Supreme Court dismisses appeal on jurisdiction error, ruling civil courts lack authority for zoning violations without property disturbance.

Απόφαση 767 / 2022 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 767/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χριστοδούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρία Μουλιανιτάκη - Εισηγήτρια, Μαρουλιώ Δαβίου, Μαρία Κουφούδη, Γεώργιο Καλαμαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, την 12η Ιανουαρίου 2022, με την παρουσία και της Γραμματέα Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1) Ν. Π. συζ. Σ., το γένος Α. και Μ. Μ., 2) Ε. θυγ. Σ. Π., κατοίκων ..., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Διαλινάκη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Σ. Α. του Χ. , 2) Ε. θυγ. Ι. Α., μετέπειτα συζ. Χ. Α., 3) Ε. Α. του Χ. και Ε., κατοίκων ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεωργία Δημαράκη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-7-2016 αγωγή των ήδη αναιρεσειουσών, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3979/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 374/2019 του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 29-11-2019 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 29/11/2019 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η αριθμ. 374/2019 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς, που εκδόθηκε, αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία. Η ανωτέρω αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566§1, 577§1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ.571, 577§3 ΚΠολΔ).

Α1.Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 974, 981 εδ. 1 και 984 AK, συνάγεται ότι ο αποκτήσας τη φυσική εξουσία επί του πράγματος είναι νομέας αυτού, αν ασκεί την εν λόγω εξουσία, με διάνοια κυρίου, η δε νομή αυτή προσβάλλεται είτε με διατάραξη είτε με αποβολή του νομέα, εφόσον αυτές γίνονται παράνομα και χωρίς τη θέλησή του, οπότε αυτός προστατεύεται με τις οικείες αγωγές των άρθρων 989 και 984AK περί διαταράξεως της νομής και περί αποβολής από αυτήν.

Ειδικότερα, κατά το άρθρο 989AK, ο νομέας που διαταράχθηκε παράνομα, έχει δικαίωμα να αξιώσει την παύση της διατάραξης, καθώς και την παράλειψή της στο μέλλον. Διατάραξη είναι κάθε παρεμπόδιση ή παρακώλυση της φυσικής εξουσίας πάνω στο πράγμα, με διαρκή ή παροδικό χαρακτήρα, που δεν φτάνει μέχρι την αποβολή και με την οποία ανατρέπεται η ήσυχη και ειρηνική απόλαυση της νομής, συνιστά δε μερική προσβολή, γιατί ο νομέας δεν στερείται πλήρως τη φυσική εξουσία, αλλά παρακωλύεται σε κάποια από τις εκδηλώσεις της.

Θετικά εκδηλώνεται η διατάραξη, είτε με πράξη του προσβολέα στο πράγμα (πχ αφαιρώντας ή και κόβοντας ή και καταστρέφοντας αντικείμενα από ξένη ιδιοκτησία), είτε με παρεμπόδιση πράξεως του νομέα (δυσχεραίνει το νομέα να εισέλθει στην ιδιοκτησία του με την τοποθέτηση αντικειμένων που φράζουν ή παρεμποδίζουν ή παρακωλύουν την είσοδο και έξοδο απ' αυτήν), ενώ αρνητικά, με παράλειψη, όταν ο προσβολέας δεν προβαίνει στην επιβαλλόμενη ενέργεια προς αποτροπή ή παύση της διαταράξεως, όπως συμβαίνει και όταν αυτός (προσβολέας) παραλείπει να άρει διαταρακτικό κατασκεύασμα ή αντικείμενο που συνεπάγεται διαρκή και εξακολουθητική παρενόχληση του νομέα στην άσκηση της νομής του (ΑΠ150/2017, ΑΠ1529/2010).

