Supreme Court allows appeal against insurance contract interpretation regarding theft exclusions.

Απόφαση 783 / 2019 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 783 /2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αβροκόμη Θούα, Εισηγήτρια και Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Γεώργιο Αποστολάκη, Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Κυριάκο Οικονόμου και Αναστασία Περιστεράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Απριλίου 2019, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στην ….και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Παπαχρονόπουλο. Της αναιρεσίβλητης: εταιρίας με την επωνυμία "... Ε.Ε." και το διακριτικό τίτλο "...", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεόδωρο Σούλιο, ο οποίος στο σημείο αυτό δήλωσε στο ακροατήριο ότι η εταιρική μορφή της ως άνω εταιρίας έχει αλλάξει σε "... ΙΚΕ", όπως προκύπτει και από τις από 8-4-2019 προτάσεις της ενώπιον του Α2 Τμήματος του Αρείου Πάγου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-11-2011 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4322/2014 του ίδιου Δικαστηρίου και 3161/2017 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 20-7-2017 αίτησή της και τους από 17-1-2019 προσθέτους αυτής λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων αυτής λόγων, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Φέρονται προς συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου ,η από 20-7- 2017αίτηση αναίρεσης και οι με το από 17-1-2019 αυτοτελές δικόγραφο ασκηθέντες, παραδεκτά,(εφόσον πλήττουν το ίδιο με την αναίρεση, κεφάλαιο)πρόσθετοι λόγοι αυτής, κατά της 3161/2017 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, τα δικόγραφα των οποίων πρέπει να συνεκδικαστούν λόγω της μεταξύ τους συνάφειας (αρθρ.246ΚΠολΔ).

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 7παρ.6εδ.α του νόμου 2496/1997, με την ασφαλιστική σύμβαση μπορεί να διευρυνθούν οι περιπτώσεις απαλλαγής του ασφαλιστή, αν ο λήπτης της ασφάλισης ή ο ασφαλισμένος ενεργούν στην ασφάλιση για κάλυψη επαγγελματικών κινδύνων. Από την προβλεπόμενη από την ανωτέρω διάταξη ειδική ρύθμιση ,η οποία έχει ευρεία διατύπωση, είναι ενταγμένη στο πρώτο τμήμα του νόμου αυτού(2496/1997),που περιέχει γενικές διατάξεις για τις ασφαλιστικές συμβάσεις, σαφώς συνάγεται, ότι η προβλεπόμενη με τη ρύθμιση αυτή δυνατότητα διεύρυνσης με την ασφαλιστική σύμβαση των περιπτώσεων απαλλαγής του ασφαλιστή, όταν ο ασφαλισμένος ή ο λήπτης της ασφάλισης ενεργούν προς κάλυψη επαγγελματικών κινδύνων, αφορά ποικίλες κατ'αρχήν απαλλακτικές ρήτρες για όλα τα είδη των ασφαλιστικά καλυπτόμενων ζημιών(Ολ.ΑΠ 18/2015).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.1 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν παραβιάσθηκαν οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών των άρθρων 173 και 200 του ΑΚ. Οι ερμηνευτικοί αυτοί κανόνες εφαρμόζονται από το δικαστήριο της ουσίας, όταν, κατά την ανέλεγκτη ως προς αυτό, κρίση του, διαπιστώνει ότι υπάρχει στη σύμβαση κενό ή αμφιβολία σχετικά με τη δήλωση βούλησης των συμβαλλομένων.

Η διαπίστωση αυτή του δικαστηρίου της ουσίας μπορεί είτε να αναφέρεται στην απόφαση ρητώς, είτε να προκύπτει απ' αυτήν εμμέσως, όταν, παρά τη μη ρητή αναφορά της διαπίστωσής της, ή ακόμα και παρά τη ρητή διαβεβαίωση της ανυπαρξίας της, το δικαστήριο προβαίνει σε ερμηνεία της σύμβασης, ερμηνεία η οποία αποκαλύπτει ότι το δικαστήριο βρέθηκε μπροστά σε κενό ή αμφιβολία σχετικά με τη δήλωση της βούλησης των συμβαλλομένων, τα οποία ακριβώς δημιούργησαν την ανάγκη να καταφύγει σε ερμηνεία της.

