Supreme Court dismisses appeal against insurance liability judgment regarding fatal car accident damages.

Απόφαση 776 / 2022 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 776/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ'Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ευστάθιο Νίκα, Μαρία Βάρκα, Άννα Αγγελάτου - Βασιλείου και Αθανάσιο Τσουλό, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1η Οκτωβρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία - Πλατή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Π. χας Ν. Ζ., 2) Κ. Ζ. του Ν. και 3) Τ. Ζ. του Ν., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεοδόσιο Βονόρτα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-9-2010 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την από 28-1-2010 αγωγή άλλων προσώπων, μη διαδίκων στην παρούσα δίκη. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4203/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4482/2014 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε το ήδη αναιρεσείον με την από 2-3-2016 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 810/2017 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την ως άνω εφετειακή απόφαση και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλον δικαστή.

Εκδόθηκε η 5767/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, την αναίρεση της οποίας ζητεί το αναιρεσείον με την από 15-4-2019 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Αθανάσιο Τσουλό, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 15.4.2019 (αριθ. εκθ. καταθ. 336/2019) αίτηση για την αναίρεση της 5767/2018 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε με την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση ασφάλισης αυτού, έχει ασκηθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των κατ' ιδίαν λόγων αυτής (άρθρο 577 παρ. 1 και 3 ΚΠολΔ).

Η προσβαλλόμενη απόφαση αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, όπως αυτή προκύπτει από την επιτρεπτή, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων: Οι αναιρεσίβλητοι (ενάγοντες) άσκησαν εναντίον του αναιρεσείοντος ως ειδικού διαδόχου της ασφαλιστικής εταιρίας "...", της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας της και υπεισήλθε στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις της, την από 20.9.2010 (αριθμ.

καταθ. 161784/7442/2010) αγωγή, με την οποία ζητούσαν αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης για τον θανάσιμο τραυματισμό του συγγενούς τους Ν. Ζ. σε αυτοκινητικό ατύχημα, που συνέβη, στις 5-12-2009, στην 15,500 χ/θ της Ε.Ο. Θερμοπυλών-Ιτέας, όταν το υπ' αριθμ. ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, στο οποίο συνεπέβαινε ο συγγενής τους και το οποίο, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, οδηγείτο από τον Χ.

Ζ., εξετράπη της πορείας του και ανετράπη. Με την παραπάνω αγωγή συνεκδικάσθηκε η από 28.1.2010 (αριθμ. καταθ. 1145/2010) αγωγή αποζημιώσεως των Ε. χας Χ. Ζ., Κ. Ζ., Β. Ζ., Λ. Κ. και Π. Ζ., στρεφομένη εναντίον του αναιρεσείοντος, με την οποία ζητούσαν αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης για τον θανάσιμο τραυματισμό, στο ίδιο ως άνω τροχαίο ατύχημα, του συγγενούς τους Χ.

Ζ., ο οποίος, συνεπέβαινε στο ως άνω υπ' αριθμ. ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, και το οποίο σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, οδηγούσε ο Ν. Ζ.. Επί των παραπάνω αγωγών, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 4203/2011 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία, αφού δέχθηκε ότι οδηγός του ως άνω ζημιογόνου αυτοκινήτου ήταν ο Χ.

Ζ. και συνεπιβάτης ο Ν. Ζ., δέχθηκε την αγωγή των αναιρεσιβλήτων και απέρριψε την από 28-1-2010 αγωγή των συγγενών του θανόντα Χ. Ζ.. Κατά της απόφασης αυτής (4203/2011) του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και κατά των αναιρεσιβλήτων, το αναιρεσείον άσκησε την από 3-1-2012 έφεσή του και οι Ε. χα Χ. Ζ., Κ. Ζ., Β. Ζ., Λ. Κ. και Π.