Παράνομη διατάραξη της νομής υπάρχει και όταν σε γειτονικό ακίνητο κατασκευάζονται ή διατηρούνται εγκαταστάσεις από την ύπαρξη ή χρήση των οποίων προβλέπονται με βεβαιότητα παράνομες επενέργειες στο ακίνητό του, δηλαδή πράξεις που επιχειρούνται μεν εκτός του πράγματος αποτελούν δε έμμεσες επενέργειες στο πράγμα και παρενοχλούν την άσκηση της νομής σ' αυτό, ως επηρεαστικές της ελεύθερης άσκησής της.

Στις περιπτώσεις αυτές παρέχεται στο νομέα η προστασία των παραπάνω διατάξεων και έχει δικαίωμα ο βλαπτόμενος να εγείρει την αρνητική ή την περί διαταράξεως της νομής αγωγή και να ζητήσει την άρση της προσβολής και την παράλειψή της στο μέλλον (ΑΠ1408/2019, ΑΠ523/1985). Αν η ενόχληση, όμως, του κυρίου οφείλεται σε πράξη του γείτονα που περιορίζεται στα όρια του κτήματός του και μόνο αντανακλαστικά βλάπτει το γειτονικό ακίνητο, ο κύριος αυτού υποχρεούται να ανέχεται τις ενοχλήσεις αυτές, γιατί δεν υπάρχει καν προσβολή της νομής - κυριότητας, αφού λείπει η ενέργεια του άλλου (ΑΠ1408/2019). 2.

Στο άρθρο 4παρ. 1 περ. γ' του Ν. 4067/2012 του Νέου Οικοδομικού Κανονισμού ορίζεται: << Άδεια δόμησης, κατά την έννοια του άρθρου 1ν.4030/2011, απαιτείται για την εκτέλεση οποιασδήποτε εργασίας δόμησης, όπως: α)...,β)....,γ) ανέγερση, προσθήκη, επισκευή κτιρίων και των παραρτημάτων τους......>>. Περαιτέρω, στο άρθρο 17 του ίδιου ως άνω νόμου ορίζεται, μεταξύ άλλων, << Κατασκευές και φυτεύσεις στους ακάλυπτους χώρους και περιφράξεις,1.

Για την κατασκευή κάθε εργασίας δόμησης και τη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου του κτιρίου τηρούνται τα προβλεπόμενα από τη σχετική νομοθεσία μέτρα για την εναλλακτική διαχείριση των αποβλήτων από εκσκαφές, κατασκευές και κατεδαφίσεις, όπως εκάστοτε ισχύει. 2.α. Ο υποχρεωτικά ακάλυπτος χώρος του οικοπέδου τουλάχιστον κατά τα 2/3 του παραμένει χωρίς επίστρωση και φυτεύεται, όπως προβλέπεται από τις κείμενες διατάξεις.

Στον υπολογισμό της φύτευσης συμμετέχουν οι ασκεπείς κατασκευές για την υποδοχή στοιχείων νερού και οι πισίνες σε οποιοδήποτε επίπεδο, καθώς και κατασκευές που επιβάλλονται μετά την ανεύρεση μνημείων για την προστασία και ανάδειξή τους, ύστερα από έγκριση του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού..........>>.

Β. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ.1ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται, είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.

ΑΠ10/2011, 7/2006). Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ'ουσίαν την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν προφανή την παράβαση (ΑΠ1110/2020, ΑΠ24/2015).

Στην προκείμενη περίπτωση οι ενάγουσες ήδη αναιρεσείουσες εξέθεταν στην ένδικη, περί διαταράξεως της νομής, αγωγή, κατά τα σημεία που ενδιαφέρουν την αναιρετική δίκη, τα ακόλουθα: << Ότι η πρώτη από αυτές είναι επικαρπώτρια και η δεύτερη ψιλή κυρία των οριζόντιων ιδιοκτησιών της κειμένης στην ... του Δήμου ...