Εάν, παρά την άμεση ή έμμεση αυτή διαπίστωση της ύπαρξης κενού ή αμφιβολίας, το δικαστήριο της ουσίας, προβεί σε ερμηνεία, δεν προσφύγει όμως για να ανεύρει την αληθινή βούληση των συμβληθέντων, στους ερμηνευτικούς κανόνες που περιέχονται στις πιο πάνω διατάξεις, παραβιάζει, με τη μη εφαρμογή τους, τους κανόνες αυτούς, ο πρώτος από τους οποίους εξαίρει το υποκειμενικό στοιχείο της δήλωσης, δηλαδή την άποψη του δηλούντος και απαιτεί η ερμηνεία να μην προσκολλάται στις λέξεις της δήλωσης αλλά να αναζητεί την αληθινή βούληση του δηλούντος, ο δε δεύτερος εξαίρει το αντικειμενικό στοιχείο, δηλαδή την άποψη των συναλλαγών και επιβάλλει η δήλωση να ερμηνεύεται όπως απαιτεί η καλή πίστη, για τον προσδιορισμό της οποίας και μόνο θα πρέπει να ληφθούν υπόψη τα συναλλακτικά ήθη(ΑΠ1503/2005,185/2004).

Η διαπίστωση εξάλλου από το δικαστήριο της ουσίας κενού ή ασάφειας στη δικαιοπραξία δεν είναι αναγκαίο να αναφέρεται ρητώς στην απόφασή του, αλλά αρκεί να προκύπτει και έμμεσα απ' αυτή, όπως συμβαίνει όταν το δικαστήριο προβαίνει στο συσχετισμό των όρων αυτής ή αντλεί επιχειρήματα από το σκοπό της (ΑΠ 849/2017).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, περαιτέρω, αναίρεση επιτρέπεται, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, δηλαδή αν από τις παραδοχές της δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά, τα οποία είναι αναγκαία στη συγκεκριμένη περίπτωση για την κρίση του δικαστηρίου περί της συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων των διατάξεων που εφάρμοσε, ιδίως δε αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Ιδρύεται δηλαδή ο ανωτέρω λόγος αναίρεσης όταν από τιςπαραδοχές της απόφασης προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά, τα οποία είναι αναγκαία στη συγκεκριμένη περίπτωση, για την κρίση του δικαστηρίου, περί της συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της διάταξης που εφαρμόστηκε ή περί μη συνδρομής τούτων, η οποία (μη συνδρομή) αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς αιτιολογίες, σχετικά με το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκη (ΑΠ623/2016).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση, κατά το ενδιαφέρον την αναιρετική διαδικασία, μέρος, τα ακόλουθα:" Η ενάγουσα,(ήδη αναιρεσίβλητη) δραστηριοποιείται στο χώρο της παραγωγής οπτικοακουστικών έργων και υπηρεσιών πάσης φύσεως. Κατόπιν διαπραγματεύσεων τόσο τηλεφωνικών όσο και μέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων, οι οποίες έλαβαν χώρα κατά το χρονικό διάστημα από 15-11-2010 έως 18-11- 2010, μεταξύ αυτής (ενάγουσας), και της κυρίας J. J., η οποία μιλούσε για λογαριασμό της εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στο ..., η ενάγουσα ανέλαβε την υποχρέωση να εκμισθώσει στην ως άνω εταιρία φορητό ηλεκτρονικό οπτικοακουστικό εξοπλισμό κυριότητάς της, προκειμένου η τελευταία να πραγματοποιήσει προγραμματισμένο οπτικοακουστικό γύρισμα μέσα στις Δικαστικές Φυλακές ... στον …κατά το χρονικό διάστημα από 19-11- 2010 έως 21-11-2010. Προς το σκοπό αυτό την 17- 11-2010 υπογράφηκε μεταξύ της ενάγουσας και της εναγόμενης (ήδη αναιρεσείουσας) το ...003 ασφαλιστήριο συμβόλαιο, με το οποίο η πρώτη ασφάλισε στη δεύτερη τον κάτωθι φορητό ηλεκτρονικό εξοπλισμό, ήτοι:

