Supreme Court dismisses appeal due to vague grounds failing to specify violated laws or contradictions.

Απόφαση 777 / 2021 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 777/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ'Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Παπανδρέου, Μαρία Μουλιανιτάκη, Μαρουλιώ Δαβίου-Απέργη - Εισηγήτρια, Μαρία Κουφούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 3 Φεβρουαρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Τ. Κ. του Σ., 2) Σ. Κ. του Γ., 3) Σ. συζ. Σ. Κ., κατοίκων …, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Μ. του Θ., κατοίκου … ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Ανδρέα Βασιλείου και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-6-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4589/2011 μη οριστική, 1229/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 444/2018 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 30-10-2018 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως στρέφεται κατά της 444/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πειραιά .Με την απόφαση αυτή έγινε τυπικά και εν μέρει κατ'ουσίαν δεκτή, αντιμωλία των διαδίκων, έφεση του ενάγοντος και ήδη αναιρεσίβλητου κατά της 1229/2017 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, με την οποία είχε απορριφθεί ως κατ'ουσίαν αβάσιμη η στρεφόμενη κατά των εναγομένων και ήδη αναιρεσειόντων αναγνωριστική κυριότητας αγωγή του στην οποία σωρεύονταν και αρνητική αγωγή.

Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα κατά τις διατάξεις των άρθρων 495 παρ. 1 και 4 και 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 Κ.Πολ.Δικ. Επομένως αυτή είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρα 571 και 577 Κ.Πολ.Δικ.) . Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται, κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο, η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναίρεσης, από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 559 (ή 560) ΚΠολΔ, θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση, άλλως, εν ελλείψει της ως άνω αναφοράς, η αναίρεση τυγχάνει αόριστη.

Η αοριστία αυτή, που ερευνάται και αυτεπάγγελτα από τον 'Αρειο Πάγο, δεν μπορεί να θεραπευτεί με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα (ΟλΑΠ 57/1990, ΑΠ 1602/2014). Ειδικά, για να είναι ορισμένος ο από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, πρέπει να καθορίζονται, μεταξύ άλλων, η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάστηκε, το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου και, εφόσον το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η ελάσσων πρόταση του νομικού του συλλογισμού, δηλαδή, τα πραγματικά περιστατικά που αυτό ανέλεγκτα δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν υπό τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου (ΟλΑΠ 28/1998, ΟλΑΠ 32/1996).

Ιδρύεται δε ο παραπάνω λόγος, αν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη στο πραγματικό της οποίας δεν υπάγονται (ΟλΑΠ 4/2018). Ελέγχεται , δηλαδή, αν η αγωγή, κυρία παρέμβαση, ένσταση κλπ ορθά απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου έγινε δεκτή στην ουσία (ΟλΑΠ 10/2011).

Με το λόγο αυτόν δεν επιτρέπεται να πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, υπό την επίκληση ότι αυτή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που δεν ελέγχεται από τον 'Αρειο Πάγο. Εξάλλου, για να είναι ορισμένος ο από τον αριθμό 19 του ίδιου άρθρου λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, πρέπει να μνημονεύονται στο αναιρετήριο, εκτός από τον κανόνα δικαίου που φέρεται ότι παραβιάστηκε, προκειμένου να ελεγχθεί αν υπάρχει, σχετικά με την εφαρμογή του, έλλειψη αιτιολογιών ή αντίφαση ή, κυρίως, ανεπάρκεια αυτών, και:

α) οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης ή μνεία ότι αυτή δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, β) ο ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση) και τα περιστατικά που προτάθηκαν για τη θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο η έλλειψη, η ανεπάρκεια ή η αντίφαση και η σύνδεσή του με το διατακτικό και γ) εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, δηλαδή, αν πρόκειται για παντελή έλλειψη αιτιολογίας, μνεία μόνο τούτου, αν πρόκειται για ανεπαρκή αιτιολογία, ποιά επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται στην απόφαση ή ως προς τι υπάρχει έλλειψη νομικού χαρακτηρισμού και, αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες, ποιές είναι αυτές, σε τι συνίσταται η αντίφαση και από πού προκύπτει.

