Appeal dismissed for vagueness; failure to specify violated common sense teachings under Article 559(10) of Civil Procedure Code.

Απόφαση 786 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 786/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ανδρέα Μαρκάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Α. Β. του Δ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Κυπριώτη, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Δ. Σ. του Α., 2. Φ. συζ. Α. Σ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μιχαήλ Νικολιδάκη και 3. ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στη ..., ως καθολικής διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στη ..., διατηρεί υποκατάστημα και ασκεί δραστηριότητα στην Ελλάδα (Αθήνα) και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Τομαρά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31 Ιανουαρίου 1999 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5562/1999 μη οριστική, 441/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4253/2002 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 15 Μαϊου 2003 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αχιλλέας Νταφούλης, ανέγνωσε την από 22 Σεπτεμβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 559 εδ. 10 ΚΠολΔικ. αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχτηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη. Στην προκείμενη περίπτωση η αναιρεσείουσα με τον πρώτο λόγο του αναιρετηρίου της προβάλλει την αιτίαση, ότι το Εφετείο υπέπεσε στην από τη διάταξη αυτή πλημμέλεια, γιατί απέρριψε ουσιώδεις αγωγικούς ισχυρισμούς της για αποκλειστική υπαιτιότητα του πρώτου αναιρεσίβλητου στο αναφερόμενο αυτοκινητικό ατύχημα και τον τραυματισμό της, στηριχθέν σε ανύπαρκτα αποδεικτικά μέσα και μάλιστα α) στη χωρίς όρκο κατάθεση του αναιρεσίβλητου αυτού, που παρέσχε μόνο διασαφήσεις, δίχως έκδοση απόφασης γι' αυτές, β) σε πρόχειρο σχεδιάγραμμα - σκαρίφημα της τροχαίας που έγινε, μετά το ατύχημα, όταν μεταβλήθηκαν οι συνθήκες ατυχήματος λόγω καιρικών συνθηκών (βροχόπτωσης) και απομακρύνθηκαν τα συγκρουσθέντα οχήματα από το σημείο της σύγκρουσης και γ) σε σημεία πρόσκρουσης των συγκρουσθέντων οχημάτων.

Με αυτό το περιεχόμενο ο λόγος πρέπει να απορριφθεί, κατά μεν το πρώτο μέρος του για παραδοχή πραγμάτων ως αληθινών χωρίς απόδειξη, ως αβάσιμος, διότι το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, στήριξε το αποδεικτικό του πόρισμα στα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που αναφέρει και συγκεκριμένα στην ένορκη κατάθεση του μάρτυρα της αναιρεσείουσας (ενάγουσας), στη χωρίς όρκο κατάθεση του διαδίκου Α.

Σ., οι οποίες περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκληθείσα απόφαση πρακτικά συνεδρίασης (του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου), στις με αριθμούς ..40 - …41/1999 ένορκες βεβαιώσεις των μαρτύρων Μ. Σ. και Α. Ε. αντίστοιχα, που δόθηκαν στη συμβολαιογράφο Δ. Μ. ύστερα από νομότυπη κλήτευση των αντιδίκων, καθώς και σε όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν οι διάδικοι με επίκληση, κατά δε το δεύτερο μέρος του για εξέταση διαδίκου χωρίς έκδοση σχετικής παρεμπίπτουσας απόφασης, ως απαράδεκτος διότι πλέον μετά το άρθρο 17 παρ. 2 του ν. 2915/2001 το εδάφιο 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ.

έχει την παραπάνω διατύπωση, με διαγραφή των λέξεων "ή δεν διέταξε αποδείξεις γι' αυτά", και σε κάθε περίπτωση στη διαδικασία του άρθρου 681 Α του ΚΠολΔικ. κατά την οποία εκδικάστηκε η παρούσα υπόθεση το δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση να διατάξει απόδειξη. Από τα προσκομιζόμενα με επίκληση ..62/30-9-1999 πρακτικά συνεδρίασης του μονομελούς πρωτοδικείου Αθηνών προκύπτει, ότι στη δικάσιμο της 30-9-1999 στο ακροατήριο εξετάστηκε νομότυπα, κατά τα άρθρα 415 παρ. 1 και 417 παρ. 1 ΚΠολΔικ., χωρίς όρκο ο πιο πάνω διάδικος, με παρουσία της πληρεξούσιας δικηγόρου της αναιρεσείουσας Χ.