1) μια (1) camera Sony HDW - F900R Cine Alta (body) έως του ποσού των 50.000 ευρώ,

2) μια (1) camera Sony HDW - F900R Cine Alta (body) έως του ποσού των 50.000 ευρώ,

3) VTR Sony HDW - 1800 έως του ποσού των 22.000 ευρώ,

4) Monitor Transvideo StarLite 3.5" έως του ποσού των 2.000 ευρώ,

5) Monitor Sony LMO 1750w έως του ποσού των 2.500 ευρώ,

6) Tripod and Fluid Head Sachtler Cine 30HD έως του ποσού των 18.000 ευρώ,

7) Lens Canon HJ17X7.6B έως του ποσού των 14.000 ευρώ,

8) Lens Canon HJT1AX4.7 Β4 έως του ποσού των 20.000ευρώ,

9) Batteries Amila Tech Lithium lon έως του ποσού των 1.800 ευρώ. 1

0) Sony A/C Adaptors έως του ποσού των 2.300 ευρώ και

11) Sony Camera Case έως του ποσού των 900 ευρώ, μεταξύ άλλων, και κατά παντός κινδύνου λοιπών ζημιών, έως του συνολικού ποσού των € 183.500. Η διάρκεια της σύμβασης ορίστηκε από 19-11-2010 έως και 21-11-2010. Την 19-11- 2010, οφερόμενος ως εκπρόσωπος της εταιρίας με την επωνυμία "...", ονόματι J. B., εμφανιζόμενος ο ίδιος προσωπικά στα γραφεία της ενάγουσας εταιρίας επιδεικνύοντας μάλιστα ταυτότητα και κάρτα εισόδου στις φυλακές ..., αφού κατέβαλε στην ενάγουσα το συμφωνηθέν τίμημα ύψους 3.967 ευρώ, παρέλαβε τον ως άνω αναφερόμενο εξοπλισμό με έκδοση από την ενάγουσα του αντίστοιχου δελτίου αποστολής, Συγκεκριμένα, ο ως άνω εξοπλισμός φορτώθηκε στο υπ' αριθ. ...94 αυτοκίνητο, προκειμένου να μεταφερθεί στις δικαστικές φυλακές ....

Είχε δε συμφωνηθεί κατόπιν αιτήματος της εναγόμενης, ότι άνθρωπος της ενάγουσας και συγκεκριμένα ο Κ. Τ. που εξετάσθηκε ως μάρτυρας ενώπιον του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, θα συνόδευε τον εξοπλισμό εντός του χώρου των φυλακών ..., όπου θα πραγματοποιούνταν το τηλεοπτικό γύρισμα. Για το λόγο αυτό μάλιστα η ενάγουσα δια του νομίμου εκπροσώπου της είχε ζητήσει από την εταιρία ...

να επιμεληθεί η ίδια την έκδοση κάρτας εισόδου εντός των φυλακών, εκκρεμότητα την οποία η τελευταία τους διαβεβαίωσε ότι είχε τακτοποιήσει. Επίσης συμφωνήθηκε ότι ο εξοπλισμός θα επέστρεφε στα γραφεία της ενάγουσας κάθε βράδυ μετά το τηλεοπτικό γύρισμα. Ωστόσο, κατά την ημέρα της 19-11- 2014, οπότε και φορτώθηκε ο εξοπλισμός στο αυτοκίνητο της εταιρίας ..., λόγω έλλειψης επαρκούς χώρου καθώς και για καλύτερη εξυπηρέτηση, ο Κ.

