Supreme Court quashes lower court ruling on employer's obligation to pay voluntary insurance contributions based on business practice.

Απόφαση 787 / 2011 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 787/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μίμη Γραμματικούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Αθηναίο, Σαράντη Δρινέα, Χριστόφορο Κοσμίδη και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 18η Ιανουαρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Αικατερίνης Καραβέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας - καθής η κλήση: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ -ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ AE" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, όπως μετονομάσθηκε η εταιρεία με την επωνυμία "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΑΕ". Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο Δικηγόρο της Ιωάννη Πίκουλα.

Του αναιρεσίβλητου - καλούντος: Α. Α. του Κ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Στυλιανό Βλαστό.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-12-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου που κατατέθηκε στο Πρωτοδικείο Αθηνών. Επί της αγωγής εκδόθηκε η 151/2007 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 3620/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 24-2-2009 αίτησή της και τους από 15-6-2009 πρόσθετους λόγους, που προσδιορίστηκαν για να δικασθούν την 23η-03-2010 κατά την οποία ματαιώθηκε η συζήτηση. Την υπόθεση επαναφέρει και πάλι προς συζήτηση ο αναιρεσίβλητος με την από 20-4-2010 κλήση του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Καρέλλου ανέγνωσε την από 28-01-2010 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη Βασιλείου Λυκούδη με την οποία εισηγήθηκε να γίνουν δεκτοί οι πρώτος και πέμπτος λόγοι του κυρίως δικογράφου της αναιρέσεως και οι συναφείς δεύτερος, τρίτος και έκτος των προσθέτων λόγων και να απορριφθούν οι υπόλοιποι λόγοι αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αναίρεσης και των πρόσθετων λόγων και ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψη αυτών, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στην δικαστική δαπάνη .

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, η επιχειρησιακή συνήθεια δηλαδή η πρακτική που έχει διαμορφωθεί από μακροχρόνιο, ομοιόμορφο χειρισμό ορισμένων ζητημάτων που ανάγονται στις σχέσεις εργοδότη και μισθωτού στο χώρο μιας επιχειρήσεως, δεν αποτελεί από μόνη της πηγή γενέσεως αξιώσεων, αλλά μπορεί να αποτελέσει βάση σιωπηρής συμφωνίας (άρθρο 361 Α.Κ.).

Αυτό συμβαίνει όταν ο εργοδότης είτε ρητώς, με ανακοίνωσή του, υπόσχεται στους εργαζόμενους τη χορήγηση μελλοντικών παροχών υπό ορισμένες προϋποθέσεις, είτε χωρίς θετική υπόσχεση, χορηγεί συνεχώς τέτοιες, οπότε η αποδοχή των παροχών αυτών από τους εργαζόμενους, παρέχει τη βάση της συμβατικής δέσμευσης και αφαιρεί από την πράξη το χαρακτήρα της μονομερούς και, συνεπώς, ελευθέρως ανακλητής παροχής.

Προϋπόθεση και κύριο αντικείμενο της επιχειρησιακής συνήθειας είναι οι οικειοθελείς παροχές του εργοδότη, δηλαδή οι πέραν του μισθού παροχές στις οποίες αυτός προβαίνει στους εργαζόμενους, χωρίς να έχει νομική δέσμευση, απαιτείται δε η συμπεριφορά αυτή του εργοδότη να είναι γενική και απρόσωπη, να αντιμετωπίζει δηλαδή το θέμα ανεξάρτητα από συγκεκριμένα πρόσωπα.

Εξάλλου, κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 19 του Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσης ιδρύεται, αν αυτή δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς, σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός αναιρέσεως όταν από τις παραδοχές της αποφάσεως, δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν παραβιάσθηκε ή όχι διάταξη ουσιαστικού νόμου.

Ως αιτιολογίες της αποφάσεως νοούνται τα απ' αυτήν γενόμενα δεκτά, ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποτελούν την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού της, δηλαδή το αποδεικτικό πόρισμα της στο οποίο στήριξε το νομικό της συμπέρασμα.

