Supreme Court dismisses appeal against lower court ruling due to lack of legal interest regarding co-defendants.

Απόφαση 791 / 2019 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 791/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αβροκόμη Θούα - Εισηγήτρια, Γεώργιο Αποστολάκη, Θεόδωρο Κανελλόπουλο και Κυριάκο Οικονόμου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Ιανουαρίου 2019, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Αλεξάνδρειου Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Θεσσαλονίκης, που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σπύρο Κωνσταντόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) ετερόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "... ΕΕ", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, 2) Κ. Δ. του Μιχαήλ και 3) ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "... ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", η οποία συγχωνεύθηκε με απορρόφηση από την ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "... ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" που μετονομάσθηκε σε "... ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" και απορροφήθηκε ακολούθως από την βελγική ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "... SA", που εδρεύει στις ..., εκπροσωπείται νόμιμα και συνεχίζει τη δίκη ως οιονεί καθολική διάδοχος της αρχικής διαδίκου. Οι 1η και 2ος αναιρεσίβλητοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο, ενώ η 3η αναιρεσίβλητη εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αικατερίνη Ασημακοπούλου με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-6-2012 αγωγή της ανώνυμης εμπορικής εταιρίας με την επωνυμία "... ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ", που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 8753/2014 του ίδιου Δικαστηρίου και 1266/2017 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 13-11-2017 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των άρθρων 68, 556 και 558 ΚΠολΔ συνάγεται ότι η αίτηση αναίρεσης απευθύνεται κατά του νικήσαντος αντιδίκου του αναιρεσείοντος όχι δε και κατά του ομοδίκου του, ως προς τον οποίο είναι απαράδεκτη, λόγω έλλειψης εννόμου συμφέροντος, εφόσον η απόφαση δεν περιέχει διάταξη υπέρ αυτού, η οποία να βλάπτει τον αναιρεσείοντα (ΟλΑΠ 24/1997). Η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, επομένως, κατά της 1266/2017 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου θεσσαλονίκης ,κατά το μέρος της με το οποίο στρέφεται κατά των ομοδίκων του αναιρεσείοντος ,πρώτης και δεύτερου των αναιρεσιβλήτων, ετερόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "... ΕΕ" και Κ. Δ., αντίστοιχα, οι οποίοι και δεν εμφανίστηκαν στο ακροατήριο, ούτε εκπροσωπήθηκαν με νόμιμο τρόπο, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά εγγραφής της στο πινάκιο,καίτοι κλήθηκαν νομίμως και εμπροθέσμως, όπως προκύπτει από τις …87,…86/25-4-2018 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Θεσσαλονίκης Δ. Λ., είναι απαράδεκτη, εφόσον η προσβαλλόμενη απόφαση, όπως προκύπτει από την επισκόπησή της(αρθρ.561παρ.2ΚΠολΔ)?δεν περιέχει διάταξη υπέρ αυτών, η οποία να βλάπτει το αναιρεσείον.

Από τις διατάξεις των άρθρων 455, 460, 461 και 462 ΑΚ συνάγεται ,ότι η σύμβαση εκχώρησης έχει ως αποτέλεσμα τη μεταβίβαση της απαίτησης από τον εκχωρητή στον εκδοχέα, που, μετά την αναγγελία, καθίσταται ο μόνος δικαιούχος αυτής, ο οποίος νομιμοποιείται πλέον να ασκήσει αγωγή κατά του οφειλέτη και όχι ο εκχωρητής, ο οποίος έχει αποξενωθεί από την απαίτηση (ΑΠ 1093/2017,1725/2014).

Περαιτέρω, ειδικώς, για την αναγγελία εκχώρησης απαιτήσεων κατά των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, το ν.δ. 496/1974 ("περί λογιστικού των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου", Α1 204), ορίζει στο άρθρο 53 παρ. 1 και 2 ότι "1. Δια πάσαν κατάσχεσιν χρηματικής απαιτήσεως εις χείρας του ν.π. (νομικού προσώπου) ως τρίτου, το κατασχετήριους και η αναγγελία επί εκχωρήσεως χρηματικής απαιτήσεως κατά του ν.π.