Τ. δεν επιβιβάσθηκε στο ως άνω αυτοκίνητο της εταιρίας αλλά ακολούθησε το αυτοκίνητο αυτό με το δικό του. Πλην όμως λόγω κίνησης στους δρόμους έχασε την επαφή με το προπορευόμενο όχημα, ενώ όταν έφτασε στις φυλακές ... ήταν αδύνατο να εισέλθει, αφού δεν είχε κάρτα εισόδου, ενώ λόγω της μεταγωγής κρατουμένων που γινόταν εκείνη την ώρα ήταν πολύ δύσκολο να προσεγγίσει τους αρμόδιους υπαλλήλους.

Αργότερα δε εκείνη την ημέρα, εκπρόσωπος της εταιρίας ... επικοινώνησε τηλεφωνικά με την ενάγουσα και ζήτησε να παραμείνει ο εξοπλισμός εντός του χώρου των φυλακών, με τη δικαιολογία ότι έτσι θα αποφευχθεί η γραφειοκρατία και θα είναι περισσότερο ασφαλής ο εξοπλισμός. Ο νόμιμος εκπρόσωπος της ενάγουσας κατόπιν συνεννόησης με τον κ.

Π., της εναγομένης, έδωσε καταφατική απάντηση. Στη συνέχεια και συγκεκριμένα την επόμενη ημέρα, 20-11- 2010, ο νόμιμος εκπρόσωπος της ενάγουσας προσπάθησε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον J. B., όμως ήταν αδύνατο. Οι αριθμοί τηλεφώνων που του είχε δώσει έδειχναν να είναι τα τηλέφωνα απενεργοποιημένα. Έτσι. αυτός προσπάθησε και κατόρθωσε τελικά να έρθει σε επαφή με την κυρία J., η οποία τον διαβεβαίωσε ότι όλα βαίνουν καλώς και ότι είναι δύσκολη η επικοινωνία με τις φυλακές λόγω έλλειψης δικτύου.

Την Κυριακή το πρωί, 21- 11-2010 κι ενώ ο γιός του νομίμου εκπροσώπου της ενάγουσας είχε αρχίσει να υποψιάζεται ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά, πήγε ο ίδιος στις φυλακές ... προκειμένου να διαπιστώσει τι συμβαίνει. Εκεί κατόπιν πολλών παραινέσεων κατόρθωσε να μάθει ότι το αυτοκίνητο με τον εκμισθωθέντα εξοπλισμό δεν έφτασε ποτέ στις φυλακές ...

και ότι κατά το χρονικό διάστημα από 19-11-2010 έως 21-11-2010 δεν έλαβε χώρα τηλεοπτικό γύρισμα εντός του χώρου των φυλακών. Κατόπιν τούτου, ο νόμιμος εκπρόσωπος της ενάγουσας επικοινώνησε με την εταιρία ενοικίασης του αυτοκινήτου, στο οποίο φορτώθηκε ο εξοπλισμός, από την οποία τελικά έμαθε ότι το συγκεκριμένο όχημα ήδη από την 19-11-2010 αποβίβασε τους επιβάτες του στον διεθνή αερολιμένα "..." απέναντι από το ξενοδοχείο ...

στο αεροδρόμιο κι έκτοτε καμία επαφή δεν είχε μαζί τους. Ο εξοπλισμός δεν επιστράφηκε ποτέ αλλά υπεξαιρέθηκε...Η ενάγουσα, με την από 26/11/2010 δήλωση ζημίας προς την εναγομένη ενημέρωσε την τελευταία για την επέλευση του ασφαλιστικού κινδύνου. Η εναγομένη δεν αμφισβητεί το γεγονός της υπεξαίρεσης του άνω εξοπλισμού της ενάγουσας, προβάλλει όμως τον ισχυρισμό, που αποτελεί και λόγο έφεσής της, ότι πρέπει να απαλλαγεί από την υποχρέωσή της να καταβάλει το ασφάλισμα, καθώς σύμφωνα με τον όρο 1,4.2 παρ.

