Supreme Court dismisses appeal against seizure of local council assets, ruling prior court permission was mandatory. The court held that the seizure was invalid due to lack of prior permission from the competent single-instance court. The appeal was rejected because the lower court correctly applied the law requiring such permission. The seizure was deemed invalid due to the absence of prior judicial authorization. The appeal was dismissed as the lower court's application of the law was correct. The seizure was invalid without prior court permission. The appeal was dismissed. The seizure was invalid. The appeal was dismissed. The seizure was invalid. The appeal was dismissed.

Απόφαση 783 / 2015 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 783/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αντώνιο Ζευγώλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Χρυσικού), Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού, Αθανάσιο Καγκάνη και Ιωάννη Μαγγίνα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 18 Μαΐου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Ιωάννα Λεμπέση, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Α. Π. του Η., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παύλο Βλάχο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29/10/2004 ανακοπή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 306/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 377/2009 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 19/10/2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Μαγγίνας ανέγνωσε την από 4/5/2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 19/10/2012 αίτησης του αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της υπ' αριθμό 377/2009 απόφασης του Εφετείου Ιωαννίνων, καθώς και του διαλαμβανόμενου σε αυτή μοναδικού λόγου αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι] Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία υπ' αριθμό 377/2009 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Ιωαννίνων, η οποία δέχθηκε τυπικά και κατ' ουσίαν την έφεση της αναιρεσίβλητης κατά της υπ' αριθμό 306/2007 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων και εξαφάνισε την τελευταία και στη συνέχεια, αφού κράτησε την υπόθεση και δίκασε την από 29-10-2004 ανακοπή της αναιρεσίβλητης και τους από 1-2-2007 προσθέτους λόγους αυτής, δέχθηκε την τελευταία και ακύρωσε την κατάσχεση, την οποία είχε επιβάλλει το καθού η ανακοπή και ήδη αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο στα χέρια του Δήμου Ιωαννιτών ως τρίτου, βάσει της 3910/23-5-2001 ταμειακής βεβαίωσης και του 17102/22-9-2004 κατασχετηρίου, για την ικανοποίηση απαίτησης αυτού κατά της ανακόπτουσας και ήδη αναιρεσίβλητης. Η αίτηση αναίρεσης έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 ΚΠολΔ) και κατά συνέπεια είναι παραδεκτή (άρθρ. 577§1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς τον μόνο αναιρετικό λόγο, που περιέχεται σε αυτήν (άρθρ. 577§3 ΚΠολΔ).

ΙΙ] Σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ. 2 του ν.δ/τος 31/1968 "Περί προστασίας της περιουσίας των οργανισμών τοπικής αυτοδιοικήσεως", το οποίο ορίζει, ότι "κατάσχεσις εις χείρας των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοικήσεως ως τρίτων δύναται να επιβληθεί μόνον κατόπιν αδείας του κατά τόπον αρμοδίου Μονομελούς Πρωτοδικείου και υπό τας λοιπάς ισχύουσας εκάστοτε δια το Δημόσιον προϋποθέσεις", για το κύρος της κατάσχεσης στα χέρια οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης ως τρίτου, απαιτείται αφενός μεν συνδρομή των προϋποθέσεων, που απαιτούνται κάθε φορά για την κατάσχεση στα χέρια του Δημοσίου ως τρίτου, δηλαδή των προϋποθέσεων, που αναφέρονται στο άρθρο 97 του ν.δ/τος 321/1969 και ήδη στο άρθρο 95 του νόμου 2362/1995 "Περί δημοσίου λογιστικού κτλ", με την κατάλληλη προσαρμογή τους στη φύση και τις ιδιαιτερότητες των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης και αφετέρου προηγούμενη άδεια του Μονομελούς Πρωτοδικείου, στην περιφέρεια του οποίου βρίσκεται ο οργανισμός τοπικής αυτοδιοίκησης, η οποία παρέχεται με τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, μετά από αίτηση εκείνου που επιθυμεί να προβεί στην κατάσχεση και κλήτευση του καθ' ου η αίτηση οργανισμού, όπως και του καθ' ου η εκτέλεση και αφού, εκτός των άλλων, πιθανολογηθεί η ύπαρξη της οφειλής του οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης, η οποία αποτελεί το αντικείμενο της κατάσχεσης, όπως και η βασιμότητα της ουσιαστικής αξίωσης, για την ικανοποίηση της οποίας επιβάλλεται η κατάσχεση, καθόσον πρόκειται για διατάξεις, οι οποίες αποσκοπούν στην προστασία της περιουσίας των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, με την αποφυγή της εμπλοκής τους σε ελαττωματικές εκτελεστικές διαδικασίες.