Ζ. άσκησαν την από 27-1-2012 έφεσή τους. Επί των παραπάνω εφέσεων εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 4482/2014 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία απέρριψε τις ως άνω εφέσεις και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση. Στην συνέχεια κατά των αναιρεσιβλήτων το αναιρεσείον άσκησε ενώπιον του Αρείου Πάγου την από 2-3-2016 αίτησή του περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 4482/2014 οριστικής απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Επί της αίτησής του αυτής, η οποία συνεκδικάσθηκε με την από 13-1-2016 αίτηση αναίρεσης των Ε. χας Χ. Ζ., Κ. Ζ., Β. Ζ., Λ. Κ. και Π. Ζ., εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 810/2017 απόφαση του Δ' Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, η οποία δέχθηκε και τις δύο ως άνω αιτήσεις αναιρέσεως, αναίρεσε την υπ' αριθμ. 4482/2014 απόφαση του Εφετείου Αθηνών για πλημμέλειες από τους αριθμούς 19 και 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκείμενο από άλλους Δικαστές.

Με την από 12-7-2017 αίτηση-κλήση των αναιρεσιβλήτων επαναφέρθηκε προς συζήτηση η από 3-1-2012 (αριθμ. καταθ. 44/2012) έφεση του αναιρεσείοντος, η οποία συνεκδικάσθηκε με την έφεση των Ε. χας Χ. Ζ., Κ. Ζ., Β. Ζ., Λ. Κ. και Π. Ζ., που επίσης επαναφέρθηκε προς συζήτηση με την από 6-7-2017 κλήση αυτών. Επί των ως άνω εφέσεων εκδόθηκε η νυν προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 5767/2018 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία απέρριψε την έφεση των Ε.

χας Χ. Ζ., Κ. Ζ., Β. Ζ., Λ. Κ. και Π. Ζ., δέχθηκε την έφεση του αναιρεσείοντος, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, δέχθηκε εν μέρει την αγωγή των αναιρεσιβλήτων και τους επιδίκασε τα εις αυτήν αναφερόμενα ποσά.

Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 299, 300, 330 εδ. β' και 914 ΑΚ συνάγεται, ότι η αδικοπρακτική ευθύνη προς αποζημίωση προϋποθέτει συμπεριφορά παράνομη και υπαίτια, επέλευση ζημίας και αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ της συμπεριφοράς του δράστη και της ζημίας. Παράνομη είναι η συμπεριφορά που αντίκειται σε απαγορευτικό ή επιτακτικό κανόνα δικαίου, ο οποίος απονέμει δικαίωμα ή προστατεύει συγκεκριμένο συμφέρον του ζημιωθέντος, μπορεί δε η συμπεριφορά αυτή να συνίσταται σε θετική ενέργεια ή σε παράλειψη ορισμένης ενέργειας.

Μορφή υπαιτιότητας είναι και η αμέλεια, η οποία υπάρχει, όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια, που απαιτείται στις συναλλαγές, δηλαδή αυτή, που αν καταβαλλόταν, με μέτρο τη συμπεριφορά του μέσου συνετού και επιμελούς ανθρώπου του κύκλου δραστηριότητας του ζημιώσαντος, θα καθιστούσε δυνατή την αποτροπή του παράνομου και ζημιογόνου αποτελέσματος.

Αιτιώδης σύνδεσμος υπάρχει, όταν η παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του δράστη ήταν, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή, κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, να επιφέρει τη ζημία και την επέφερε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα, επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας.

Εξάλλου, ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης με την έννοια της ανεπαρκούς αιτιολογίας αφορά ελλείψεις αναγόμενες αποκλειστικά στη διατύπωση του αιτιολογικού πορίσματος αναφορικά με τη συνδρομή ή μη γεγονότων, που στη συγκεκριμένη περίπτωση συγκροτούν το πραγματικό του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, έτσι ώστε, από την ανεπαρκή ή αντιφατική έκθεσή τους, να μην μπορεί να κριθεί αν η απόφαση στηρίζεται ή όχι νομικώς (Ολ.ΑΠ 13/1995).