γ' του άνω ασφαλιστηρίου συμβολαίου " δε θα αποζημιώσει...για απώλεια η οποία οφείλεται άμεσα ή έμμεσα σε απλή κλοπή διάρρηξης κατόπιν αναρρίχησης ή ληστεία...." Και ότι συνεπώς η υπεξαίρεση η οποία κατά τους ισχυρισμούς της αποτελεί ηπιότερη μορφή της κλοπής, με βάση τον όρο αυτό, δεν αποζημιώνεται. Ο λόγος αυτός της έφεσης είναι ουσία αβάσιμος και απορριπτέος, διότι τα συμβαλλόμενα μέρη, αν ήθελαν να εξαιρείται της ασφαλιστικής κάλυψης η υπεξαίρεση του επίδικου εξοπλισμού, θα το όριζαν ρητά, όπως το έκαναν και για τις λοιπές περιπτώσεις π.χ.

κλοπής και για την ληστεία. Άλλωστε, από το περιεχόμενο των γενικών αλλά και των ειδικών όρων του άνω ασφαλιστηρίου συμβολαίου προκύπτουν με σαφήνεια οι εξαιρέσεις του ασφαλιστικού κινδύνου που ήθελαν τα μέρη. Η πράξη δε της υπεξαίρεσης δεν συνιστά ηπιότερη μορφή του αδικήματος της κλοπής όπως αβασίμως ισχυρίζεται η εναγομένη, αλλά αποτελεί ξεχωριστό ποινικό αδίκημα (άρθρο 372 ΠΚ) το οποίο μάλιστα στην περίπτωση που το υπεξαιρεθέν ποσό υπερβαίνει το ποσό των 120.000 ευρώ, όπως στην προκειμένη περίπτωση που η αξία του υπεξαιρεθέντος τεχνολογικού εξοπλισμού υπερβαίνει το ποσό αυτό, είναι κακούργημα και τιμωρείται με ποινή κάθειρξης (άρθρο 375 παρ. 1 ΠΚ).

Συνακόλουθα, εφόσον δεν υπάρχει συμφωνία των μερών για απαλλαγή του ασφαλιστή... στην περίπτωση της υπεξαίρεσης δεδομένου ότι πρόκειται για ασφάλιση επαγγελματικού κινδύνου, δεν απαλλάσσεται η εναγομένη της καταβολής του ασφαλίσματος...". Με βάση τις ανωτέρω παραδοχές, το Εφετείο, ακολούθως, αφού απέρριψε την από 13-2-2015 έφεση της αναιρεσείουσας και έκανε δεκτή την από 26-2-2015 έφεση της αναιρεσίβλητης κατά της 4322/2014 απόφασης του πρωτοβάθμιου (Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ) Δικαστηρίου, που είχε δεχθεί κατά ένα μέρος την από 7-11-2011 αγωγή της αναιρεσίβλητης επιδικάζοντας της ως ασφαλιστική αποζημίωση το ποσό των 76.050 ευρώ, έκρινε ότι αυτή πρέπει να ανέλθει στο ποσό των 120.600 ευρώ, το οποίο και υποχρέωσε την αναιρεσείουσα να της καταβάλει, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής.

Έτσι που έκρινε και με αυτό που δέχθηκε το Εφετείο στο αποδεικτικό του πόρισμα για το ουσιώδες ζήτημα της συμβατικώς προβλεπόμενης εξαίρεσης της ασφαλιστικής κάλυψης της απώλειας των ασφαλισμένων αντικειμένων, λόγω υπεξαίρεσης αυτών :α)στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, αφού διέλαβε ασαφείς και ανεπαρκείς σχετικώς αιτιολογίες.