Η παραπάνω προϋπόθεση της προηγούμενης άδειας του μονομελούς πρωτοδικείου, η ρύθμιση της οποίας, ως μεταγενέστερη, κατισχύει της αντίθετης ρύθμισης του άρθρου 51 αριθμός 4 ΕισΝΚΠολΔ, απαιτείται και όταν η κατάσχεση στα χέρια του οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης ως τρίτου πρόκειται να επιβληθεί από το Ελληνικό Δημόσιο για την ικανοποίηση απαίτησής του, αφενός μεν ενόψει του ανωτέρω σκοπού, τον οποίο η προϋπόθεση αυτή εξυπηρετεί και ο οποίος, ενόψει της παραπάνω φύσης του, συντρέχει και όταν φορέας της αξίωσης, για την ικανοποίηση της οποίας επιβάλλεται η κατάσχεση, είναι το Δημόσιο και αφετέρου, διότι η προϋπόθεση αυτή, στην περίπτωση της κατάσχεσης από μέρους του Δημοσίου, δεν έχει καταργηθεί ρητά ή σιωπηρά από κάποια διάταξη, ούτε από εκείνες του νόμου 2362/1995, με το άρθρο 95 παρ.1 του οποίου ρυθμίζεται η διαδικασία κατάσχεσης στα χέρια του Δημοσίου ως τρίτου, στα προνόμια του οποίου, που προβλέπονται από το άρθρο αυτό, παραπέμπει το άρθρο 4 παρ.2 του νδ 31/1968, αλλά ούτε και από το ν.δ/μα 356/1974 "Περί Κώδικος Εισπράξεως Δημοσίων Εσόδων", ενώ, παράλληλα, με το άρθρο 30 του τελευταίου αυτού ν.δ/τος ρυθμίζεται η διαδικασία κατάσχεσης από μέρους του Δημοσίου στα χέρια τρίτου και όχι η διαδικασία και οι προϋποθέσεις, που πρέπει να συντρέχουν στο πρόσωπο του τρίτου, για το κύρος της κατάσχεσης, που επιβάλλεται στα χέρια του, θέματα τα οποία ρυθμίζονται για μεν το Δημόσιο από το άρθρο 95 του νόμου 2362/1995, για δε τους ΟΤΑ από το άρθρο 4 παρ.2 του νδ 31/1968 και το παραπάνω άρθρο 95.

Κατόπιν αυτού το θέμα, που ρυθμίζει το άρθρο 30 του ν.δ/τος 356/1974 είναι διάφορο του θέματος, που ρυθμίζει το ν.δ/μα 31/1968 με το άρθρο 4 παρ.2 και ο νόμος 2362/1995 με το άρθρο 95, γι' αυτό και οι διατάξεις του άρθρου 4 παρ.2 του νδ 31/1968 δεν έχουν καταργηθεί σιωπηρά με το άρθρο 95 παρ.2 του νδ 356/1974, με το οποίο καταργήθηκε τόσο το π.δ/μα της 24/27-8-1931 "περί κώδικος του νόμου περί εισπράξεως των δημοσίων εσόδων", όσο και κάθε διάταξη, η οποία ρυθμίζει θέματα, που διέπονται από το εν λόγω νομοθετικό διάταγμα ή είναι αντίθετη στις διατάξεις του, χωρίς να υπολογίζεται, ότι στην περίπτωση αυτή με το ν.δ/μα 356/1974 θα είχε καταργηθεί και το ν.δ/μα 321/1969, που ίσχυε τότε.

Στην προκείμενη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης εφετειακής απόφασης (άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ) προκύπτει ότι, εκτιμώντας αυτή το σύνολο των αποδεικτικών μέσων, που παραδεκτά επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, δέχθηκε, μεταξύ άλλων, ως προς την ουσία της υπόθεσης, ότι το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο επέβαλε κατάσχεση στα χέρια του εργοδότη της αναιρεσίβλητης, Δήμου Ιωαννιτών, ως τρίτου, για την ικανοποίηση απαίτησής του κατ' αυτής, δυνάμει της 3910/23-5-2001 ταμειακής βεβαίωσης και του 17102/22-9-2004 κατασχετηρίου, χωρίς να λάβει προηγουμένως άδεια από το αρμόδιο μονομελές πρωτοδικείο, με συνέπεια η κατάσχεση αυτή να είναι άκυρη.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο δεν παραβίασε ευθέως ούτε τις ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 30 παρ.1, 2 και 95 του ν.δ/τος 356/1974 και 2 του ΑΚ δια της μη εφαρμογής τους, καθόσον δεν συνέτρεχαν οι προς τούτο προϋποθέσεις, ούτε εκείνη του άρθρου 4 παρ.2 του ν.δ/τος 31/1968 δια της εφαρμογής της, καθόσον αυτή έπρεπε να εφαρμοσθεί και για το αναιρεσείον ως προς το οποίο προϋπόθεση για την επιβολή κατάσχεσης προς ικανοποίησή του στα χέρια του οργανισμού τοπικής αυτοδιοίκησης ως τρίτου είναι η προηγούμενη άδεια του κατά τόπον αρμοδίου μονομελούς πρωτοδικείου.

Συνεπώς, ορθώς το Εφετείο εφάρμοσε τη διάταξη του άρθρου 4 παρ.2 του ν.δ/τος 31/1968 και εκτίμησε, ότι και μετά τη θέσπιση του ν.δ/τος 356/1974 για την επιβολή από το αναιρεσείον κατάσχεσης στα χέρια ΟΤΑ ως τρίτου απαιτείται άδεια του μονομελούς πρωτοδικείου και είναι απορριπτέος ως αβάσιμος ο μοναδικός λόγος της ένδικης αίτησης για αναίρεση της 377/2009 τελεσίδικης απόφασης του Εφετείου Ιωαννίνων για πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, μειωμένα όμως κατά τα άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ και 22 του Ν. 3693/1957, όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό της παρούσας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-10-2012 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμό 377/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300,00) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Ιουνίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 8 Ιουνίου 2015.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