Στην προκείμενη περίπτωση, επί αγωγής του ενάγοντος και ήδη αναιρεσίβλητου με την οποία, επικαλούμενος ότι από τις 24-11-1982 μέχρι και την αποχώρηση του στις 4-12-2002, λόγω συνταξιοδότησης του, συνδέονταν με την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα με σύμβαση έμμισθης εντολής αορίστου χρόνου, ως δικηγόρος, αμειβόμενος με πάγια αντιμισθία, ότι η αναιρεσείουσα, ρητά, με έγγραφη ανακοίνωση της και με απόφαση του διοικητικού της συμβουλίου, υποσχέθηκε σε όλους τους έμμισθους δικηγόρους της, να τους χορηγεί κάθε μελλοντική ασφάλιση στο Ταμείο Κύριας και Επικουρικής Ασφάλισης, ότι η δέσμευση αυτή έγινε αποδεκτή από όλους τους συνδεόμενους με σύμβαση έμμισθης εντολής δικηγόρους της και κατέστη όρος της έμμισθης εντολής κάθε δικηγόρου με εκείνη και με την οποία ζητούσε να υποχρεωθεί η αναιρεσείουσα να του καταβάλει για ασφαλιστικές εισφορές αναδρομικής προαιρετικής ασφάλισης το ποσό των 21.748,96 ευρώ, το Εφετείο, στο οποίο ήχθη η υπόθεση μετά την άσκηση εφέσεως από την ηττηθείσα πρωτοδίκως αναιρεσείουσα, δέχθηκε, ανελέγκτως, τα ακόλουθα:

Ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος προσλήφθηκε από την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ Α.Ε.", στις 8-9-1971, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου ως διοικητικός υπάλληλος και από τις 23-11-1982 συνέχισε, ως δικηγόρος, με σχέση έμμισθης εντολής αορίστου χρόνου, αμειβόμενος με πάγια αντιμισθία, τοποθετήθηκε στη Διεύθυνση Δικαστικού της αναιρεσείουσας και έκτοτε πρόσφερε τις νομικές υπηρεσίες του στην τελευταία, μέχρι τις 16-9-2002, οπότε απεχώρησε υποχρεωτικά λόγω συνταξιοδοτήσεως του από το ΙΚΑ, σύμφωνα με τις διατάξεις των νόμων 1759/1988, 3075/2002 και 3234/2004.

Κατά το χρονικό διάστημα από 8-9-1971 μέχρι 23-11-1982 ο ενάγων ήταν ασφαλισμένος στο ΙΚΑ και στο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Προσωπικού Αεροπορικών Επιχειρήσεων - ΤΕΑΠΑΕ ), στη συνέχεια όμως, ως δικηγόρος της αναιρεσείουσας, ήταν ασφαλισμένος στο Ταμείο Νομικών (ΤΝ), στο Κεφάλαιο Επικουρικής Ασφάλισης Δικηγόρων (ΚΕΑΔ) και στο Ταμείο Πρόνοιας Δικηγόρων Αθηνών (ΤΠΔΑ).

Ο ενάγων μετά τη συνταξιοδότηση του κατέβαλε στο ΙΚΑ Ν. Κόσμου της Αθήνας, το συνολικό ποσό των 21.748,96 ευρώ, σύμφωνα με τις Ε/Α/84/5-2-2004 και Ε/Α/-84/22-7-2004 αποφάσεις του ΙΚΑ, που εκδόθηκαν κατ' εφαρμογή του ν. 3075/2002 και 3234/2004 αντίστοιχα. Με τις αποφάσεις αυτές καθορίζονταν οι ασφαλιστικές εισφορές του ενάγοντος δικηγόρου προς το ΙΚΑ και αφορούσαν την προαιρετική και αναδρομική ασφάλιση του στον κλάδο σύνταξης του ΙΚΑ για το χρονικό διάστημα από 24-11-1982 έως 4-12-2002 που ήταν έμμισθος δικηγόρος της εναγομένης.

