Supreme Court dismisses appeal regarding inadmissible sworn statements and absent defendants' procedural rights.

Απόφαση 789 / 2012 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 789/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Μαρτίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων-καλούντων: 1. Φ. Σ. του Α. και της Μ., κατοίκου ... και 2. Μ. χας Α. Σ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεόδωρο Μαντά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Των αναιρεσίβλητων-καθών η κλήση: 1. Ι. χας Μ. Α., κατοίκου ..., 2. Ε. Α. του Μ., 3. Π. Α. του Μ., 4. Ε. Α. του Μ., 5. Κ. Α. του Μ. και 6. Δ. Α. του Μ., κατοίκων ..., οι οποίες δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε α) με την από 30-12-2003 αγωγή και β) με την ανταγωγή μέσω των προτάσεων των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3258/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 3838/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 12-3-2009 αίτησή τους, επί της οποίας εκδόθηκε η 1572/2010 απόφαση του Αρείου Πάγου η οποία κήρυξε τη συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επαναφέρουν προς συζήτηση οι καλούντες με την από 17-2-2011 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Αθανασίου ανέγνωσε την από 24-9-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Από τις εκθέσεις επιδόσεως 3159Γ/28-4-2011, 3156Γ/28-4-2011, 3157Γ/28-4-2011, 3160Γ/28-4-2011, 3158Γ/28-4-2011 και 3155Γ/28-4-2011 αντίστοιχα του δικαστικού επιμελή του Πρωτοδικείου Αθηνών ..., τις οποίες επικαλούνται και προσκομίζουν οι αναιρεσείοντες-καλούντες, που επισπεύδουν τη συζήτηση της υπό κρίση από 12-3-2009 αίτησης αναίρεσης, μετά την έκδοση της 1572/2010 απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου, με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της, που είχε οριστεί αρχικά για τη δικάσιμο της 6-12-2010, με την από 17-2-2011 κλήση τους, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κλήσης αυτής, στο τέλος της οποίας είναι συνημμένη πράξη, με την οποία δικάσιμο για τη συζήτησή της ορίσθηκε η αναφερομένη στην αρχή της αποφάσεως αυτής, με κλήση για να παραστούν κατά τη συζήτησή της, οι αναιρεσίβλητες, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, αντίστοιχα, στις ίδιες. Όμως αυτές (αναιρεσίβλητες) δεν εμφανίσθηκαν κατά την πιο πάνω δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, ούτε εκπροσωπήθηκαν με δήλωση πληρεξουσίου δικηγόρου, κατά τα άρθρα 242 παρ.2 και 573 παρ.1 του ΚΠολΔ. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση, παρά την απουσία τους (άρθρ. 576 παρ.2 εδαφ.α'και γ' του ΚΠολΔ).

ΙΙ.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.8 ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο, παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής, είναι οι πραγματικοί ισχυρισμοί, που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, παρακώλυση ή κατάλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, το οποίο ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό (βάση αγωγής, ανταγωγής), είτε ως αμυντικό (ένσταση, αντένσταση) μέσο, αλλ' όχι και οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα, νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από την εκτίμηση των αποδείξεων, καθώς και οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα για την υποστήριξη των απόψεων των διαδίκων (Ολ.ΑΠ 3/1997-ΑΠ 22/2005).

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ.8 περίπτ. β'ΚΠολΔ, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό τους, που παραδεκτά προτάθηκε ενώπιον του με λόγο της έφεσής τους κατά της πρωτόδικης απορριπτικής σε βάρος τους απόφασης και ο οποίος ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, αφού, αν λαμβανόταν υπόψη, θα οδηγούσε σε παραδοχή της αγωγής, δηλαδή, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη, κατά το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος ότι κύριοι του επιδίκου κατάστησαν οι αναιρεσίβλητοι, ότι ο δικαιοπάροχος αυτών (αναιρεσιβλήτων) Μ. Α., προκειμένου να επιτύχει, παρανόμως, την έκδοση οικοδομικής άδειας επί του οικοπέδου του, το οποίο ήταν μη άρτιο και μη οικοδομήσιμο, ενσωμάτωσε την επίδικη εδαφική λωρίδα σ'αυτό αλλάζοντας

έτσι τον προσανατολισμό αυτού. Ούτως διατυπούμενος ο επίμαχος ισχυρισμός, επί του οποίου επιχειρείται η θεμελίωση, του ανωτέρω λόγου αναιρέσεως, δεν είναι "πράγμα", κατά την ανωτέρω έννοια, αλλά επιχείρημα των αναιρεσειόντων και, συνεπώς, ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος.