Π.. Η εξέταση αυτή αποτελεί επώνυμο αποδεικτικό μέσο και διαφέρει από την αυτοπρόσωπη εμφάνιση διαδίκων που δεν είναι μέσο απόδειξης, όλα δε τα αντίθετα που υποστηρίζει η αναιρεσείουσα είναι αβάσιμα και απορριπτέα. Ακόμη, κατά το τρίτο μέρος του, με το οποίο αποδίδεται στην απόφαση η αιτίαση, ότι παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων και υπέπεσε στην πλημμέλεια από το εδάφιο 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ., πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι στην ειδική διαδικασία του άρθρου 681 Α ΚΠολΔικ.

που εκδικάστηκε η υπόθεση δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός, γιατί ισχύει ο γενικός κανόνας του άρθρου 340 ΚΠολΔικ. κατά τον οποίο το δικαστήριο κρίνει ελεύθερα. Τέλος ο ίδιος λόγος αναίρεσης, κατά το μέρος που πλήττει, με το πρόσχημα της απλής επίκλησης αναιρετικών πλημμελειών την αναιρετικά ανέλεγκτη από το δικαστήριο ουσιαστική εκτίμηση, ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση αποδεικτικών μέσων, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔικ.).

ΙΙ. Ο λόγος αναίρεσης από το εδάφιο 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ. ιδρύεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη "πράγματα" που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" κατά την έννοια της διάταξης αυτής νοούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση δικαιώματος.

Όμως δεν αποτελούν "πράγματα" και άρα δεν ιδρύεται ο λόγος αν δεν ληφθούν υπόψη η αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, τα επιχειρήματα ή συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και αν προτείνονται ως λόγοι έφεσης, οι νομικοί ισχυρισμοί και η νομική επιχειρηματολογία του διαδίκου (σχ. Ολ. ΑΠ 3/1997 και 469/1984).

Στην υπόθεση που εξετάζεται η αναιρεσείουσα επικαλείται την παραπάνω διάταξη και ισχυρίζεται ότι η προσβαλλομένη υπέπεσε στην πλημμέλεια που προβλέπεται απ' αυτή, γιατί δεν έλαβε υπόψη της τα ουσιώδη πράγματα που ανέφερε στην έφεσή της, όπου σχετικά παράπονά της για εσφαλμένη εκτίμηση αποδείξεων από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο για τις συνθήκες του ατυχήματος και την υπαιτιότητα σ' αυτό του πρώτου αναιρεσίβλητου, ενώ με ορθή αξιολόγηση του όλου αποδεικτικού και τα επιχειρήματα που αναφέρει η ίδια στο αναιρετήριό της αποδείχτηκαν, κατά την κρίση της, όλα τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν την αγωγή της, δηλαδή υπαίτιος αποκλειστικά του ατυχήματος και του τραυματισμού της από τη σύγκρουση του ΒΒ - 6159 δίκυκλου μοτοποδηλάτου, που οδηγούσε η ίδια, με το ...73 ΙΧΕ αυτοκίνητο που οδηγούσε ο αναιρεσίβλητος Δ.

Σ. είναι ο τελευταίος. Με τέτοια διατύπωση πρέπει να απορριφθεί ο λόγος προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι όσα ισχυρίζεται η αναιρεσείουσα δεν αποτελούν "πράγματα", αλλά επιχειρήματα και ισχυρισμούς που συνδέονται με την εκτίμηση των αποδείξεων, κατά τον τρόπο που τις αντιλαμβάνεται η αναιρεσείουσα.

ΙΙΙ. Ο λόγος αναίρεσης από το εδάφιο 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ. είναι αόριστος, αν δεν διαλαμβάνει: α) τις πραγματικές παραδοχές της απόφασης ή τη μνεία ότι αυτή δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, β) τον ισχυρισμό (αγωγικό, ένσταση κ.λ.π.) και τα περιστατικά που προτάθηκαν για θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο παρουσιάζεται η έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντίφαση και γ) εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, δηλαδή ποια επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται στην απόφαση ή ως προς τι υπάρχει έλλειψη και αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες, ποιες είναι αυτές, σε τι συνίσταται η αντίφαση και από πού προκύπτει (Ολ. ΑΠ 32/1996).