Η ύπαρξη νόμιμης βάσης και η αντίστοιχη έλλειψή της πρέπει να προκύπτουν αμέσως από την προσβαλλόμενη απόφαση, ο δε Άρειος Πάγος διαπιστώνει την ύπαρξη ή την ανυπαρξία του προκειμένου λόγου αναίρεσης, ελέγχοντας μόνο την προσβαλλόμενη απόφαση και το αιτιολογικό της και όχι το περιεχόμενο άλλων εγγράφων ή αποφάσεων σε εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ.

Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα, κατά το άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., εκτός αν δεν είναι σαφές τo πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Στην προκειμένη περίπτωση με την με αριθμό 5767/2018 προσβαλλομένη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών έγιναν δεκτά τα ακόλουθα κατά την ανέλεγκτη επί της ουσίας εκτίμηση των αποδείξεων: "Στις 5.12.2009 και περί ώρα 15:00, ο Χ. Ζ. οδηγώντας το με αριθμό κυκλοφορίας ... Ι.Χ. επιβατικό Jeep αυτοκίνητο, τύπου SANTANA MOTOR, το οποίο ανήκε κατά κυριότητα στον υιό του Κ.

Χ. Ζ. και ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική του ευθύνη στην ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "...", της οποίας η άδεια ανακλήθηκε για παράβαση νόμου και στη θέση της υπεισήλθε ως ειδικός διάδοχος εκ του νόμου, το Ν.Π.Ι.Δ με την επωνυμία "Επικουρικό Κεφάλαιο", έχοντας συνεπιβάτη τον αδελφό του, Ν.

Ζ. στη θέση του συνοδηγού, εκινείτο επί της επαρχιακής οδού Θερμοπυλών-Ιτέας, με κατεύθυνση προς Θερμοπύλες, έχοντας ξεκινήσει από τη θέση "Ξυλικοί" της Αμφίκλειας, όπου είχαν πάει για κυνήγι μαζί με τον υιό του Χ. και άλλους φίλους του. Φθάνοντας στην χιλιομετρική θέση 15,500 της παραπάνω επαρχιακής οδού, η οποία στο σημείο αυτό είναι ευθεία, με πλάτος οδοστρώματος 11,50 μέτρων και ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας που ορίζεται με ρυθμιστική πινακίδα Ρ-32, στα 70 km/h, ο οδηγός του ως άνω αυτοκινήτου τύπου jeep, έχοντας αναπτύξει ταχύτητα 100 Κh/h, από έλλειψη προσοχής, που όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, οδηγώντας χωρίς σύνεση και μη έχοντας, ως όφειλε, διαρκώς τεταμένη την προσοχή του, συνεπεία της ταχύτητας που είχε αναπτύξει, χωρίς να συνυπολογίσει την ολισθηρότητα του οδοστρώματος λόγω ψιλόβροχου καθώς και την ακαταλληλότητα των τροχών του (τρακτερωτά, κατάλληλα για διαδρομές εκτός δρόμου), έχασε τον έλεγχο του οχήματος του, παρεξέκλινε της πορείας του προς τα δεξιά, ως προς την φορά του επί του οδοστρώματος, από το οποίο εξήλθε και επέπεσε τελικά με το εμπρόσθιο γωνιακό και πλάγιο δεξιό τμήμα του αυτοκινήτου, σε κάθετη βραχώδη πλαγιά, μετά από μία ξέφρενη πορεία εντός χωμάτινου ερείσματος, που υπήρχε δεξιά της οδού, μεταξύ του οδοστρώματος και της κάθετης βραχώδους πλαγιάς, ανετράπη προς τα αριστερά, μετά από μερική περιστροφή του οπίσθιου τμήμα του και ακινητοποιήθηκε με μέτωπο προς την βραχώδη πλαγιά, εντός του χωμάτινου ερείσματος.