κοινοποιούνται εις την (1) αρμοδίαν δια την πληρωμήν υπηρεσίαν του ν.π. και εις τον (2) αρμόδιον διά την αναγνώριση της δαπάνης όργανον αυτού. Το κατασχετήριον κοινοποιείται εις (3) το Δημόσιον Ταμείον εις ό υπάγονται φορολογικώς ο καθ' ού η κατάσχεσις και εις την (4) αρμοδίαν δια την εκκαθάρισιν και εντολήν πληρωμής της δαπάνης, Υπηρεσίαν εντός δέκα πέντε ημερών από της επιδόσεώς του εις αρμοδίαν δια την πληρωμήν Υπηρεσίαν. 2.

Πάσα κατάσχεσις ή εκχώρησις, δια την οποίαν δεν ετηρήθησαν αι ως άνω διατάξεις, είναι άκυρος".Το ίδιο ν.δ.δε, ορίζει στο άρθρο 12 παρ. 1 ότι "το διοικούν το ν.π.δ.δ. συλλογικόν όργανον, ως κύριος διατάκτης αυτού, διαθέτει τας αναγραφομένας εν τω προϋπολογισμώ πιστώσεις, ας δύναται να μεταβιβάζει δι' επιτροπικών ενταλμάτων εις έτερα όργανα εγκρίσεως δαπανών (δευτερεύοντας διατάκτας)" και στο άρθρο 13 παρ. 1 εδ.

α' ότι "τα έξοδα των νομικών προσώπων αναγνωρίζονται. και εκκαθαρίζονται υπό αρμοδίων οργάνων, βάσει των υπό των κειμένων διατάξεων προβλεπομένων δι' έκαστον Ν.Π. ή είδος δαπάνης δικαιολογητικών, των αποδεικνυόντων την κατ' αυτήν απαίτησιν, δυναμένων να συμπληρωθούν και δι' ετέρων στοιχείων, καθοριζόμενων δι' αποφάσεως του διοικούντος ταύτα οργάνου".

Από τις παραπάνω διατάξεις προκύπτει, ότι προκειμένου για εκχώρηση χρηματικής απαίτησης τρίτου κατά νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, απαιτείται, για το έγκυρο αυτής, να κοινοποιηθεί η σχετική αναγγελία στην αρμόδια για την πληρωμή ειδική υπηρεσιακή μονάδα (ταμειακή/οικονομική υπηρεσία) του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου καθώς και (σωρευτικώς) στο αρμόδιο για την αναγνώριση της δαπάνης όργανο αυτού.

Στην περίπτωση που δεν γίνουν αυτές οι κοινοποιήσεις (σωρευτικώς), δεν επέρχεται το μεταβιβαστικό της απαίτησης αποτέλεσμα της σύμβασης εκχώρησης έναντι του οφειλέτη νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, δεδομένου ότι ρητά προβλέπεται με την τελευταία παράγραφο του άρθρου 53 του ν. δ. 496/1974 ότι η με οποιονδήποτε άλλο τρόπο γενόμενη αναγγελία είναι άκυρη.

