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη 8262/16-6-2010 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Βέροιας, Σ. Κ.Γ., πιστό αντίγραφο της από 8-7-2009 αίτησης αναίρεσης, με πράξη ορισμού δικασίμου για τη δικάσιμο που σημειώνεται παραπάνω (22-3-2011) και κλήση για συζήτηση, επιδόθηκε, νόμιμα και εμπρόθεσμα, στον αναιρεσείοντα με επίσπευση των αναιρεσιβλήτων που παρίστανται στο ακροατήριο. Επομένως, εφόσον ο πρώτος (αναιρεσείων) δεν εμφανίσθηκε, ούτε παραστάθηκε, καταθέτοντας έγγραφη δήλωση, σύμφωνα με το άρθρο 242παρ.2 Κ.Πολ.Δικ., κατά την προαναφερθείσα δικάσιμο, κατά την οποία εκφωνήθηκε η υπόθεση με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο, πρέπει αυτή να συζητηθεί σαν να ήταν και εκείνος (αναιρεσείων) παρών(άρθρα 568παρ.4,576 παρ.2 ΚΠολΔ).

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 118 παρ.4,562 παρ.2,566 παρ.1 και 578 Κ.Πολ.Δικ. συνάγεται ότι όταν η αγωγή ή ο ισχυρισμός κρίθηκαν κατ'ουσία βάσιμοι ή αβάσιμοι, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία ή εκ πλαγίου παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθμ.1 και 19 Κ.Πολ.

Δικ.),δεν αρκεί να εκτίθεται στο αναιρετήριο το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος πραγματικό μέρος της υποθέσεως, οι διατάξεις που φέρονται ότι παραβιάσθηκαν, η έννοια που απoδίδει σ'αυτές ο αναιρεσείων και το συμπέρασμα του δικαστηρίου που φέρεται ως προϊόν ερμηνευτικού ή υπαγωγικού σφάλματος, αλλά πρέπει πρωταρχικά να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλομένης απόφασης, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το βάσιμο ή αβάσιμο της αγωγής (ή άλλης αυτοτελούς αιτήσεως ή ανταιτήσεως ή ισχυρισμού),αφού διαφορετικά δεν είναι δυνατή, με βάση το περιεχόμενο του αναιρετηρίου, η στοιχειοθέτηση των σχετικών λόγων αναιρέσεως, διότι η τύχη της αναίρεσης εξαρτάται, σύμφωνα με το άρθρο 578 Κ.Πολ.Δικ., όχι από την ορθότητα ή μη των νομικών αιτιολογιών, αλλά του διατακτικού της προσβαλλομένης απόφασης, το οποίο συνάπτεται αιτιωδώς με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου.

Επομένως, η έκθεση των παραδοχών αυτών στο αναιρετήριο είναι αναγκαία για να μπορεί να ελεγχθεί από το περιεχόμενό του αν η αποδιδόμενη στην απόφαση παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό ή αν τα δεκτά γενόμενα πραγματικά γεγονότα που συγκροτούν την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού εκτίθενται επαρκώς και χωρίς αντιφάσεις στην απόφαση, ώστε να αποβαίνει εφικτός ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου και συνακόλουθα της ορθότητας του διατακτικού.

Εξάλλου, δεν επιτρέπεται συμπλήρωση του αναιρετηρίου με την προσβαλλομένη απόφαση ή άλλα διαδικαστικά έγγραφα. Επίσης, για το ορισμένο του λόγου αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ., πέραν των ανωτέρω, πρέπει να μνημονεύεται στο αναιρετήριο και μάλιστα ενάριθμα η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού κανόνα δικαίου που παραβιάσθηκε ,η νομική κρίση της προσβαλλομένης απόφασης για την έννοια της διάταξης αυτής και το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό της σφάλμα, ενώ για το ορισμένο του αριθμού 19 του ίδιου ως άνω άρθρου, επίσης πρέπει να αναφέρεται η εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου και συγκεκριμένα αν πρόκειται για παντελή έλλειψη αιτιολογίας μνεία μόνο της έλλειψης αυτής, αν πρόκειται για ανεπαρκή αιτιολογία ποια επί πλέον πραγματικά περιστατικά έπρεπε να περιλαμβάνει η προσβαλλομένη απόφαση.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων, με τους πρώτο και έκτο των λόγων αναίρεσης, υπό την επίκληση του αριθμού 19 ,και το δεύτερο λόγο αναίρεσης, υπό την επίκληση του αριθμού 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ., αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση τις αιτιάσεις ότι, υπέπεσε στις αναιρετικές πλημμέλειες των ως άνω αριθμών, με το να δεχθεί κατ' ουσίαν την ένδικη αγωγή των αναιρεσιβλήτων και να αναγνωρίσει ότι συνδέονταν με αυτούς με σχέση εξαρτημένης εργασίας και ακολούθως (να αναγνωρίσει επίσης) την υποχρέωσή του να τους καταβάλει τα αναφερόμενα σ'αυτή (προσβαλλομένη) ποσά.

Στο αναιρετήριο όμως, δεν παρατίθεται καμία απολύτως ουσιαστική παραδοχή του Εφετείου, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αυτό ως αποδειχθέντα για να στηρίξει την φερομένη ως λανθασμένη κρίση του. Ακόμη δεν μνημονεύεται στο αναιρετήριο ούτε η διάταξη του ουσιαστικού κανόνα δικαίου που φέρεται ότι παραβιάσθηκε, καθώς και η νομική κρίση της προσβαλλομένης απόφασης και το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό της σφάλμα, ούτε ποια πραγματικά περιστατικά έπρεπε να περιλαμβάνει η προσβαλλομένη απόφαση επί πλέον, ως προς την αιτίαση αυτού για ανεπαρκή αιτιολογία.

Επομένως, με βάση το περιεχόμενο του αναιρετηρίου, του οποίου δεν επιτρέπεται συμπλήρωση, οι ως άνω λόγοι αναίρεσης πρέπει να απορριφθούν ως αόριστοι. Επίσης ως αόριστοι πρέπει να απορριφθούν και ο τρίτος, τέταρτος και πέμπτος λόγος αναίρεσης, με τους οποίους, και υπό την επίκληση των αριθμών 8,10 και 11 α,γ του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ., προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση ότι 1)παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, 2)παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και 3)έλαβε υπόψη ανεπίτρεπτα αποδεικτικά μέσα και δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκε νόμιμα και έγκαιρα ,καθόσον, ως προς μεν τον πρώτο και τον δεύτερο, γιατί δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο ποια είναι τα πράγματα τα οποία έλαβε υπόψη του το Εφετείο χωρίς να προταθούν, ούτε ποια είναι τα πράγματα που προτάθηκαν και δεν λήφθηκαν υπόψη καθώς και ποια είναι τα πράγματα που δέχθηκε το ως άνω δικαστήριο χωρίς απόδειξη, ως προς δε τον τρίτο καθόσον δεν μνημονεύονται στο αναιρετήριο ποια είναι τα ανεπίτρεπτα αποδεικτικά μέσα που λήφθηκαν παρά το νόμο υπόψη, ούτε ποια είναι τα αποδεικτικά μέσα που δεν λήφθηκαν υπόψη, μολονότι προτάθηκαν νόμιμα και εμπρόθεσμα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-7-2009 αίτηση για αναίρεση της 3612/ 2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα σε μέρος των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε εξακόσια (600)Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 9 Μαϊου 2011.Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 23 Μαϊου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