Η τελευταία ρητά με έγγραφη ανακοίνωση της υποσχέθηκε σ' όλους τους εργαζομένους ( έμμισθους δικηγόρους ) να τους χορηγήσει κάθε μελλοντική ασφάλιση στο Ταμείο Κύριας και Επικουρικής Ασφάλισης. Συγκεκριμένα, με την με αριθ. 175/12-2-1985 απόφαση - πρακτικό του Δ.Σ. της εναγομένης με 8° θέμα την "πληρωμή από την εταιρεία των ασφαλιστικών εισφορών των δικηγόρων" ορίστηκε ρητά μεταξύ άλλων ότι: "...

Επειδή και στο παρελθόν η Εταιρεία κατέβαλε τη διαφορά των εισφορών των δικηγόρων εισηγείται την καταβολή από την Εταιρεία και των εισφορών για όλους τους δικηγόρους που ανέρχεται ...Το Δ.Σ. ομόφωνα συμφωνεί στην καταβολή της διαφοράς προς τα Ταμεία κύριας και επικουρικής ασφάλισης των δικηγόρων περιλαμβανομένης και της εισφοράς του άρθρου 13 του Ν. 1512/-1985 ...".

Δυνάμει της προαναφερθείσας αποφάσεως του Δ.Σ. της εναγομένης δεσμεύτηκε νομικά η τελευταία να χορηγεί στους εργαζόμενους (έμμισθους δικηγόρους) και μελλοντικές παροχές τέτοιου είδους (ασφαλιστικές εισφορές). Η εν λόγω δέσμευση έγινε αποδεκτή από τους εργαζόμενους και συνεπώς κατέστη βάση - όρος της συμβάσεως εμμίσθου εντολής καθενός δικηγόρου της εναγομένης, μεταξύ των οποίων και του ενάγοντος.

Η προαναφερθείσα συμπεριφορά της εναγομένης υπήρξε ομοιόμορφη και γενική καθόλην έκτοτε τη διάρκεια συνεργασίας των διαδίκων και μάλιστα από 31-5-1989 κατ' εφαρμογή του Π.Δ. 301/1989 που τροποποίησε το άρθρο 3 του ισχύοντος μέχρι τότε καταστατικού του ταμείον του ΤΕΑ ΠΑΕ, ορίστηκε στο άρθρο 3 " τα πρόσωπα που ασφαλίζονται στο Ταμείο 1.

Στο ταμείο ασφαλίζονται υποχρεωτικά και αυτοδίκαια όλα τα πρόσωπα που έχουν Ελληνική Υπηκοότητα και παρέχουν εξαρτημένη εργασία με αμοιβή σε οποιαδήποτε αεροπορική επιχείρηση ή θυγατρική αυτών εταιρεία ... και είναι επιπλέον ασφαλισμένοι σε οποιοδήποτε οργανισμό Κύριας Ασφάλισης στην Ελλάδα. Επίσης ασφαλίζονται υποχρεωτικά και οι με έμμισθη εντολή δικηγόροι των εταιρειών αυτών με τους ίδιους όρους και με την προϋπόθεση να παρέχουν τις υπηρεσίες τους και να είναι εγκατεστημένοι στα γραφεία των αεροπορικών επιχειρήσεω. 2.

Ασφαλισμένοι που υπηρέτησαν σε Αεροπορικές Επιχειρήσεις πριν από τη σύσταση του Ταμείου ή πριν από τη σύνταξη τους στην ασφάλιση αυτού, έχουν τη δυνατότητα να αναγνωρίσουν αυτό το χρόνο υπηρεσίας τους μετά από αίτηση που θα υποβάλλουν στο Ταμείο και σύμφωνα με τους όρους των παρ. 3 και 4 του άρθρου 29 του Καταστατικού ...".

Σε εφαρμογή του εν λόγω νόμου η εναγομένη κατέβαλε τις ασφαλιστικές-προαιρετικές εισφορές αναδρομικής ασφάλισης με τις οποίες επιβαρύνοντο οι έμμισθοι δικηγόροι της που ήθελαν και μάλιστα για τον ενάγοντα κατέβαλε το ποσό των 2.877.000 δρχ. αναγνωρίζοντας αναδρομική ασφάλιση 91 μηνών για το χρονικό διάστημα από 24-11-1982 μέχρι 31-5- 1989.