Η ακυρότητα δε αυτή είναι απόλυτη ως προς το τελευταίο (ΑΠ422/2018,1028/2018,872/2014,480/2006). Εξάλλου, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 3 περ. Β και Γ της Απόφασης Ε5/1585/27.3.1984 του Υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (Β 191) "Εσωτερική διάρθρωση, οργάνωση και λειτουργία των ΤΕΙ", που εκδόθηκε κατ" εξουσιοδότηση του άρθρου 36 παρ. 5 του ν. 1404/1983,(όπως ίσχυε πριν την κατάργησή του με το άρθρο 81παρ.4 του v.4009/2011)y οι οποίες ορίζουν ότι στο Συμβούλιο του ΤΕΙ συμμετέχει και ο Πρόεδρος αυτού, ότι το Συμβούλιο αποφασίζει για την πληρωμή όλων των δαπανών του Ιδρύματος ύψους πάνω από 400.000 δραχμές, ότι ο Πρόεδρος προΐσταται του ΤΕΙ και το εκπροσωπεί δικαστικά και εξώδικα, το διοικεί δε μαζί με το συμβούλιο, του οποίου το έργο παρακολουθεί και συντονίζει, ότι υπογράφει μεταξύ άλλων και τις συναπτόμενες συμβάσεις προμήθειας υλικών και εξοπλισμού του ΤΕΙ, τους τίτλους είσπραξης χρημάτων, όπως και κάθε άλλο έγγραφο που σχετίζεται με την εκτέλεση του προϋπολογισμού του ΤΕΙ, καθώς και ότι λαμβάνει γνώση της εισερχόμενης και εξερχόμενης αλληλογραφίας του ΤΕΙ και χαρακτηρίζει τυχόν έγγραφα, τα οποία απαιτούν σύντομη ή άμεση απάντηση, συνάγεται , ότι στο Συμβούλιο του ΤΕΙ, του οποίου προΐσταται ο Πρόεδρος αυτού, ανήκει η αρμοδιότητα τόσο της αναγνώρισης όσο και της πληρωμής των δαπανών του Ιδρύματος.

Από τις ανωτέρω διατάξεις, σαφώς προκύπτει, ότι για το έγκυρο της αναγγελίας εκχώρησης απαίτησης τρίτου κατά ΤΕΙ, σύμφωνα με το άρθρο 53 του ν.δ/τος 496/1974,στο αρμόδιο για την αναγνώριση της δαπάνης όργανο, ήτοι στο Συμβούλιο αυτού, αρκεί η κοινοποίηση αυτής με επίδοση του σχετικού εγγράφου στον Πρόεδρο του ΤΕΙ, ο οποίος εκτός της ιδιότητάς του ως Προέδρου του Συμβουλίου, οφείλει να λαμβάνει γνώση των εισερχόμενων εγγράφων και αφού τα χαρακτηρίσει, να τα προωθεί στις αρμόδιες υπηρεσίες ή όργανα του Ιδρύματος για τις περαιτέρω νόμιμες ενέργειες(ΣΤΕ2870/2013).

Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 448, 455, 458, 460, 462 και 463 ΑΚ, σε συνδυασμό και προς εκείνες των άρθρων 200 και 288 του ιδίου Κώδικα, σαφώς συνάγεται, ότι ο εκδοχέας γίνεται, από και δια της αναγγελίας της εκχώρησης, κύριος της εκχωρηθείσας απαίτησης, με όλα τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα που συνδέονται αναπόσπαστα με τη φύση της απαίτησης, χωρίς βελτίωση ή χειροτέρευση της προηγούμενης νομικής θέσης του οφειλέτη και ότι ο τελευταίος μπορεί να αντιτάξει κατά του εκδοχέα όλες τις ουσιαστικές ενστάσεις που του ανήκουν από την απαίτηση κατά του εκχωρητή, εφόσον δεν συναρτώνται στενά με το πρόσωπο του τελευταίου (μη προσωποπαγείς) και εφόσον η γέννεση τους εντάσσεται σε χρόνο πριν από εκείνο της αναγγελίας.

Προκειμένου, όμως, για ενστάσεις που απορρέουν από την άσκηση του διαπλαστικού δικαιώματος του οφειλέτη (υπαναχώρησης, καταγγελίας κλπ), εάν η άσκηση του δικαιώματος αυτού έχει γίνει κατά του εκχωρητή πριν από την αναγγελία, εγκύρως η προς τούτο ένσταση προτείνεται κατά του εκδοχέα, εάν όμως ασκηθεί το πρώτον μετά την αναγγελία, η άσκηση του διαπλαστικού δικαιώματος και, επομένως, η προβολή της σχετικής ένστασης θα γίνει μόνο κατά του εκχωρητή, δεδομένου ότι τα δικαιώματα αυτά καλύπτουν την όλη ενοχική σχέση ως σύνολο και όχι μεμονωμένα την εκχωρηθείσα απαίτηση (ΑΠ 1431/2015,1147/2011).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559αριθμ.1ΚΠολΔ, εξάλλου, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή(Ολ.ΑΠ11/2017)Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσία την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν προφανή την παραβίαση (ΑΠ24/2015).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση, τα ακόλουθα, κατά το ενδιαφέρον την αναιρετική διαδικασία μέρος: "Η ενάγουσα εταιρία, (ήδη τρίτη αναιρεσίβλητη) η οποία επιδίδεται κατά το καταστατικό της σκοπό στην κατασκευή και εμπορία κουφωμάτων και ειδών αλουμινίου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, συνεργαζόταν από πολλών ετών με τον τρίτο εναγόμενο Θ.