Γενικές εκφράσεις για ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα των αιτιολογιών της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης δεν αρκούν, όπως, επίσης, δεν αρκούν οι όλως περιορισμένες, μεμονωμένες και κατ' επιλογήν αποσπασματικές παραδοχές της απόφασης (ΑΠ 148/2008). Δεν έχει, όμως, εφαρμογή η παραπάνω διάταξη, όταν οι ελλείψεις ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και, ιδίως, στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που εξάγεται από αυτές, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές και πλήρες το πόρισμα και για το λόγο αυτόν γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή γιατί δεν αποδείχθηκε. Τα επιχειρήματα του δικαστηρίου που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων δεν συνιστούν παραδοχές, με βάση τις οποίες διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και, συνεπώς, δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε, στο πλαίσιο της υπόψη διάταξης του άρθρου 559 αριθμ. 19 του ΚΠολΔ, αυτή να επιδέχεται μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα επιχειρήματα των διαδίκων που δεν συνιστούν αυτοτελείς ισχυρισμούς, οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης είναι απαράδεκτος.

Επίσης για να είναι ορισμένος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 17 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., πρέπει να καθορίζονται στο αναιρετήριο οι φερόμενες ως αντιφατικές διατάξεις της προσβαλλόμενης αποφάσεως, καθώς και σε τι συνίσταται η αντιφατικότητα των διατάξεων αυτών. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 106, 335 και 338 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι "πράγματα" κατά την έννοια της πρώτης από αυτές (άρθρο 559 αριθ. 8) που προτάθηκαν ή δεν προτάθηκαν, των οποίων η λήψη ή μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο ιδρύει τον προβλεπόμενο από αυτή λόγο αναιρέσεως, αποτελούν οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που θεμελιώνουν ή καταλύουν τη βάση της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, όχι δε και ο ισχυρισμός που συνέχεται με την ιστορική αιτία της αγωγής, της ένστασης ή της αντένστασης, ο οποίος αποκρούεται ή γίνεται δεκτός με την παραδοχή ή την απόρριψη, αντίστοιχα, ως αβασίμων ή βάσιμων των θεμελιωτικών της αγωγής ένστασης ή αντένστασης πραγματικών γεγονότων.

Εξάλλου, δεν αποτελούν "πράγματα" και τα επικαλούμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα και, πολύ περισσότερο, η αξιολόγηση από το δικαστήριο του περιεχομένου των εγγράφων και των λοιπών αποδεικτικών μέσων. Επομένως, δεν ιδρύεται ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως αν δεν λήφθηκαν υπόψη επιχειρήματα ή συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και αν προτείνονται ως λόγος εφέσεως, όπως και οι νομικοί ισχυρισμοί ή η νομική επιχειρηματολογία των διαδίκων, ούτε οι ισχυρισμοί που ανάγονται στην κατ' ορθή ερμηνεία έννοια του εφαρμοστέου νόμου (Ολ.ΑΠ 3/1997).

Επίσης, δεν ιδρύεται ο πιο πάνω λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη του ισχυρισμό αλλά τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό, γιατί η απόρριψη αυτή σημαίνει ότι έχει ληφθεί υπόψη ο ισχυρισμός, ανεξάρτητα αν δεν έγινε δεκτός. Τέλος, από τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφόσον δεν παραβιάστηκαν με αυτά κανόνες ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή εφόσον η εκτίμησή τους δεν ιδρύει λόγους αναίρεσης από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι από τον 'Αρειο Πάγο ανέλεγκτη και, επομένως, ο αντίστοιχος λόγος αναίρεσης, από το περιεχόμενο του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερόμενες εξαιρετικές περιπτώσεις, είναι απαράδεκτος, καθόσον πλήττεται πλέον η ουσία της υπόθεσης που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες με τους διαλαμβανόμενους παρακάτω λόγους της αναίρεσης, προσάπτουν στην προσβαλλόμενη 444/2018 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πειραιά, που εκδόθηκε επί της εφέσεως του αναιρεσίβλητου κατά της πρωτόδικης 1229/2017 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά το οποίο είχε απορρίψει την αναγνωριστική κυριότητας αγωγή του, πλημμέλειες με την επίκληση των διατάξεων των αριθμών 1, 8, 17 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αναφέροντας στο αναιρετήριο τα εξής: "η αναιρεσιβαλλόμενη εσφαλμένως και με αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες και χωρίς να λάβει υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και παραβιάζοντας κανόνα ουσιαστικού δικαίου, αναγνώρισε την κυριότητα τμήματος του επιδίκου στηθαίου διαστάσεων 6,76 Χ 0,15μ.