Περαιτέρω το Δ.Σ. της εναγομένης με το με αριθμ. 255/30-10-1986 πρακτικό και με το 6° θέμα αυτού σχετικά με τις ασφαλιστικές εισφορές δικηγόρων, αποφάσισε μετά από συζήτηση ότι " η με αριθμ. 175/12-2-1985 απόφαση του ΔΣ/ΟΑ (θέμα ΟΓΔΟΟ) έχει διαρκή και μόνιμη ισχύ και ότι η εταιρεία θα καταβάλει κάθε χρόνο τις ασφαλιστικές διαφορές των δικηγόρων προς τα ταμεία κύριας και επικουρικής Ασφάλισης και την ειδική εισφορά που επιβλήθηκε με το άρθρο 13 του Ν. 1512/1985 ..."επιβεβαιώνοντας έτσι το περιεχόμενο της παραπάνω με αριθμ. 175/1985 απόφασης - πρακτικού του Δ.Σ.

της εναγομένης. Εξάλλου αποτέλεσε μέρος του Εσωτερικού Κανονισμού Λειτουργίας Νομικών Υπηρεσιών (ΕΜ - ΝΥ) της εναγομένης που ψηφίστηκε το έτος 1998, τέθηκε δε σε ισχύ με την 725/9-12-1999 απόφαση του Δ.Σ. της εναγομένης, βάσει του άρθρου 6 του Ν. 2602/1998 (Κανονισμός Προσωπικού Ολυμπιακής Αεροπορίας) που τροποποιήθηκε με την 736/10-9-1999 απόφαση του Δ.Σ.

της. Συγκεκριμένα στο άρθρο 9 παρ. που αφορά τους έμμισθους δικηγόρους ορίσθηκε ότι "Η εταιρεία ασφαλίζει τους Δικηγόρους στο ΤΕΑ - ΠΑΕ και στο ΚΕΑ ΠΟΑ από της προσλήψεως τους και καταβάλει τις αναλογούσες σ' αυτήν εισφορές. Η εταιρεία καταβάλει το σύνολο των ασφαλιστικών εισφορών στο Ταμείο Νομικών, ΚΕΑΔ και Ταμείο Προνοίας Δικηγόρων Αθηνών , συμπεριλαμβανομένων και των διαφορών που ενδεχομένως υπάρχουν με βάση τα επικολληθέντα στα δικόγραφα ένσημα ...".

Στη δε παρ. 1 του ίδιου άρθρου (9) ορίζονται μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: "... και εφόσον με την ιδιότητα τους αυτή δεν έχουν ασφαλιστεί σε άλλο πλην του Ταμείου Νομικών φορέα κύριας ασφάλισης δύνανται με υπεύθυνη δήλωση τους που υποβάλλεται στην υπηρεσία τους σε προθεσμία έξι (6) μηνών από τη δημοσίευση του νόμου, παράλληλα με την ασφάλιση τους στο Ταμείο Νομικών, να υπαχθούν στο ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό καθεστώς στο οποίο υπάγεται το τακτικό διοικητικό προσωπικό της υπηρεσίας στην οποία υπηρετούν και 2.

Οι διατάξεις του άρθρου αυτού ισχύουν για τους δικηγόρους, νομικούς ή διοικητικούς συμβούλους που έχουν προσληφθεί πριν από την έναρξη της ισχύος του Ν. 2084/1992 ...". Σε εκτέλεση της παραπάνω διατάξεως ο ενάγων υπέβαλε εμπρόθεσμα την με αριθμ. πρωτ. 3371/11-12-2002 αίτηση του (δεδομένου ότι ο Ν. 3075/2002 δημοσιεύθηκε στις 5-12-2002) προς τη Διοίκηση της εναγομένης, όπως όφειλε, προς τον Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου και Διευθύνοντα Σύμβουλό της Δ.