Ειδικότερα, αποτέλεσμα της ως άνω αμελούς οδηγικής συμπεριφοράς του οδηγού Χ. Ζ., ήταν να επιπέσει το όχημα αρχικά, με το εμπρόσθιο τμήμα του, σε υφιστάμενη επί του ερείσματος πινακίδα Κ-14 (προειδοποιητική για πτώση βράχων και για την παρουσία τους επί του οδοστρώματος), την οποία ισοπέδωσε και εν συνεχεία να συγκρουσθεί με σφοδρότητα στη ευρισκόμενη δεξιά της πορείας του, βραχώδη πλαγιά και συγκεκριμένα να επιπέσει με το εμπρόσθιο γωνιακό και πλάγιο δεξιό τμήμα του αυτοκινήτου, σε βραχώδεις απολήξεις της πλαγιάς, που ανέκοψαν την πορεία του, σε απόσταση 62 μέτρων περίπου από το αρχικό σημείο της εκτροπής δεξιά και εκτός της οδού.

Το δε όχημα λόγω των ροπών που αναπτύχθηκαν από την σύγκρουση με το δεξιό τμήμα του, περιστράφηκε εν μέρει με το οπίσθιο τμήμα του προς τα αριστερά και ανετράπη προς το αριστερό πλαϊνό τμήμα του, όπου και ακινητοποιήθηκε σε θέση κάθετη εκτός οδού, με μέτωπο προς την βραχώδη πλαγιά. Πρέπει να σημειωθεί ότι το όχημα υπέστη εκτεταμένες στρεβλώσεις, συρρικνώσεις και παραμορφώσεις κυρίως στο δεξιό τμήμα του, που είχαν ως συνέπεια την ολοσχερή καταστροφή της δεξιάς πλευράς του.

Αποτέλεσμα δε των βίαιων αναταράξεων του οχήματος κατά τη ξέφρενη πορεία του, στο διάσπαρτο με κομμάτια βράχων έδαφος του χωμάτινου ερείσματος, της απότομης ανάσχεσης της, λόγω της σφοδρής σύγκρουσης του δεξιού τμήματος του με τη βραχώδη πλαγιά και της έλλειψης ζωνών ασφαλείας στο όχημα, ήταν ο καθημένος αριστερά, στη θέση του οδηγού Χ.

Ζ., ο οποίος αν και τραυματισθείς στο θώρακα κατά την αρχική σύγκρουση (με πινακίδα), είχε ακόμα τις αισθήσεις του, να αναπηδήσει και να εκτιναχθεί εκτός του οχήματος, από την οροφή του, συμπαρασύροντας τον αποκοληθέντα κουμπωτό πλαστικό ουρανό, που έφερε το όχημα στο χώρο οδηγού - συνοδηγού και εν συνεχεία να επιπέσει στο έδαφος του χωμάτινου ερείσματος, όπου βρέθηκε τραυματισμένος βαρύτατα, από επιβάτες διερχόμενου οχήματος (έχοντας ακόμη τις αισθήσεις του), σε απόσταση 15 περίπου μέτρων από το σημείο ανατροπής και ακινητοποίησης του οχήματος, υποστάς βαρεία κρανιοεγκεφαλική κάκωση από την πρόσκρουση του σώματός του στο ανώμαλο έδαφος, εξαιτίας της οποίας έχασε τη ζωή του τέσσερις ημέρες αργότερα στο νοσοκομείο Λαμίας, όπου διεκομίσθη.

Λόγω δε της υπερβολικής ροπής προς τα αριστερά που δέχθηκε το όχημα, το άψυχο σώμα του συνοδηγού Ν. Ζ., ο οποίος απεβίωσε πάραυτα, κατόπιν του θανάσιμου τραυματισμού του κατά τη σφοδρή σύγκρουση με την προειδοποιητική πινακίδα Κ-14, λόγω των πολλαπλών κρανιοεγκεφαλικών και θωρακικών κακώσεων που υπέστη, παρασύρθηκε προς τα αριστερά, μετά το κενό που άφησε το εκτιναχθέν εκτός οχήματος, σώμα του οδηγού και λόγω της κλίσης του οχήματος, προς τα αριστερά, να πέσει το άψυχο σώμα του στο έδαφος, από την αριστερή πόρτα, που προφανώς είχε απασφαλίσει λόγω των συνεχών αναταράξεων και εν συνεχεία να καταπλακωθεί το κάτω μέρος των ποδιών του από το ανατραπέν όχημα.