ΙΙΙ.- Κατ' άρθρο 559 αριθ.11 γ' ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως ιδρύεται και όταν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 62, 339,409, 410 και 415-420 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι ως μάρτυρες, με τις καταθέσεις των οποίων παρέχονται στο δικαστή πληροφορίες για τα αμφισβητούμενα ουσιώδη πραγματικά γεγονότα της επίδικης υποθέσεως, μπορούν να εξετασθούν μόνο, τρίτα πρόσωπα, και όχι οι διάδικοι, η εξέταση των οποίων δεν μπορεί να θεωρηθεί ως μαρτυρία, αλλά αποτελεί επικουρικό αποδεικτικό μέσο, επιτρεπόμενο μόνο αν τα πραγματικά γεγονότα δεν αποδείχθηκαν ή αποδείχθηκαν ατελώς με τα άλλα αποδεικτικά μέσα. Η ρύθμιση αυτή, για την ταυτότητα του λόγου, προσήκει και επί των προβλεπομένων στο άρθρο 270 παρ.2 εδαφ. γ' ΚΠολΔ ενόρκων βεβαιώσεων ενώπιον Ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου, με τις οποίες τρίτα πρόσωπα καταθέτουν ότι γνωρίζουν για τα αποδεικτέα γεγονότα. Έτσι, ένορκη βεβαίωση διαδίκου στον Ειρηνοδίκη ή στον συμβολαιογράφο είναι νομικώς ανυπόστατη ως αποδεικτικό μέσο και δεν λαμβάνεται υπόψη.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ.11 γ' ΚΠολΔ, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια, ότι το Εφετείο,, για τον σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, σε σχέση με τα αναγκαία για την παραδοχή της ένδικης αγωγής περιστατικά, δεν έλαβε υπόψη την με αριθμό .../9-1-2008 ένορκη βεβαίωση της εκ των αναιρεσιβλήτων-εφεσιβλήτων Ε.

Α. του Μ., ενώπιον της συμβολαιογράφου Αθηνών Μαρίας Τρούσα, με την οποία αυτή εξώδικα ομολογεί την ιστορική βάση αυτής (αγωγής) και εντεύθεν την κυριότητα των αναιρεσειόντων-εναγόντων στο επίδικο. Από τις από 11-1-2008 προτάσεις των αναιρεσιβλήτων-εκκαλούντων ενώπιον του Εφετείου, κατά τη συζήτηση της έφεσής τους, αυτοί επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν την ανωτέρω ένορκη βεβαίωση της εξ αυτών Ε.

Α., ισχυριζόμενοι, κατά λέξη, ότι η διάδικος αυτή με την ως άνω ένορκη βεβαίωση "ομολογεί ουσιαστικά την ιστορική βάση και την πλήρη βασιμότητα της ανωτέρω απορριφθείσης με την προσβαλλομένη (απόφαση) αγωγής μας". Το Εφετείο, κατά το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, δεν έλαβε υπόψη την ένορκη βεβαίωση αυτή, για το λόγο ότι οι εκκαλούντες-αναιρεσείοντες δεν επικαλέσθηκαν με τις προτάσεις τους ότι, αυτή λήφθηκε νομότυπα μετά προηγούμενη προ δύο (2) εργάσιμων ημερών κλήτευση των αντιδίκων τους.

Αφού, λοιπόν, η ένορκη αυτή βεβαίωση αποτελεί, όπως αναφέρθηκε στη νομική σκέψη, ανυπόστατο αποδεικτικό μέσο, ορθώς το Εφετείο κατά την ανέλεγκτη αναιρετική κρίση του, δεν την έλαβε υπόψη, έστω και με άλλη (νόμιμη όμως) αιτιολογία και, συνεπώς, ο προκείμενος λόγος αναίρεσης ότι το Εφετείο, δεν έλαβε υπόψη την προταθείσα απ' αυτή εξώδικη ομολογία της αναιρεσίβλητης Ε.

Α. είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-3-2009 αίτηση του Φ. Σ. του Α. και της Μ. χας Α. Σ., για αναίρεση της 3838/2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Απριλίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 9 Μαΐου 2012.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