Π. του Χ.,(μη διάδικο στην παρούσα δίκη) ο οποίος δραστηριοποιούνταν στο χώρο των αλουμινοκατασκευών, διατηρώντας προς τούτο επιχείρηση στην πόλη των …., στα πλαίσια δε της συνεργασίας αυτής προμηθευόταν ο τελευταίος από την ενάγουσα προϊόντα αλουμινίου. Από τη μεταξύ τους συνεργασία προέκυψε οφειλή του τρίτου εναγομένου προς την ενάγουσα ύψους 81.000,00 ευρώ, που αφορούσε το τίμημα των πωληθέντων σ' αυτόν ειδών αλουμινίου, την οποία αναγνώρισε αυτός με το από 10-11-2010 ιδιωτικό συμφωνητικό που καταρτίσθηκε μεταξύ τους.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι το πρώτο εναγόμενο ν.π.δ.δ. (ήδη αναιρεσείον) προκήρυξε τακτικό μειοδοτικό διαγωνισμό για την ανάδειξη αναδόχου του έργου της προμήθειας και τοποθέτησης κουφωμάτων αλουμινίου σε διάφορα κτίρια του ΑΤΕΙ Θεσσαλονίκη προϋπολογισμού δαπάνης 160.000,00 ευρώ. Ανάδοχος του έργου ανακηρύχθηκε η δεύτερη εναγόμενη ετερόρρυθμη εταιρία με την επωνυμία "...

Ε.Ε." (ήδη πρώτη αναιρεσίβλητη), που εδρεύει στην ... κι εκπροσωπείται νομίμως από το ομόρρυθμο μέλος της - τέταρτο εναγόμενο Κ. Δ. του Μ. (ήδη δεύτερο αναιρεσίβλητο), και το αποτέλεσμα του διαγωνισμού επικυρώθηκε με την υπ' αριθ. 10/15-6-2010 απόφαση του Συμβουλίου του πρώτου εναγομένου ν.π. Στις 22-9-2010 υπογράφηκε η σχετική σύμβαση έργου, με την οποία ανατέθηκε στην δεύτερη εναγόμενη η εκτέλεση του έργου, έναντι εργολαβικής αμοιβής ύφους 133.705,00 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α. ...με το ίδιο ...

από 10-11-2010 ιδιωτικό συμφωνητικό η δεύτερη εναγόμενη ετερόρρυθμη εταιρία αναδέχθηκε το χρέος του τρίτου εναγομένου προς την ενάγουσα, σωρευτικά με αυτόν, ύψους 81.000,00 ευρώ, και με το από 10-11-2010 νέο ιδιωτικό συμφωνητικό η δεύτερη εναγόμενη εκχώρησε προς την ενάγουσα την απαίτησή της ποσού 81.000,00 ευρώ, ως αναδόχου, κατά του κυρίου του έργου πρώτου εναγομένου ν.π.δ.δ., που απορρέει από την παραπάνω από 22-9-2010 σύμβαση έργου και αφορά σε τμήμα του εργολαβικού της ανταλλάγματος, παράλληλα δε συμφωνήθηκε ότι στην περίπτωση μη καταβολής για οποιονδήποτε λόγο από το πρώτο εναγόμενο στην ενάγουσα του ποσού των 81.000,00 ευρώ, θα ευθύνονται έναντι της ενάγουσας εις ολόκληρον για την καταβολή αυτού οι δεύτερη και τρίτος των εναγομένων, ενώ επιφυλάχθηκε και το δικαίωμα της ενάγουσας προς περαιτέρω αποζημίωσή της.