Με τα παραπάνω δεδομένα, αποκλειστικά υπαίτιος για την ένδικη σύγκρουση και τις συνέπειές της είναι ο οδηγός του ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, Χ. Ζ., ο οποίος, κατά την οδήγηση του οχήματος του, δεν επέδειξε την επιβαλλόμενη από τις περιστάσεις επιμέλεια ως μέσος συνετός οδηγός. Συγκεκριμένα, δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του και δεν ασκούσε τον έλεγχο και την εποπτεία του οχήματός του, ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς προς αποφυγή ατυχήματος, δεν προσάρμοσε την ταχύτητά του στις επικρατούσες καιρικές συνθήκες, αλλά ανέπτυξε υπερβολική για τις περιστάσεις ταχύτητα και τα ακατάλληλα ελαστικά του αυτοκινήτου έχασαν την πρόσφυση με το οδόστρωμα, με αποτέλεσμα να απωλέσει τον έλεγχο του αυτοκινήτου και να προκαλέσει το ανωτέρω θανατηφόρο ατύχημα (άρθρα 12 παρ. 1 και 19 παρ. 1 ΚΟΚ).

Αντίθετα, στοιχεία που να θεμελιώνουν ότι οδηγός του ζημιογόνου αυτοκινήτου, που προκάλεσε το θανατηφόρο ένδικο ατύχημα, ήταν ο Ν. Ζ., όπως ισχυρίζονται οι εκκαλούντες με το σχετικό λόγο της έφεσής τους, που επαναφέρεται προς κρίση, δεν αποδείχθηκαν και κατά συνέπεια, οι σχετικοί ισχυρισμοί αυτών ελέγχονται ως ουσιαστικά αβάσιμοι.

Και τούτο διότι: α) από τις προανακριτικές ένορκες καταθέσεις όλων των μελών της παρέας που είχε πάει για κυνήγι, συμπεριλαμβανομένης και της από 9.12.2009 ένορκης κατάθεσης του υιού και κυρίου του ζημιογόνου αυτοκινήτου, Κ. Ζ. του Χ. (ο οποίος όμως διαφοροποιήθηκε μεταγενέστερα ως προς το ποιος οδηγούσε την στιγμή της σύγκρουσης), προκύπτει χωρίς αντιφάσεις, όπως αβάσιμα ισχυρίζονται οι εκκαλούντες, ότι κατά την αναχώρηση του ζημιογόνου οχήματος από τη θέση "Ξυλικοί" Αμφίκλειας με προορισμό το Κρίκελλο Λαμίας, όλοι είδαν τον Χ.

Ζ. να καταλαμβάνει τη θέση του οδηγού και τον Ν. Ζ. να επιβιβάζεται στη θέση του συνοδηγού και ότι (οι ως άνω μάρτυρες) ως οδηγοί και επιβάτες των λοιπών αυτοκινήτων που προπορεύονταν ή ακολουθούσαν το ζημιογόνο αυτοκίνητο στη διαδρομή μέχρι την αερογέφυρα Μπράλου, που είδαν τελευταία φορά το ζημιογόνο αυτοκίνητο, δηλαδή 1.000 μέτρα περίπου από το σημείο εκτροπής του ζημιογόνου οχήματος, δεν αντιλήφθηκαν να αλλάζουν αυτοί θέσεις στο όχημα (βλ.