Συνεπώς ο τρίτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση, ότι η αναιρεσιβαλλομένη υπέπεσε στην από την ανωτέρω διάταξη πλημμέλεια, γιατί περιέχει "αντιφατικές ή ανεπαρκείς αιτιολογίες", πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος, διότι στο αναιρετήριο δεν περιέχονται όλα τα πιο πάνω αναγκαία για το ορισμένο του στοιχεία και ιδίως οι αναγκαίες πραγματικές παραδοχές της απόφασης.

IV. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 τελ. εδάφιο "η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς". Για το ορισμένο του λόγου αυτού πρέπει στο αναιρετήριο να αναφέρεται, ποια συγκεκριμένα διδάγματα παραβιάστηκαν, ο κανόνας δικαίου στην εξειδίκευση του οποίου δεν χρησιμοποιήθηκαν, ενώ έπρεπε, ή χρησιμοποιήθηκαν εσφαλμένα, και σε τι συνίσταται η παράβαση.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τελευταίο τέταρτο λόγο αναίρεσης, η αναιρεσείουσα επικαλείται την πιο πάνω διάταξη και υποστηρίζει ότι το Εφετείο υπέπεσε στην απ' αυτή προβλεπόμενη πλημμέλεια, γιατί παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου σε σχέση με την υπαιτιότητα των μερών που έχουν εμπλακεί στο ατύχημα και δεν έλαβε υπόψη τα διδάγματα της κοινής πείρας όταν υπήγαγε τα πραγματικά γεγονότα στους αντίστοιχους κανόνες δικαίου.

Ειδικότερα εκθέτει στο αναιρετήριο, ότι δεν είναι δυνατόν α) τα θραύσματα των γυαλιών του φλάς του ζημιογόνου αυτοκινήτου να παραμένουν στην ίδια θέση και να μη διασκορπίζονται μέσα σε 1,5 ώρα μετά το ατύχημα, ενώ το βρεγμένο οδόστρωμα βοηθούσε στη διάλυσή τους με την κανονική διεξαγωγή της κυκλοφορίας, β) να κτύπησε τον πρώτο αναιρεσίβλητο με το μοτοποδήλατό της και αντί να τον εμβολίσει στο μέσον του ΙΧΕ αυτοκινήτου του, όπως θα ήταν φυσικό, τον κτύπησα μόνο στο άκρο αριστερό σημείο του αριστερού φτερού του, που σημαίνει ότι εκείνος μπήκε στο δικό της ρεύμα κυκλοφορίας, γ) να μπήκε στο αριστερό ρεύμα, να τον κτύπησε και η μηχανή της να πέσει δεξιά και να υποστεί από τη δεξιά πλευρά της ζημίες και μόνο, δ) το σώμα της, η τσάντα της με τα βιβλία της και το μοτοποδήλατό της να βρέθηκαν όλα στο δικό της ρεύμα κυκλοφορίας μετά την πτώση της, ενώ υποτίθεται, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του αντιδίκου και την αποδοχή τους από την προσβαλλομένη, το ατύχημα έγινε στο αντίθετο ρεύμα πορείας και ε) να θεωρείται αξιόπιστη η κατάθεση του ίδιου του υπαίτιου οδηγού του ζημιογόνου οχήματος και όχι η ανιδιοτελής, αντικειμενική και με λόγο γνώσης κατάθεσης του τραυματιοφορέα της του "ΕΚΑΒ" που βρέθηκε στο σημείο του ατυχήματος, σχεδόν αμέσως μετά απ' αυτό, και διαπίστωσε τις πραγματικές συνθήκες αυτού πριν προλάβουν κάποιοι να τις αλλοιώσουν.

Με τέτοιο περιεχόμενο ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος και απαράδεκτος, αφενός διότι το αναιρετήριο δεν περιέχει όλα τα πιο πάνω αναγκαία για το ορισμένο του στοιχεία και αφετέρου διότι τα διδάγματα της κοινής πείρας φέρονται να χρησίμευσαν στη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων και εκτίμηση αποδείξεων, καθώς και για την εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων που προσκομίστηκαν.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

-Απορρίπτει την από 15-5-2003 αίτηση της Α. Β., για αναίρεση της 4253/2002 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

-Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, που ορίζει συνολικά σε δύο χιλιάδες τριακόσια σαράντα (2.340) ευρώ, από τα οποία χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) αναλογούν στην τρίτη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία και τα υπόλοιπα στους δύο πρώτους αναιρεσίβλητους.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Απριλίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Απριλίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