Η ενάγουσα, κατόπιν τούτων, πώλησε και παρέδωσε στον τρίτο εναγόμενο τις αναγκαίες ποσότητες αλουμινίου για την εκτέλεση του υπόψη έργου, το οποίο αποπερατώθηκε και παραδόθηκε στο πρώτο εναγόμενο ν.π., στο οποίο επέδωσε η ενάγουσα στις 25-11-2010 την από 22-11- 2010 εξώδικη δήλωση αναγγελίας της ανωτέρω εκχώρησης.".

Στη συνέχεια το Εφετείο αφού εκθέτει ότι η αναγγελία δεν ήταν νομότυπη, συνεχίζει: "και για το λόγο αυτό, το πρώτο εναγόμενο ν.π. δεν κατέβαλε κανένα χρηματικό ποσό στην ενάγουσα, παρά μόνον κατέβαλε στην ανάδοχο δεύτερη εναγόμενη εταιρία το ποσό των 66.850,50 ευρώ, στις 22-6-2011, προς εξόφληση του, προς τούτο εκδοθέντος, υπ' αριθ.

…3/13-4-2011 τιμολογίου, αρνούμενο να καταβάλει το υπόλοιπο ποσό της εργολαβικής αμοιβής ύψους 66.854,50 ευρώ, επικαλούμενο πραγματικά ελαττώματα και έλλειψη συμφωνηθεισών ιδιοτήτων του εκτελεσθέντος έργου, για τα οποία ακολούθησαν επαφές των άνω μερών, ώστε να μειωθεί η αμοιβή της αναδόχου εταιρίας. Στη συνέχεια η ενάγουσα με την από 28-7-2011 εξώδικη δήλωση ανήγγειλε την ανωτέρω εκχώρηση προς το πρώτο εναγόμενο ν.π., επιδίδοντας αυτήν στις 29-7-2011 τόσο στον νόμιμο εκπρόσωπο του, δηλαδή τον Πρόεδρο αυτού..., όσο και στο αρμόδιο για την αναγνώριση της δαπάνης όργανο του πρώτου εναγομένου, καθώς και στην αρμόδια για την πληρωμή υπηρεσία αυτού...

Το πρώτο εναγόμενο ν.π. προέβαλε ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου τον ισχυρισμό, ο οποίος επαναφέρεται και με σχετικό λόγο έφεσης, του μη εγκύρου και της δεύτερης αυτής αναγγελίας της επίμαχης εκχώρησης λόγω μη επίδοσης αυτής στο Συμβούλιο του ΑΤΕΙΘ. Ωστόσο, ο ισχυρισμός αυτός κρίνεται νόμω αβάσιμος".

Στη συνέχεια το Εφετείο, αφού αναφέρει το περιεχόμενο των διατάξεων του άρθρου 3 περ. Β' και Γ' της Απόφασης Ε5/1585/27.3.1984 του Υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Εσωτερική διάρθρωση, οργάνωση και λειτουργία των ΤΕΙ", που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 36 παρ. 5 του ν. 1404/1983,και τα οποία ρύθμιζαν κατά τον επίδικο χρόνο τη δομή και τη λειτουργία των ΤΕΙ, συνεχίζει: "Από τις παραπάνω διατάξεις συνάγεται ότι στο Συμβούλιο του ΤΕΙ, του οποίου προϊσταται ο Πρόεδρος αυτού, ανήκει η αρμοδιότητα τόσο της αναγνώρισης όσο και της πληρωμής των δαπανών του Ιδρύματος, επομένως, νομίμως έγινε η αναγγελία της άνω εκχώρησης με την επίδοση αυτής στον Πρόεδρο του πρώτου εναγομένου ν.π.δ.δ., ο οποίος είναι και Πρόεδρος του Συμβουλίου, οφείλει δε αυτός να λαμβάνει γνώση των εισερχομένων εγγράφων και αφού τα χαρακτηρίσει να τα προωθεί στις αρμόδιες υπηρεσίες ή όργανα του Ιδρύματος για τις περαιτέρω νόμιμες ενέργειες, χωρίς να απαιτείται η κοινοποίηση αυτής και σε άλλο όργανο αυτού ...