τις καταθέσεις Α. Τ., Δ. Μ., Κ. Τ., Ι. Λ., Θ. Σ., Δ. Λ.) και β) από το είδος και την έκταση των σωματικών κακώσεων που έφεραν οι δύο παθόντες, καθώς ο Ν. Ζ., ο οποίος ήταν συνοδηγός που δεν έφερε ζώνη ασφαλείας, εξαιτίας της σφοδρότητας της σύγκρουσης του οχήματος με την πινακίδα Κ-14, προσέκρουσε βίαια με το άνω μέρος του σώματός του στο ταμπλό του οχήματος όπως καταδεικνύουν οι κακώσεις του και κυρίως τα κατάγματα μετωπιαίου οστού κατά τη μεσότητά του και αμφοτέρων των βρεγματικών οστών εξαιτίας των οποίων τμήμα της εγκεφαλικής ουσίας εξήλθε της κρανιακής κοιλότητας δια των χειλέων, τα κατάγματα στον πρόσθιο και μέσο κρανιακό βόθρο, στην σπονδυλική στήλη στο ύψος του τρίτου αυχενικού σπονδύλου (A3), τα κατάγματα στέρνου καθώς και πολλαπλά κατάγματα θωρακικού κλωβού άμφω κατά τη μεσότητα και παραστερνικά, εξαιτίας των οποίων επήλθε ακαριαία ο θάνατός του, ενώ οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις που υπέστη ο Χ.

Ζ., στο μετωπο - κροταφικό - βρεγματικό τμήμα του κεφαλιού του, προκλήθηκαν από τη βίαιη πρόσκρουσή του στο ανώμαλο έδαφος μετά την εκτίναξή του έξω από το όχημα, εξαιτίας των οποίων επήλθε ο θάνατός του, μετά από τέσσερις ημέρες. Αν, αντίθετα, ο Χ. Ζ. καθόταν στη θέση του συνοδηγού, όπως ισχυρίζονται οι εκκαλούντες, θα έφερε σοβαρές κακώσεις και στο άνω μέρος του σώματός του (θώρακα, αυχένα), ενώ αυτός έφερε μόνο θλάσεις πνεύμονα, που προκλήθηκαν από την πίεση του σώματος του στο τιμόνι του αυτοκινήτου, κατά την σύγκρουσή του με την προειδοποιητική πινακίδα Κ-14, σε κάθε δε περίπτωση δεν θα μπορούσε, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής, υπό τις ανωτέρω περιγραφόμενες συνθήκες του ατυχήματος αυτός, ως συνοδηγός, να υποστεί μόνο κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και να μην τραυματιστεί σοβαρά το άνω μέρος του σώματός του, δεδομένου ότι δεν έφερε ζώνη ασφαλείας.

Τα ανωτέρω δεν αναιρούνται από το γεγονός ότι ο συνοδηγός Ν. Ζ. βρέθηκε εγκλωβισμένος κάτω από την αριστερή πλευρά του οχήματος και ο Χ. Ζ. 15 μέτρα μακριά από αυτό, δεδομένου ότι οι ανωτέρω δεν έφεραν ζώνες ασφαλείας και τα σώματά τους (όπως και το όχημα) μετακινήθηκαν, όπως περιγράφεται ανωτέρω, δεχόμενα τις ισχυρότατες ροπές από την πρόσκρουση του οχήματος στην ανένδοτη επιφάνεια της βραχώδους πλαγιάς, ούτε από το ότι στην έκθεση αυτοψίας αναγράφεται ως οδηγός του ζημιογόνου οχήματος, ο Ν.

Ζ. αφού οι συντάκτες αυτής εκτός από την αποτύπωση των ευρημάτων στο τόπο του ατυχήματος, οδηγήθηκαν στο ως άνω συμπέρασμα, με μόνο στοιχείο τον απεγκλωβισμό του άψυχου σώματος του Ν. Ζ. από το αριστερό μέρος του ανατραπέντος οχήματος (βλ. έκθεση αυτοψίας της Τροχαίας Λαμίας, στις παρατηρήσεις και διαπιστώσεις του συντάξαντος την έκθεση).

Επίσης, αντίθετη κρίση δεν μπορεί να συναχθεί από την κατάθεση ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου του ερευνητή τροχαίων ατυχημάτων, Π. Α., ο οποίος συνέταξε και τη σχετική από 20.4.2010 έκθεση διερεύνησης για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το ένδικο ατύχημα, ο οποίος υποστηρίζει τη θέση των εντολέων του και εκκαλούντων Ε.