Ειδικότερα, παρέθεσε αποσπασματικά και ασαφώς το περιεχόμενο του όρου 1.4.2 παρ.γ του ...003 ασφαλιστηρίου συμβολαίου, το οποίο η αναιρεσείουσα επικαλέσθηκε για να στοιχειοθετήσει τον σχετικό της ισχυρισμό περί εξαίρεσης. Έτσι, δεν γίνεται κατανοητό το περιεχόμενο του, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 7παρ.6εδ.α του νόμου 2496/1997 και 361ΑΚ και β), παρεβίασε ευθέως τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 173 και 200ΑΚ.Ειδικότερα,ενώ δέχεται ότι το περιεχόμενο του ανωτέρω όρου είναι σαφές ,όπως και ότι από το περιεχόμενο όλων των όρων του ασφαλιστηρίου συμβολαίου προκύπτουν σαφώς οι εξαιρέσεις του ασφαλιστικού κινδύνου, προκειμένου να απορρίψει τον σχετικό ισχυρισμό της αναιρεσείουσας περί εξαίρεσης από την ασφαλιστική κάλυψη, διατυπώνει ερμηνευτικούς συλλογισμούς και συμπεράσματα και αναζητεί επιχειρήματα για την κατανόηση αυτού.Τούτο εξάγεται από τον συσχετισμό του περιεχομένου του ανωτέρω όρου με τους λοιπούς του ασφαλιστηρίου συμβολαίου και την αναζήτηση επιχειρημάτων από αυτούς, με την αναφορά ότι η υπεξαίρεση δεν συνιστά ηπιότερη μορφή του αδικήματος της κλοπής ,αλλά αποτελεί ξεχωριστό ποινικό αδίκημα ,που μπορεί να είναι και κακούργημα και το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει, ότι αν τα μέρη ήθελαν να εξαιρείται της ασφαλιστικής κάλυψης η υπεξαίρεση του επίδικου εξοπλισμού θα το όριζαν ρητά ,όπως το έκαναν και για τις λοιπές περιπτώσεις.

Με την προεκτεθείσα κατάστρωση του αποδεικτικού πορίσματος, εμμέσως πλην σαφώς η προσβαλλόμενη απόφαση προβαίνει σε ερμηνεία του περιεχομένου του προαναφερθέντος όρου της ασφαλιστικής σύμβασης, προκειμένου να αναζητήσει την πράγματι ηθελημένη και διατυπωθείσα με αυτό βούληση των διαδίκων,χωρίς όμως να προσφύγει στους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173, 200ΑΚ, τους οποίους ,ούτε αυτούς τους ίδιους ,ούτε τις διατάξεις που τους περιέχουν ,αναφέρει ,ούτε από το περιεχόμενο της συνάγεται ότι έκανε χρήση αυτών.

Επομένως, το Εφετείο υπέπεσε στις προβλεπόμενες από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ.19 και 1 ΚΠολΔ , αντίστοιχα, πλημμέλειες και είναι βάσιμος ο δεύτερος με αριθμό 1 πρόσθετος αναιρετικός λόγος. Επισημαίνεται, ότι η επίκληση με τον ανωτέρω πρόσθετο αναιρετικό λόγο της αναίρεσε ίο υ σας των προεκτεθεισών πλημμελειών, δεν βασίζεται σε παραδοχές του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, όπως ισχυρίζεται με τις προτάσεις της η αναιρεσίβλητη, αλλά σε αυτές της προσβαλλόμενης απόφασης.

Κατ'ακολουθίαν των ανωτέρω, η προσβαλλόμενη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών πρέπει να αναιρεθεί στο σύνολο της, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών αναιρετικών λόγων που αφορούν στην απόρριψη των λοιπών ενστάσεων της αναιρεσείουσας περί εξαίρεσης από την ασφαλιστική κάλυψη, λόγω της πλήρους αναιρετικής εμβέλειας των γενόμενων δεκτών, οι οποίοι πλήττουν το κύρος όλης της απόφασης (πρβλ ΑΠ 1683/2008) και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που την εξέδωσαν (580παρ.3ΚΠολΔ).Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή στην αναιρεσείουσα του κατατεθέντος παραβόλου(αρθρ.495παρ.3ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί η αναιρεσίβλητη, λόγω της ήττας της στα δικαστικά της έξοδα(αρθρ.176,183ΚΠολΔ)κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 3161/2017 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών

Παραπέμπει την υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Διατάσσει την επιστροφή του κατατεθέντος παραβόλου στην αναιρεσείουσα.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων πεντακοσίων (3.500) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 26 Ιουνίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 9 Ιουλίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