Συνεπώς, με την από 29-7-2011 επίδοση της αναγγελίας της επίμαχης σύμβασης εκχώρησης επήλθε το μεταβιβαστικό της απαίτησης αποτέλεσμα της σύμβασης εκχώρησης έναντι του οφείλοντος πρώτου εναγομένου ν.π.δ.δ. και έκτοτε αποκόπηκε κάθε δεσμός αυτού με την εκχωρήτρια δεύτερη εναγόμενη ετερόρρυθμη εταιρία, κατ' ακολουθίαν, η ενάγουσα εκδοχέας δικαιούται ν' απαιτήσει το προαναφερόμενο εναπομείναν ποσό των 66.854,50 ευρώ.

Περαιτέρω, το πρώτο εναγόμενο προέβαλε ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου τον ισχυρισμό, ο οποίος επαναφέρεται με λόγο έφεσης, ότι το εκτελεσθέν από την ανάδοχο δεύτερη εναγόμενη εταιρία έργο έφερε πραγματικά ελαττώματα και έλλειψη συμφωνηθεισών ιδιοτήτων, εξαιτίας των οποίων δικαιούται να ζητήσει μείωση της εργολαβικής της αμοιβής.

Ο ισχυρισμός αυτός τυγχάνει νόμω αβάσιμος,..., καθόσον, αφενός μεν η νομική βάση της κρινόμενης ένστασης εντάσσεται σε χρόνο μεταγενέστερο της αναγγελίας, αφετέρου δε διότι η ένσταση αυτή απορρέει από την άσκηση του διαπλαστικού δικαιώματος του πρώτου εναγομένου ν.π. να ζητήσει μείωση της αμοιβής της εργολάβου δεύτερης εναγομένης, η άσκηση του οποίου το πρώτον λαμβάνει χώρα μετά την αναγγελία, συνεπώς η προβολή της σχετικής ένστασης θα γίνει μόνο κατά της εκχωρήτριας, δεδομένου ότι το δικαίωμα αυτό καλύπτει την όλη ενοχική σχέση ως σύνολο και όχι μεμονωμένα την εκχωρηθείσα απαίτηση.

Τούτο συνάδει και προς τις κατά την έννοια των άρθρων 200, 288 ΑΚ αρχές της καλής πίστης και των χρηστών ηθών, δοθέντος ότι η με νεότερη συμφωνία τροποποίηση, μετά την αναγγελία της εκχώρησης, των όρων της όλης σύμβασης λειτουργούσα κατ' αποτέλεσμα με συμβατική μείωση της αμοιβής, δεν δικαιολογείται να αντιταχθεί κατά της εκδοχέως, διαφοροποιώντας με τον τρόπο αυτό την εκχωρηθείσα προς αυτήν απαίτηση, την οποία έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε κατά τον χρόνο της εκχώρησης, κατά τη διαμόρφωση των όρων της σχετικής σύμβασης".

Ακολούθως, με βάση τις ανωτέρω παραδοχές, το Εφετείο απέρριψε την από 10-7-2014 έφεση του αναιρεσείοντος κατά της πρωτόδικης απόφασης με την οποία είχε γίνει κατά ένα μέρος δεκτή η από 26-6-2012 αγωγή της τρίτης των αναιρεσιβλήτων ,στην οποία υποχρεώθηκε το αναιρεσείον να καταβάλει το προαναφερθέν ποσό των 66.854,50 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής.

Έτσι που έκρινε και με αυτά που δέχθηκε ανελέγκτως το Εφετείο, ότι πραγματοποιήθηκαν δύο επιδόσεις της αναγγελίας της εκχώρησης της απαίτησης προς το αναιρεσείον, η μία προς τον Πρόεδρο αυτού και η άλλη στο αρμόδιο για την αναγνώριση της δαπάνης όργανο του,με αποτέλεσμα να μεταβιβαστεί αυτή στην εκδοχέα τρίτη των αναιρεσιβλήτων, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις αναφερόμενες στην αρχή της παρούσας διατάξεις, σύμφωνα με όσα έχουν εκτεθεί στην αρχή της παρούσας.