χας Χ. Ζ. κ.τ.λ, χωρίς όμως αυτή να συνεπικουρείται από κανένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο της δικογραφίας... Από τα προεκτεθέντα αποδεικτικά στοιχεία αποδείχθηκε ότι θανών Ν. Ζ., πράγματι, κατά το χρόνο το ένδικου ατυχήματος, δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας, όπως είχε υποχρέωση (άρθρα 12 παρ. 5, 81 παρ. 17 ΚΟΚ), δεδομένου ότι το ...

ΙΧΕ αυτοκίνητο τύπου jeep, στο οποίο επέβαινε, δεν έφερε ζώνες ασφαλείας διότι τέθηκε για πρώτη φορά σε κυκλοφορία στις 11.6.1992. Τούτο βεβαιώνεται και στην έκθεση αυτοψίας της Τροχαίας Λαμίας, όπου στις σχετικές παρατηρήσεις για την κατάσταση του οχήματος αναγράφεται ότι αυτό "ΔΕΝ" έφερε ζώνες ασφαλείας. Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω περιγραφόμενων πολλαπλών κρανιοεγκεφαλικών και θωρακικών κακώσεων του Ν.

Ζ., εξαιτίας των οποίων επήλθε ο θάνατός του, όπως προκύπτει από την υπ'αριθμ. Πρωτ. .../28.12.2009 Ιατροδικαστική Έκθεση Νεκροψίας - Νεκροτομής της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Λάρισας, η ανωτέρω παράβαση των προαναφερόμενων διατάξεων του Κ.Ο.Κ, ως ίσχυε κατά το χρόνο του ένδικου ατυχήματος, βρίσκεται σε αιτιώδη συνάφεια με το επελθόν αποτέλεσμα του θανάσιμου τραυματισμού του, αφού η παράλειψη χρήσης ζώνης ασφαλείας ήταν, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων τον θανάσιμο τραυματισμό του.

Υπό τα δεδομένα αυτά, το ένδικο τροχαίο ατύχημα οφείλεται στην αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού Χ. Ζ. και ο θανάσιμος τραυματισμός στη συνυπαιτιότητα (συντρέχουσα αμέλεια) του θανόντος συνοδηγού Ν. Ζ.. Τον θανόντα συνοδηγό του υπ'αριθμ. ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητου βαρύνει συνυπαιτιότητα 30%...". Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο απέρριψε την από 27-1-2012 έφεση των Ελευθερίας χα Χ.

Ζ., Κ. Ζ., Β. Ζ., Λ. Κ. και Π. Ζ., και έκανε δεκτή την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της με αριθμό 4203/2011 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κάνοντας στη συνέχεια εν μέρει δεκτή την αγωγή των αναιρεσιβλήτων επιδικάζοντας υπέρ του καθενός τους ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης νομιμοτόκως το ποσό των 30.000 ευρώ.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο ορθά εφάρμοσε και δεν παραβίασε εκ πλαγίου τις παραπάνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του Α.Κ., διαλαμβάνοντας στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς και χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς τα ζητήματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, οι οποίες καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο, ως προς την ορθή ή μη εφαρμογή των ως άνω διατάξεων.

Ειδικότερα, παρά τα περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα από το αναιρεσείον, το Εφετείο διέλαβε πλήρη αιτιολογία αναφορικά με το κρίσιμο ζήτημα του ποιος ήταν ο οδηγός του ζημιογόνου αυτοκινήτου κατά το χρόνο του ατυχήματος. Πιο συγκεκριμένα διέλαβε στην απόφασή του με σαφήνεια και πληρότητα ότι οδηγός του ...

ΙΧΕ αυτοκινήτου, στην αναμφισβήτητα αμελή συμπεριφορά του οποίου οφείλεται το ατύχημα και οι εντεύθεν συνέπειες του, ήταν ο Χ. Ζ., δεδομένου ότι : α) σύμφωνα με τις προανακριτικές καταθέσεις των λοιπών μελών της παρέας επιβαινόντων σε προπορευόμενα ή ακολουθούντα αυτοκίνητα, εκείνος ήταν που κατά την αναχώρηση κατέλαβε την θέση του οδηγού, ενώ εξ ουδενός έγινε αντιληπτή στη συνέχεια αλλαγή του με το συνεπιβάτη Ν.

