Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds regarding lack of legal interest and failure to cite negative claims.

Απόφαση 775 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 775/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Φεβρουαρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ1, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αντώνιο Μπιλίση.

Των αναιρεσίβλητων: 1. ...... και 2. ......., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Πανάγιω Βασιλείου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-3-2002 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3570/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 99/2004 του Εφετείου Θεσσαλονίκης το οποίο παρέπεμψε την υπόθεση στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης λόγω αρμοδιότητας, 9287/2005 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και 1989/2006 του Εφετείου Θεσσαλονίκης Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 17-10-2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 7-2-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 312 παρ.1 ΚΠολΔ το περιεχόμενο της απόφαση αποτελεί πλήρη απόδειξη για ό, τι αφορά την εμφάνιση και την εκπροσώπηση των διαδίκων, για την προβολή προφορικά στο ακροατήριο ισχυρισμών και την υποβολή αιτήσεων καθώς και για τη γνώμη που έχει εκφέρει στο δικαστήριο. Εξάλλου, ο από τον αριθμό 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο προσέδωσε σε αποδεικτικό μέσο αυξημένη αποδεικτική δύναμη, που δεν την είχε κατά νόμο ή δεν του προσέδωσε τέτοια δύναμη, μολονότι την είχε κατά νόμο.

Εν προκειμένω, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τη δεύτερη ως άνω διάταξη προβλεπόμενη πλημμέλεια της παραβίασης των ορισμών του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων, που συνίσταται στο ότι το Εφετείο δεν προσέδωσε την από το άρθρο 312 ΚΠολΔ αυξημένη αποδεικτική δύναμη στις αποφάσεις 1) 2600/1976 μη οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, 2) 1181/1992 οριστική του ίδιου δικαστηρίου, 3) 82/1994 του Εφετείου Θεσσαλονίκης και 4) 127/1996 του Αρείου Πάγου, οι οποίες εκδόθηκαν επί αναγνωριστικής της κυριότητας επί του επίδικου ακινήτου αγωγής τρίτων (κληρονόμων Γ) κατά των τωρινών διαδίκων (αναιρεσείουσας και αναιρεσιβλήτων) και προσκομίσθηκαν από την αναιρεσείουσα προς απόδειξη της ουσιαστικής βασιμότητας της απορριφθείσας ένδικης αγωγής της, με την οποία ζητούσε την αναγνώριση της κυριότητάς της επί του επίδικου ακινήτου, κτηθείσας με έκτακτη χρησικτησία και προς ανταπόδειξη της γενομένης δεκτής ενστάσεως των αναιρεσιβλήτων περί κτήσεως της κυριότητας του επιδίκου με έκτακτη χρησικτησία.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι πράγματι οι ως άνω επικαλούμενες αποφάσεις, αφού εκδόθηκαν μεταξύ τρίτων και των διαδίκων, δεν αποτελούσαν πλήρη απόδειξη για τους ως άνω ισχυρισμούς των διαδίκων, δηλαδή για την ύπαρξη ή μη εικοσαετούς νομής του επιδίκου από τους διαδίκους, και ως εκ τούτου ορθώς το Εφετείο δεν προσέδωσε σ' αυτές αυξημένη αποδεικτική δύναμη.

ΙΙ. Ως πράγματα κατά την έννοια του εδαφίου 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, τα οποία έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και των οποίων η μη λήψη υπόψη καίτοι προταθέντων ή λήψη υπόψη καίτοι μη προταθέντων ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή λόγο αναιρέσεως, θεωρούνται οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν σε θεμελίωση ή κατάργηση δικαιώματος, δικονομικού ή ουσιαστικού, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι δε και οι αρνητικοί ισχυρισμοί της αγωγής ή της ενστάσεως. Ενόψει τούτων ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο η αναιρεσείουσα αιτιάται την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση για μη λήψη υπόψη ισχυρισμών της, κατά τους οποίους α) με την 1181/1992 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης είχαν αναγνωρισθεί οι κληρονόμοι Γ ως κύριοι των ιδανικών μεριδίων των αναιρεσιβλήτων επί του επίδικου ακινήτου, και β) οι αναιρεσίβλητοι δεν είχαν συμμετάσχει στη δίκη κατά την οποία εκδόθηκε η ως άνω απόφαση και παρέλειψαν να ασκήσουν κατ' αυτής ένδικα μέσα, αναγόμενος εξ ολοκλήρου σε αρνητικά της ένδικης αγωγής και της ενστάσεως ιδίας κυριότητας των αναιρεσιβλήτων, ερειδομένων επί εκτάκτου χρησικτησίας γεγονότα, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος.

ΙΙΙ. Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 68 ΚΠολΔ, κατά την οποία δικαστική προστασία έχει δικαίωμα να ζητήσει όποιος έχει άμεσο έννομο συμφέρον, σε συνδυασμό και με τη διάταξη του άρθρου 76 παρ.3 του ιδίου Κώδικα, που αναφέρεται στην κλήτευση των ομοδίκων για να λάβουν μέρος στις διάφορες διαδικαστικές πράξεις, σαφώς συνάγεται ότι δικαίωμα για να προτείνει αντίστοιχη ακυρότητα από τυχόν παράλειψη της κλητεύσεως ενός ομοδίκου, έχει ο διάδικος που έχει υποστεί βλάβη από την παράλειψη αυτή και όχι ο αντίδικος του απολειπομένου διαδίκου, που δεν εξαρτά οιοδήποτε συμφέρον από αυτό το γεγονός. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 562 παρ.3 ΚΠολΔ, κανείς δεν μπορεί να δημιουργήσει λόγο αναίρεσης από τις δικές του πράξεις, εκτός αν πρόκειται για λόγους που αφορούν τη δημόσια τάξη. Ο ισχυρισμός για αοριστία της αγωγής δεν ανάγεται στη δημόσια τάξη (ΟλΑΠ 1/1987).

Συνεπώς, ο τρίτος, κατά το πρώτο μέρος αυτού, από τον αριθ.14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της παρά το νόμο μη κήρυξης απαράδεκτης της συζήτησης της εφέσεως της αναιρεσείουσας λόγω μη κλητεύσεως και της απολειπόμενης ......, ομοδίκου των αναιρεσιβλήτων και αντιδίκου της αναιρεσείουσας, είναι απορριπτέος, προεχόντως ως απαράδεκτος, λόγω ελλείψεως εννόμου συμφέροντος της αναιρεσείουσας. Ωσαύτως, ο ίδιος, κατά το δεύτερο μέρος αυτού, από την αυτή ως άνω διάταξη λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της παρά το νόμο μη κήρυξης απαράδεκτης, λόγω αοριστίας του δικογράφου, της ένδικης αναγνωριστικής της κυριότητας της αναιρεσείουσας επί του περιγραφομένου σ' αυτήν ακινήτου αγωγής της, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, αφού από τη δική της πράξη της ασκήσεως της αγωγής δεν μπορεί να δημιουργηθεί υπέρ αυτής ο επικαλούμενος λόγος αναιρέσεως, ο οποίος δεν αφορά τη δημόσια τάξη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-10-2006 αίτηση της Χ1 για αναίρεσης της 1989/2006 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Μαρτίου 2008.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 15 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