Supreme Court allows appeal against labor contract termination due to failure to consider unilateral termination right.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Greece allowed the first ground of appeal against a labor court decision, ordering the case remitted for retrial. The appellant, OSE, argued that their fixed-term employment contract included a unilateral termination right exercised by the board, which should have automatically converted the contract to indefinite terms upon termination. The appellate court failed to examine this crucial argument, constituting a procedural error under Article 559(8) of the Code of Civil Procedure. Consequently, the Supreme Court found the lower court's omission of this material fact to be a valid ground for overturning the judgment and sending the case back for further adjudication.
Legislator headnote
AI generatedArticles 669, 672, 361 of the Civil Code; Article 5 of Law 3198/1955; Article 559(8) of the Code of Civil Procedure: A fixed-term employment contract may be subject to unilateral termination by one party, in which case the contract terminates and converts immediately into an indefinite-term contract; failure by the appellate court to examine such a material argument constitutes a ground for cassation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 787 / 2008 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 787/2008
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ηλία Γιαννακάκη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Φεβρουαρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος" (ΟΣΕ Α.Ε.), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Ηλία Δημάκη και Εμμανουήλ Παπαρρηγόπουλο. Του αναιρεσίβλητου: Ψ1, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Πέππα.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15/7/2004 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1362/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 9044/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 30/3/2007 αίτησή της και τους από 11/1/2008 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Ζιάκας, ανέγνωσε την από 22/1/2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου λόγου του κυρίου δικογράφου της αναιρέσεως, κατά το πρώτο σκέλος του, όπως συμπληρώθηκε με τους πρώτο και δεύτερο πρόσθετους λόγους του δικογράφου των προσθέτων λόγων και την απόρριψη των λοιπών λόγων τόσο του κυρίου δικογράφου όσο και αυτού των προσθέτων λόγων.
Οι πληρεξούσιοι της αναιρεσείουσας ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τη διάταξη του άρθρου 669 ΑΚ προκύπτει, ότι σύμβαση ορισμένου χρόνου υπάρχει όταν τα μέρη συμφωνούν ότι αυτή θα διαρκέσει έως ορισμένο χρονικό σημείο, με την πάροδο του οποίου η σύμβαση λήγει αυτόματα, χωρίς να απαιτείται καταγγελία ή προειδοποίηση για την επερχόμενη λήξη ή οποιαδήποτε άλλη ενέργεια από τα μέρη.
Στη σύμβαση δε αυτή η συμφωνημένη διάρκειά της αποτελεί την ανώτατη, αλλά συγχρόνως και την ελάχιστη διάρκεια, έως τη συμπλήρωση της οποίας τα μέρη δεσμεύονται να παραμείνουν στη σύμβαση. Πρόωρη απαλλαγή τους από τη συμβατική δέσμευση είναι δυνατή μόνο αν συντρέχει σπουδαίος λόγος, σύμφωνα με το άρθρο 672 ΑΚ.
Όμως τα μέρη, έχουν τη δυνατότητα, στα πλαίσια της ελευθερίας των συμβάσεων (άρθρο 361 ΑΚ), να αμβλύνουν την έντονη δέσμευσή τους, που συνεπάγεται η σύμβαση ορισμένου χρόνου και να θέσουν ένα χρονικό σημείο έως το οποίο, κατ' ανώτατο όριο, θα διαρκέσει η σύμβαση, συμφωνώντας όμως παράλληλα, ότι θα έχουν δικαίωμα μονομερούς λύσεως και πριν από την πάροδο της ορισμένης διάρκειας.
Είναι δε ακόμη δυνατή και η συμφωνία ότι δικαίωμα καταγγελίας θα έχει μόνο το ένα μέρος λ.χ ο εργοδότης, οπότε χρονική δέσμευση υπάρχει από το άλλο μέρος. Στην περίπτωση αυτή η ορισμένου χρόνου σύμβαση εργασίας, όσο διαρκεί η λειτουργία της τελεί υπό διαλυτική αίρεση, η οποία, αν πληρωθεί με την άσκηση από τον εργοδότη του δικαιώματος της καταγγελίας, μεταπίπτει και μάλιστα εξαρχής σε σύμβαση αορίστου χρόνου και λύεται δια μόνης της καταγγελίας, με τις διατυπώσεις, όμως, του άρθρου 5 ν.3198/1955.
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα, η αναιρεσείουσα, ως εναγομένη και εφεσίβλητη πρότεινε στο Εφετείο, παραδεκτώς κατά το άρθρο 527 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., προς υπεράσπιση κατά της εφέσεως και επικύρωση της πρωτόδικης αποφάσεως, με την οποία είχε γίνει εν μέρει δεκτή η αγωγή του αναιρεσιβλήτου, που είχε ως αντικείμενο την επιδίκαση μισθών υπερημερίας λόγω άκυρης (χωρίς σπουδαίο λόγο) καταγγελίας της επικαλούμενης από αυτόν συμβάσεως ορισμένου χρόνου, ότι με τη σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου που συνήψε με τον αναιρεσίβλητο, είχεν επιφυλαχθεί υπέρ αυτής δικαίωμα καταγγελίας της εν λόγω συμβάσεως με απόφαση του διοικητικού συμβουλίου και πριν τη λήξη της συμφωνηθείσας διάρκειας και ότι αυτή με την άσκηση του δικαιώματος αυτού την 17-5-2004 μετέπεσε σε τέτοια αορίστου χρόνου.
Ο αυτοτελής αυτός ισχυρισμός, που είχε, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, δεν ελήφθη, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, υπόψη από το Εφετείο, το οποίο συνακόλουθα υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. Επομένως, ο σχετικός πρώτος λόγος αναιρέσεως, κατά το πρώτο σκέλος του, όπως συμπληρώνεται με τους πρώτο και δεύτερο πρόσθετους λόγους αναιρέσεως, είναι βάσιμος, και πρέπει συνακόλουθα, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, του οποίου είναι δυνατή η σύνθεση από άλλους δικαστές ( άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την υπ' αριθμ. 9044/2006 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.
Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 27 Μαρτίου 2008. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Απριλίου 2008.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ
Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