Ζ., β) τα τραύματά του, και συγκεκριμένα θλάσεις πνεύμονα, που προκλήθηκαν από την πίεση του σώματός του στο τιμόνι του αυτοκινήτου, κατά την σύγκρουσή του με την προειδοποιητική πινακίδα Κ-14 και κρανιογκεφαλικές κακώσεις στο μετωπο - κροταφικό - βρεγματικό τμήμα του κεφαλιού του, που προκλήθηκαν από την βίαιη πρόσκρουσή του στο ανώμαλο έδαφος μετά την εκτίναξή του από το όχημα, προσιδιάζουν στον κατέχοντα την θέση του οδηγού, ενώ αντίθετα τα πολλαπλά τραύματα στο άνω μέρος του σώματος του συνοδηγού Ν.

Ζ., που δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας προκλήθηκαν από την βίαιη πρόσκρουσή του στο ταμπλώ του οχήματος κατά τη σφοδρή σύγκρουση με την πινακίδα. Εξάλλου, το γεγονός ότι ο συνοδηγός Ν. Ζ. βρέθηκε εγκλωβισμένος κάτω από την αριστερή πλευρά του οχήματος και ο οδηγός Χ. Ζ. 15 μέτρα μακριά από αυτό, ήταν αποτέλεσμα των ισχυρότατων ροπών που αναπτύχθηκαν εξαιτίας των βίαιων αναταράξεων του οχήματος, κατά τη ξέφρενη πορεία του, στο διάσπαρτο με κομμάτια βράχων έδαφος του χωμάτινου ερείσματος, της απότομης ανάσχεσης της, λόγω της σφοδρής σύγκρουσης του δεξιού τμήματός του με τη βραχώδη πλαγιά και της έλλειψης ζωνών ασφαλείας στο όχημα.

Δεν συντρέχει, επομένως, η επικαλούμενη από το αναιρεσείον πλημμέλεια της παραθέσεως ανεπαρκούς αιτιολογίας στην προσβαλλομένη απόφαση, επειδή, όπως διατείνεται, δεν διευκρινίζεται: α) για ποιο λόγο ο μεν οδηγός του αυτοκινήτου εκτινάχθηκε σε απόσταση 15 μέτρων από αυτό και ο συνοδηγός βρέθηκε εγκλωβισμένος κάτω από την αριστερή πλευρά του β) αν τα αυτοκίνητα των λοιπών μελών της παρέας προπορεύονταν ή ακολουθούσαν το ζημιογόνο και σε πόση απόσταση.

Οι ως άνω επικαλούμενες από το αναιρεσείον ως ελλείψεις, πέραν του ότι, υπό τις προεκτεθείσες παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεν συνιστούν τέτοιες, συνέχονται με την αξιολόγηση, στάθμιση και εκτίμηση των αποδείξεων, με τις οποίες, υπό την επίκληση της προβαλλόμενης πλημμέλειας της παραβάσεως εκ πλαγίου των άνω ουσιαστικών διατάξεων, πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων αναφορικά με το σαφώς εκτιθέμενο πόρισμα του Εφετείου και, συνεπώς, απαραδέκτως προβάλλονται.

Κατ' ακολουθίαν, ο μόνος πραγματικά λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ πλημμέλεια είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. Μετά απ' αυτά και ενόψει της μη προβολής άλλου αναιρετικού λόγου προς έρευνα (αφού παρά την επίκληση του εκ του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγου, ουδεμία σχετική πλημμέλεια διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο), πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί κατ' άρθρο 495 § 4 ΚΠολΔ η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο και να καταδικαστεί το αναιρεσείον, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, κατά το νόμιμα αίτημα των τελευταίων, οι οποίοι κατέθεσαν προτάσεις (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δικ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15.4.2019 και με αριθμ. καταθ. 336/2019 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5767/2018 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από το αναιρεσείον παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, το ύψος των οποίων καθορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Φεβρουαρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 10 Μαΐου 2022.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