και επιφανείας 1,01 μ. στον αντίδικο. Συγκεκριμένα η αναιρεσιβαλλόμενη στο σκεπτικό της αναγνωρίζει ότι τόσο οι ανωτέρω τίτλοι κτήσης , ήτοι τα υπ' αριθμ. …./1996, …./1996 και …/….4.1996 συμβόλαια της συμβολαιογράφου Κορυδαλλού Ελένης Χηνά - Κιτσίου, που μεταγράφηκαν νόμιμα αλλά και του αντιδίκου , ήτοι του υπ' αριθμ.

…/2007 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Πειραιώς Αλκμήνης Κουκουλομμάτη - Χριστοφόρο έχουν το ίδιο μήκος προσώπου και συνεπώς οι τίτλοι κτήσης ..." τους περιλαμβάνουν και το επίδικο στηθαίο..." Στη συνέχεια αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι η αναιρεσιβαλλόμενη δέχθηκε, ότι σύμφωνα με τους ως άνω τίτλους των διαδίκων "τα οικόπεδά τους έχουν το ίδιο μήκος προσώπου επί της οδού … ήτοι 6,75 το καθένα και συνεπώς έπρεπε το συνολικό μήκος των οικοπέδων να ανέρχεται σε 13,50 μ.(6,75 + 6,75) .Παρατηρείται ωστόσο ότι το μήκος των προσόψεων των κτισμάτων των διαδίκων δηλαδή από τη γωνία του κτίσματος του ενάγοντος έως τη γωνία του κτίσματος των εναγομένων ανέρχεται σε 13,35μ και επομένως υφίσταται απόκλιση της τάξης των 15 εκατοστών..." και επίσης ότι "εξ αρχής το ακίνητο των εναγομένων είχε εφαρμοσθεί στο έδαφος με διάσταση 6,60 μ., αυτό δε προκύπτει από την υπ'αριθμ.

…/1956 οικοδομική άδεια που αφορούσε προσθήκη Α' ορόφου σε υπάρχον κτίσμα ..." στο όνομα του δικαιοπαρόχου τους. Σύμφωνα με τους αναιρεσείοντες, η διαπίστωση αυτή της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης "είναι εντελώς εσφαλμένη, διότι αφενός η πρόσοψη μήκους 6,75 μέτρων (η οποία περιλαμβάνει το επίδικο στηθαίο) προκύπτει από τον τίτλο κτήσης του δικαιοπαρόχου..." τους " (και όχι από την οικοδομική άδεια) ήτοι το υπ'αριθμ.

…/1956 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Νικαίας Στυλιανού Φραγκάκη, που αποτελεί τον απώτερο τίτλο ιδιοκτησίας..." τους στον τίτλο αυτό δε ιδιοκτησίας "η αναιρεσιβαλλόμενη παραλείπει πλήρως να αναφερθεί παρότι αυτός έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης....καίτοι αυτός είχε προταθεί πρωτοδίκως...", η ανωτέρω δε "αναφερόμενη οικοδομική άδεια δεν δύναται να μεταβάλει τον συμβολαιογραφικό τίτλο, ούτε αυτόν του δικαιοπαρόχου..." των αναιρεσιόντων, και η αναιρεσιβαλλόμενη "δεν αναφέρει έστω και ένα γεγονός, αιτιολογώντας το επαρκώς που να δύναται να μεταβάλλει τον τίτλο κτήσης" τους .

Στη συνέχεια των παραπάνω αιτιάσεών τους οι αναρεσείοντες εκθέτουν ότι "Συνεπώς η απόφαση παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου καθώς δεν αναφέρει, δεν έλαβε υπόψη της πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, εμπεριέχει αντιφατικές διατάξεις και αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες.

Για τους λόγους αυτούς η απόφαση είναι αναιρετικά σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 559 παρ. 1, 8, 17 & 19 ΚΠολΔ.". Τέλος, σύμφωνα με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως "εφόσον η αναιρεσιβαλλόμενη αναγνωρίζει ότι το επίδικο στηθαίο περιλαμβάνεται στους τίτλους ιδιοκτησίας και των δύο διαδίκων πλευρών, προκειμένου να αποδειχθεί η κυριότητα επ'αυτού , θα πρέπει να διαπιστωθεί η απόκτηση αυτής από τον απώτερο ή απώτατο δικαιοπάροχο του αντιδίκου με πρωτότυπο τρόπο (χρησικτησία κλπ). Όμως ο αντίδικος, ούτε με την αρχική αγωγή του ή με τις προτάσεις του, υπέβαλλε σαφή και ορισμένο αίτημα ιδίας κυριότητας με τα προσόντα της χρησικτησίας, αναφέροντας συγχρόνως και πράξεις νομής επί του επιδίκου, και συνεπώς το Δικαστήριο δεν δύναται να εξετάσει το ζήτημα αυτό και θα έπρεπε να απορρίψει την έφεση του αντιδίκου.

