Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds regarding irregular representation and inadmissible factual review arguments.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request to overturn the Court of Appeal's decision regarding property ownership. The appellant argued the lower court erred by considering evidence not previously presented and misjudged factual matters, but the Court found these grounds legally insufficient. The appeal was rejected because the appellant's lawyer lacked proper authorization for one defendant and because the appellant's claims regarding evidence and fact-finding fall outside the Supreme Court's review scope.
Legislator headnote
AI generatedArticles 559, 561, 562 of the Code of Civil Procedure; The Supreme Court reviews only legal errors and procedural defects, not the factual assessment of the case or the evaluation of evidence by the lower courts.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 769 / 2013 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 769/2013
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ' Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω μη υπάρξεως Αντιπροέδρου στο Τμήμα), Δημήτριο Μαζαράκη, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 20 Μαρτίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Β. Ε. του Γ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε με από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λουκά Αποστολίδη.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Δ. Ν. του Ε., 2) Μ. Κ. του Π., 3) Ε. Κ. του Π., κατοίκων ..., και 4) Σ. Π. του Λ., κατοίκου ..., oι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξουσία δικηγόρο τους Σοφία Χερουβείμ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., η 2η χωρίς να προσκομίσει πληρεξούσιο.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2/4/2003 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Νάξου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 91/2004 μη οριστική, 43/2007 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 69/2011 του Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 14/9/2011 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Μπιχάκης ανέγνωσε την από 6/3/2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων του στη δικαστική δαπάνη του.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή, η δεύτερη αναιρεσίβλητη Μ. Κ. του Π., που εκπροσωπήθηκε κατά τη συζήτηση της υπόθεσης από την πληρεξουσία δικηγόρο Σοφία Χερουβείμ με δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ, εφ' όσον δεν προσκομίζεται συμβολαιογραφικό πληρεξούσιο από το οποίο να προκύπτει ότι αυτή έχει δώσει πληρεξουσιότητα στην ως άνω δικηγόρο για να την εκπροσωπήσει στην παρούσα υπόθεση, δεν παρέστη κανονικά κατά τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης.
Ωστόσο από την προσκομιζομένη από τον αναιρεσείοντα 11353β'/1.12.2012 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών ... προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της αίτησης αναίρεσης με την κάτω απ' αυτήν πράξη ορισμού δικασίμου για την αναφερομένη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο της 20.3.2013 και κλήση προς συζήτηση επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στην ως άνω μη παραστάσα κανονικά αναιρεσίβλητη και επομένως πρέπει η συζήτηση της υπόθεσης να προχωρήσει παρά την απουσία της.
Επειδή, κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναίρεσης και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης και όχι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής κλπ ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων.
Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, η από τον αριθμό 8α του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, διότι το Εφετείο δέχθηκε ότι οι ενάγοντες έγιναν κύριοι του επιδίκου ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία, αν και στην αγωγή δεν περιλαμβανόταν βάση κτήσης της κυριότητας με έκτακτη χρησικτησία. Ο εξεταζόμενος λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος, αφού όπως προκύπτει από την επισκόπηση της ένδικης αγωγής σ' αυτήν εκτός από τη βάση της κτήσης της κυριότητας με παράγωγο τρόπο, περιείχετο και βάση κτήσης της κυριότητας με έκτακτη χρησικτησία. Επειδή, όπως προκύπτει από το άρθρο 529 παρ.1 εδ. 1 ΚΠολΔ, κατά το οποίο στην κατ' έφεση δίκη επιτρέπεται η επίκληση και προσκομιδή νέων αποδεικτικών μέσων είναι επιτρεπτή στην κατ' έφεση δίκη η λήψη υπόψη ενόρκων βεβαιώσεων κατά το άρθρο 270 παρ.2 ΚΠολΔ των οποίων το πρώτον στην κατ' έφεση δίκη έγινε επίκληση. Επομένως ο δεύτερος από τον αριθ. 11α του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, με τον οποίο ψέγεται η προσβαλλόμενη απόφαση γιατί το Εφετείο έλαβε υπόψη τις 3385/2004 και 1706/2010 ένορκες βεβαιώσεις των Κ. Π. και Ε. Δ. τις οποίες επικαλέστηκαν το πρώτον στην κατ' έφεση δίκη οι αναιρεσίβλητοι, είναι αβάσιμος.
Επειδή, με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την από τον αριθ. 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, διότι εξαιρουμένων των ως άνω ενόρκων βεβαιώσεων, που δεν ήταν επιτρεπτά αποδεικτικά μέσα (όπως αβασίμως διατείνεται ο αναιρεσείων) το Εφετείο χωρίς απόδειξη δέχθηκε σχετικό ισχυρισμό των αναιρεσιβλήτων ότι ο δικαιοπάροχός τους Μ. Π. και οι αδελφοί του μίσθωναν το επίδικο ακίνητο στον αναιρεσείοντα ενώ από τις καταθέσεις των μαρτύρων του αναιρεσείοντα προκύπτει το αντίθετο. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι με αυτόν πλήττεται η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων, που είναι αναιρετικά ανέλεγκτη (άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ). Επειδή, με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης, υπό την επίκληση πλημμελειών από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, για παραβίαση των άρθρων 1045 και 249 ΑΚ πλήττεται η εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο. Επομένως ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος. Κατ' ακολουθίαν τούτων, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης. Τα δικαστικά έξοδα των κανονικά παρισταμένων αναιρεσιβλήτων πρέπει να επιβληθούν σε βάρος του ηττωμένου αναιρεσείοντος (άρθρα 176 και 18 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 14-9-2011 αίτηση του Β. Ε. για αναίρεση της 69/2012 απόφασης του Εφετείου Αιγαίου.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του πρώτου, τρίτου και τετάρτου των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Απριλίου 2013. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 22 Απριλίου 2013.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