Κ., ο οποίος ιδιοχείρως έθεσε επ' αυτής (αιτήσεως) τη λέξη "ΝΑΙ " που σήμαινε προφανώς έγκριση του περιεχομένου της και επανάληψη της επί σειρά ετών και πριν έτι του έτους 1985 αλλά και μετέπειτα αναληφθείσας νομικής δεσμεύσεως της εναγομένης ως προς κάθε μελλοντική ασφαλιστική κάλυψη των εμμίσθων δικηγόρων της.

Περαιτέρω, δυνάμει του άρθρου 1 παρ. 2 περ. α' του Π.Δ. 34/2004 το παραπάνω Ταμείο ΤΕΑ-ΠΑΕ συγχωνεύτηκε την 1η-4-2004 στο παραπάνω ΙΚΑ/ΤΕΑΜ και μεταφέρθηκαν οι ασφαλισμένοι του ΤΕΑΠΑΕ στο ΕΤΕΑΜ όπου είχαν προαιρετική ασφάλιση. Κατ' ακολουθίαν των παραδοχών αυτών το Εφετείο απέρριψε την έφεση της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση ανεπαρκείς και ασαφείς αιτιολογίες ως προς τη συνδρομή νομικής δεσμεύσεως της αναιρεσείουσας εταιρείας να καταβάλει στον αναιρεσείοντα τις ένδικες ασφαλιστικές εισφορές. Συγκεκριμένα, ενώ γίνεται δεκτό ότι με την 175/12-2-1985 απόφαση - πρακτικό του Δ.Σ.

της αναιρεσείουσας αποφασίστηκε "επειδή και στο παρελθόν η Εταιρεία κατέβαλε τη διαφορών των εισφορών των δικηγόρων "συμφωνεί στην καταβολή της διαφοράς προς τα Ταμεία κύριας και επικουρικής ασφάλισης των δικηγόρων περιλαμβανομένης και της εισφοράς του άρθρου 13 του Ν. 1512/1985 ..." και ότι "δυνάμει της προαναφερθείσας απόφασης του Δ.Σ.

της εναγομένης, δεσμεύτηκε νομικά η τελευταία να χορηγεί στους εργαζομένους της (έμμισθους δικηγόρους) και μελλοντικές παροχές τέτοιου είδους (ασφαλιστικές εισφορές)", δέσμευση η οποία "έγινε αποδεκτή από τους εργαζομένους και συνεπώς κατέστη βάση - όρος της συμβάσεως εμμίσθου εντολής καθενός δικηγόρου της εναγομένης, μεταξύ των οποίων και του ενάγοντος", δεν καθίσταται σαφές ποιες ήταν οι ασφαλιστικές εισφορές "τέτοιου είδους", την πληρωμή των οποίων δέχθηκε να καταβάλει η αναιρεσείουσα.

Ειδικότερα, Α) Δεν διευκρινίζεται, αν το Εφετείο δέχθηκε ότι, με την 175/12-2-1985 απόφαση πρακτικό του Δ.Σ. της αναιρεσείουσας και την περιγραφόμενη στην απόφαση συμπεριφορά της, δημιουργήθηκε επιχειρησιακή συνήθεια , που κατέληξε σε σιωπηρή συμφωνία, να καταβάλει η αναιρεσείουσα οποιαδήποτε μέλλουσα υποχρεωτική ή προαιρετική ασφαλιστική εισφορά που βάρυνε τους έμμισθους δικηγόρους της (μεταξύ των οποίων και τον αναιρεσίβλητο) ή μόνο διαφορές ασφαλιστικών εισφορών που αφορούσαν την υποχρεωτική ασφάλιση των δικηγόρων.

Και τούτο διότι, ενώ δέχεται ότι η αναιρεσείουσα συμφώνησε "στην καταβολή της διαφοράς προς τα Ταμεία κύριας και επικουρικής ασφάλισης των δικηγόρων" και μόνο στη συνέχεια δέχθηκε ότι αυτή υποχρεούται να καταβάλει τις ένδικες εισφορές ,που αφορούν καταβολή αναδρομικών εισφορών στο ΙΚΑ, δηλαδή ασφαλιστικές εισφορές προαιρετικής ασφάλισης.

