Supreme Court allows appeal against dismissal of claim for damages due to illegal promotion omission, citing statute of limitations issues.

Απόφαση 795 / 2008 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 795/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ηλία Γιαννακάκη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Φεβρουαρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε." (ΟΤΕ), που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Τριανταφύλλου, με δήλωση του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: Ψ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Δημαράκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22/5/2002 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1228/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3148/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 25/4/2007 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Ζιάκας, ανέγνωσε την από 14/2/2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επί παραλείψεως από της προαγωγής υπαλλήλου του ΟΤΕ, σύμφωνα με τον ΓΚΠ/ΟΤΕ, που έχει ισχύ ουσιαστικού νόμου (εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρ. 7 εδ. στ' του Α.Ν. 301/1968, δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ/Β?568/8-9-1969 και κυρώθηκε με το άρθρ. 54 παρ. 1 του Ν.Δ. 165/1973), που καταφανώς υπερέχει, κατά την υπηρεσιακή απόδοση και επίδοση και την εν γένει καταλληλότητα έναντι άλλων συναδέλφων του, που προήχθησαν αντί εκείνου, υπάρχει ευθεία παράβαση του άρθρ. 281 Α.Κ., που συνιστά αδικοπραξία, με την έννοια του άρθρου 914 Α.Κ. (Ολ.

Α.Π. 897/1985, 293/1981). Κατά τη διάταξη δε του άρθρoυ 937 εδ. α' Α.Κ., η πενταετής παραγραφή της αξιώσεως από αδικοπραξία αρχίζει από τη στιγμή που ο ζημιωθείς έλαβε γνώση τόσο της ζημίας όσο και του υπόχρεου για αποζημίωση. Το πότε λαμβάνει γνώση ο παθών των δύο αυτών στοιχείων είναι ζήτημα πραγματικό που εκτιμάται κάθε φορά από το δικαστή.

Ωστόσο, από το πνεύμα και το σκοπό της τελευταίας από τις παραπάνω διατάξεις, η γνώση αυτή θεωρείται ότι υπάρχει από τη στιγμή που ο δικαιούχος γνωρίζει τόσα περιστατικά, ώστε να είναι δυνατή η από μέρους του δικαστική επιδίωξη της αξιώσεως και δεν είναι αναγκαία η πλήρης γνώση όλων των λεπτομερειών του ζημιογόνου γεγονότος.

Το γεγονός δε ότι ο παθών έλαβε γνώση της ζημίας και του υπόχρεου σε αποζημίωση, οφείλει να αποδείξει εκείνος που επικαλείται την πενταετή παραγραφή, δηλαδή ο εναγόμενος, για την πληρότητα του σχετικού ισχυρισμού του οποίου, αρκεί αυτός να αναφέρει τα αναγκαία κατά το άρθρο 262 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. για τη θεμελίωσή της στοιχεία, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και το χρονικό σημείο ενάρξεως της παραγραφής, που, όταν η αξίωση πηγάζει από αδικοπραξία, είναι ο χρόνος που ο παθών έλαβε γνώση της ζημίας και του υπόχρεου σε αποζημίωση, χωρίς να ενδιαφέρει από άποψη δικονομικής πληρότητας της εν λόγω ενστάσεως, ο τρόπος που ο παθών έλαβε γνώση των ανωτέρω περιστατικών.

Και τούτο διότι για την ουσιαστική έρευνα της ενστάσεως αυτής αρκεί, με βάση την επικαλούμενη αφετηρία, δηλαδή το χρονικό σημείο γνώσεως των ανωτέρω περιστατικών, να προκύπτει ως λογικό συμπέρασμα, η πάροδος του χρόνου της παραγραφής, ο δε τρόπος γνώσεως των εν λόγω περιστατικών αφορά στην αιτιολόγηση και μόνο του αποδεικτικού πορίσματος σχετικά με το ζήτημα τούτο.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τις προτάσεις της αναιρεσείουσας ΟΤΕ ΑΕ ενώπιον του Εφετείου, αυτή επανέφερε, ως εφεσίβλητη, την πρωτοδίκως προταθείσα και δεκτή γενόμενη ένσταση της πενταετούς παραγραφής της προς προαγωγή αξιώσεως του αναιρεσιβλήτου, ισχυριζόμενη ότι από τις προαγωγικές κρίσεις των ετών 1993, 1994 και 1995, που αυτός έλαβε αντίστοιχα γνώση ότι παραλείφθηκε να προαχθεί στο βαθμό του Υποδιευθυντή, ήτοι της καταχρηστικής και κατ' επέκταση παράνομης συμπεριφοράς των αρμοδίων οργάνων της, μέχρι την άσκηση της αγωγής, που επιδόθηκε στις 29-7-2002, πέρασε χρονικό διάστημα πλέον της πενταετίας.

Η ένσταση αυτή είναι πλήρως ορισμένη, ως περιέχουσα όλα τα αναγκαία για τη θεμελίωσή της στοιχεία, στα οποία δεν περιλαμβάνεται, όπως προαναφέρθηκε και ο προσδιορισμός του τρόπου γνώσεως από τον φερόμενο ως παθόντα αναιρεσίβλητο των επικαλούμενων παραλείψεών του να προαχθεί στο βαθμό του υποδιευθυντή και της εντεύθεν ζημίας του.

Έτσι, το Εφετείο με το να απορρίψει την εν λόγω ένσταση ως αόριστη, επειδή δεν αναφερόταν το στοιχείο αυτό, παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο και κατά συνέπεια, ο μοναδικός, από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως είναι βάσιμος. Μετά από αυτά πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που αναγνωρίστηκε με αυτήν ότι η αναιρεσείουσα όφειλε να προαγάγει τον αναιρεσίβλητο στο βαθμό του υποδιευθυντή από το έτος 1993 και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, του οποίου είναι δυνατή η σύνθεση από άλλους δικαστές(άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 3148/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατά τα αναφερόμενα στο σκεπτικό.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 27 Μαρτίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