Επομένως, ο πρώτος λόγος της κρινόμενης αίτησης ,με τον οποίο το αναιρεσείον, κατ' επίκληση πλημμέλειας από το άρθρο 559αριθμ.1ΚΠολΔ,μέμφεται το Εφετείο για εσφαλμένη εφαρμογή αυτών, διότι η επίδοση της αναγγελίας στον Πρόεδρο του Συμβουλίου του δεν αναπληρώνει την οφειλόμενη επίδοση στο Συμβούλιο του, ως αρμόδιο για την αναγνώριση της δαπάνης όργανο, είναι αβάσιμος.

Δεχόμενο επίσης το Εφετείο, ότι δεν ήταν νόμιμη η εκ μέρους του αναιρεσείοντος ένσταση, με την οποία ασκούσε το διαπλαστικό δικαίωμα μείωσης του συμβατικού τιμήματος που είχε εκχωρηθεί στην τρίτη αναιρεσίβλητη, οφειλόμενου από την καταρτισθείσα μεταξύ αυτού (αναιρεσείοντος) και της πρώτης των αναιρεσιβλήτων, σύμβασης έργου, διότι η ένσταση αυτή δεν είχε υποβληθεί πριν την αναγγελία της εκχώρησης, με αποτέλεσμα να μπορεί πλέον να προβληθεί μόνο κατά της τελευταίας-εκχωρήτριας, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων άρθρων, 455, 458, 460, 462 και 463 ΑΚ.

Επισημαίνεται ότι ο λόγος της μη νομιμότητας της επίμαχης ένστασης κατά του εκδοχέα έγκειται στο ότι, επειδή το ασκούμενο με αυτή δικαίωμα καλύπτει την όλη ενοχική σχέση και όχι μεμονωμένα την εκχωρηθείσα απαίτηση, μετά την αναγγελία της εκχώρησης, η εν λόγω ένσταση, ανεξάρτητα από την προηγούμενη της αναγγελίας ύπαρξη της νομικής της βάσης ,μπορεί να ασκηθεί μόνο κατά της εκχωρήτριας.

Επομένως, εφόσον το Εφετείο, έστω και με εσφαλμένη εν μέρει αιτιολογία, κατά το μέρος που αναφέρεται στο ότι η νομική της βάση ήταν μεταγενέστερη της αναγγελίας, σε ορθό αποτέλεσμα κατέληξε, πρέπει κατ' άρθρο 578 ΚΠολΔ, να απορριφθεί ο δεύτερος λόγος της κρινόμενης αίτησης ,με τον οποίο το αναιρεσείον υποστηρίζει τα αντίθετα, ότι δηλαδή ήταν νόμιμη η το πρώτον προβολή της σχετικής ένστασης κατά της αναιρεσίβλητης, εφόσον το πραγματικό αυτής είχε προϋπάρξει της αναγγελίας της εκχώρησης, ως αβάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί το αναιρεσείον, λόγω της ήττας του στα δικαστικά έξοδα της τρίτης των αναιρεσιβλήτων κατά τα άρθρ.176,183ΚΠολΔ, (οι δύο πρώτοι των αναιρεσιβλήτων λόγω της ερημοδικίας του δεν υποβλήθηκαν σε έξοδα) κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό. Εφ' όσον δε η νομική υπηρεσία του αναιρεσείοντος, δεν διεξάγεται μέσω του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, η αμοιβή της πληρεξούσιας δικηγόρου της θα υπολογισθεί σύμφωνα με τον Κώδικα "Περί δικηγόρων" (ΑΠ 872/2014).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 13 Νοεμβρίου 2017 αίτηση του Αλεξάνδρειου Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Θεσσαλονίκης (ν.π.δ.δ.) για αναίρεση της 1266/2017 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της τρίτης των αναιρεσιβλήτων ανώνυμης εταιρείας, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Μαρτίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 10 Ιουλίου 2019.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