Β) Το Εφετείο, προκειμένου να στηρίξει την πιο πάνω απόφαση του αναφέρει ότι "από 31-5-1989 κατ' εφαρμογή του ΠΔ 301/1989 που τροποποίησε το άρθρο 3 του ισχύοντος μέχρι τότε καταστατικού του Ταμείου του ΤΕΑ ΠΑΕ, ορίστηκε στο άρθρο 3 αρ. 1, ότι στο ταμείο ασφαλίζονται "υποχρεωτικά και αυτοδίκαια" τα αναφερόμενα στη διάταξη αυτή πρόσωπα, μεταξύ των οποίων και ο αναιρεσίβλητος δικηγόρος, και ότι "σε εφαρμογή του εν λόγω νόμου η εναγομένη κατέβαλε τις ασφαλιστικές-προαιρετικές εισφορές αναδρομικής ασφάλισης με τις οποίες επιβαρύνονταν οι έμμισθοι δικηγόροι της που ήθελαν και μάλιστα για τον ενάγοντα κατέβαλε το ποσό των 2.877.000 δρχ.

αναγνωρίζοντας αναδρομική ασφάλιση 91 μηνών για το χρονικό διάστημα από 24-11-1982 μέχρι 31-5-1989". Δεν καθίσταται όμως σαφές, αν το Εφετείο δέχθηκε ότι η πιο πάνω καταβολή έγινε "σε εφαρμογή του εν λόγω Νόμου" όπως ρητά αναφέρεται στην απόφαση, ή προκειμένου για τις αναδρομικές εισφορές, η καταβολή έγινε σε συμμόρφωση της 175/12-2-1985 απόφασης - πρακτικού της αναιρεσείουσας.

Εφόσον, κατά τις παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως νοείται το τελευταίο, δεν αιτιολογείται, γιατί η νομική δέσμευση για την καταβολή των εισφορών υποχρεωτικής ασφάλισης των εμμίσθων δικηγόρων της αναιρεσείουσας στο Ταμείο του ΤΕΑ ΠΑΕ (κατά το πιο πάνω άρθρο 3 του καταστατικού του, αλλά και στη συνέχεια με το άρθ. 9 παρ. 9 του Κανονισμού Προσωπικού Ο.Α.) δημιουργεί νομική δέσμευση και για την καταβολή των εισφορών, και μάλιστα αναδρομικών, σε Ταμείο (ΙΚΑ) μη υποχρεωτικής ασφάλισης δικηγόρων.

Εξάλλου δεν εκτίθενται στην απόφαση περιστατικά που να αιτιολογούν την παραδοχή περί σταθεράς και ομοιόμορφης, επί μακρό χρόνο, καταβολής εισφορών προαιρετικής ασφάλισης σε Ταμεία, που δεν ασφαλίζονται δικηγόροι (όπως οι κατά το άρθρο 9 του ν. 3075/2002 ), ώστε να δημιουργείται η πεποίθηση ότι η αναιρεσείουσα ενεργεί στα πλαίσια δεσμευτικών κανόνων.

Εξαιτίας των ως άνω ασαφειών και ελλείψεων δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν παραβιάσθηκαν ή όχι οι διατάξεις ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 361,653 του Α.Κ., καθώς και του άρθρου 9 του ν. 3075 / 2002, όπως ισχύει. Επομένως είναι βάσιμοι οι από το άρθρο 559 αρ. 19 του Κ.Πολ.Δ λόγοι αναιρέσεως, κατά το μέρος που προβάλλονται οι ως άνω πλημμέλειες της προσβαλλόμενης αποφάσεως, πρώτος λόγος του κυρίως δικογράφου της αιτήσεως αναιρέσεως, καθώς και οι συναφείς, δεύτερος και τρίτος των προσθέτων λόγων και πρέπει, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, του οποίου η συγκρότηση από άλλους δικαστές είναι δυνατή (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 3620/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 11 Απριλίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Μαΐου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