Συνεπώς η απόφαση παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου καθώς δεν αναφέρει και εμπεριέχει αντιφατικές διατάξεις και ανεπαρκείς αιτιολογίες.

Για τους λόγους αυτούς η απόφαση είναι αναιρετικά σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 559 παρ. 1, 17 & 19 ΚΠολΔ.". Οι πιο πάνω λόγοι, από τους αριθμούς 1, 17 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι, προεχόντως, απαράδεκτοι, εξαιτίας της αοριστίας τους, διότι δεν μνημονεύονται στο αναιρετήριο : α) αναφορικά με την πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του πιο πάνω άρθρου, οι συγκεκριμένες διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάστηκαν, ώστε να διαπιστωθεί το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό - υπαγωγικό σφάλμα, καθώς και αν η παραβίαση του ουσιαστικού κανόνα οφείλεται σε ψευδή ερμηνεία ή εσφαλμένη εφαρμογή του.

β) αναφορικά με την πλημμέλεια από τον αριθμό 17 του πιο πάνω άρθρου, οι συγκεκριμένες φερόμενες ως αντιφατικές διατάξεις της προσβαλλόμενης απόφασης και σε τι συνίσταται η αντιφατικότητα τούτων. Αναφορικά με την πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του αρθ. 559 ΚΠολΔ, εκτός από την έλλειψη μνείας των φερομένων ως παραβιασθεισών διατάξεων του ουσιαστικού δικαίου, οι αναιρεσείοντες αναφέρουν, κατ'επιλογή τους, όλως περιορισμένες, μεμονωμένες και αποσπασματικές παραδοχές της πληττόμενης απόφασης και όχι όλες τις κρίσιμες παραδοχές της, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια των αιτιολογιών και η αντίφαση που οδήγησαν σε εσφαλμένο, κατά τους αναιρεσείοντες, διατακτικό, η εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, δηλαδή, ως προς τις ανεπαρκείς αιτιολογίες, ποια επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται και, ως προς τις αντιφατικές αιτιολογίες, ποιες ακριβώς είναι αυτές, σε τι συνίσταται η αντίφαση και από πού προκύπτει.

Παρεκτός του ότι , οι λόγοι αυτοί είναι απαράδεκτοι και επειδή, υπό την επίφαση της συνδρομής των προϋποθέσεων θεμελίωσής τους στις παραπάνω διατάξεις των αριθμών 1, 17 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση από το Εφετείο των πραγματικών γεγονότων (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ). Οι ίδιοι λόγοι, κατά το σχετικό τους μέρος από τον αριθμό 8 του άρθ. 559 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτοι διότι οι φερόμενοι ως μη ληφθέντες υπόψη ισχυρισμοί δεν αποτελούν "πράγματα" κατά την έννοια της ως άνω διατάξεως, αλλά αναφέρονται στα επικαλούμενα και προσκομιζόμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα, και στην αξιολόγησή τους από το δικαστήριο και σε επιχειρήματα και συμπεράσματα των αναιρεσειόντων από την εκτίμηση τούτων .

Συνακόλουθα με τα παραπάνω, πρέπει να απορριφθεί, η ένδικη αίτηση για αναίρεση της 444/2018 τελεσίδικης αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πειραιά, και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες ως ηττηθέντες διάδικοι στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, κατά το σχετικό αίτημά του (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ) κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό. Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που έχουν καταθέσει οι αναιρεσείοντες στο δημόσιο ταμείο σε (άρθρο 495 παρ. 3 εδ. 6 ΚΠολΔ) .

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30.10.2018 αίτηση για αναίρεση της 444/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πειραιά.

Διατάσσει να εισαχθεί το κατατεθέν παράβολο στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 7 Μαΐου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 17 Ιουνίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

και ταύτης καθώς και του αρχαιοτέρου Αρεοπαγίτου αποχωρησάντων από την Υπηρεσία, η αμέσως αρχαιότερη της συνθέσεως Αρεοπαγίτης