διώροφης οικοδομής, που αποτελείται από υπόγειο, ισόγειο, πρώτο, δεύτερο και μελλοντικό τρίτο όροφο και ότι οι εναγόμενοι κύριοι των οριζόντιων ιδιοκτησιών της οικοδομής που έχει ανεγερθεί επί όμορου οικοπέδου, κατ' έτος 2015, παράνομα ανήγειραν στον κοινόκτητο και κοινόχρηστο ακάλυπτο χώρο του οικοπέδου τους αυθαίρετο ισόγειο κτίσμα εμβαδού 9,47 τ.μ..

Ότι με την κατασκευή αυτή διαταράσσεται η νομή τους, καθόσον περιορίζεται ο φωτισμός, αερισμός και η θέα του ισογείου διαμερίσματος της ανωτέρω οικοδομής τους. Ζήτησαν δε με βάση τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να άρουν την προσβολή με την καθαίρεση του προαναφερόμενου αυθαιρέτου κτίσματος άλλως να επιτραπεί στις ενάγουσες να πράξουν αυτό με δαπάνες των εναγομένων και να παραλείπουν στο μέλλον κάθε διατάραξη της νομής τους με την απειλή χρηματικής ποινής>>.

Έχοντας το πιο πάνω περιεχόμενο και αίτημα η ως άνω αγωγή είναι μη νόμιμη και, τούτο, διότι, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην προεκτεθείσα νομική σκέψη, η ενόχληση των εναγουσών οφείλεται σε πράξη των εναγομένων γειτόνων που περιορίζεται αποκλειστικά στα όρια του ακινήτου τους, μόνο δε αντανακλαστικά, επειδή, κατά τους ισχυρισμούς των εναγουσών, περιορίζεται ο φωτισμός, αερισμός και η θέα του ισογείου διαμερίσματός τους, βλάπτεται το γειτονικό ακίνητό τους και συνεπώς οι αναφερόμενες στην ένδικη αγωγή αντανακλαστικές επενέργειες δεν συνιστούν προσβολή της νομής του ακινήτου των εναγουσών με διατάραξη, αφού λείπει η κατά το άρθρο 989 ΑΚ υλική επενέργεια επί του ακινήτου τους.

Συνεπώς, το Εφετείο που με την προσβαλλόμενη απόφαση, απέρριψε ως νόμω αβάσιμη την ένδικη αγωγή, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις προαναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 974, 981 εδ. 1,984,989, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 1003, 1004 ΑΚ. Επίσης, το Εφετείο ορθά δεν εφάρμοσε την διάταξη του άρθρου 1108 ΑΚ, διότι υπόκειται προς κρίση αγωγή διαταράξεως της νομής και όχι αρνητική (διαταράξεως) της κυριότητας αγωγή. Ακόμη, το Εφετείο ορθά δεν εφάρμοσε και τις προαναφερθείσες διατάξεις των άρθρων 4 παρ. 1 περ. γ' και 17 του Νέου Οικοδομικού Κανονισμού, καθόσον δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής τους, αφού, μετά την απόρριψη ως νόμω αβάσιμης της αγωγής διαταράξεως της νομής, μόνη, η επικαλούμενη στην αγωγή πολεοδομική παράβαση, της κατασκευής, δηλαδή, αυθαιρέτου κτίσματος, επισύρει, μόνο, τις προβλεπόμενες από τις οικείες πολεοδομικές διατάξεις κυρώσεις (διοικητικές και ποινικές) (ΑΠ 1777/2017, ΑΠ 1993/2008). Επομένως, οι περί του αντιθέτου 1ος, 2ος και 4ος αναιρετικοί λόγοι είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Β. Κατά τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αναιρέσεως από το εδάφιο 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ προϋποθέτει ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Επομένως, δεν ιδρύεται αν η αγωγή απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αόριστη (ΑΠ679/2017, ΑΠ219/2016, ΑΠ909/2014). Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ' του Κ.Πολ.Δικ., αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη με εκείνες των άρθρων 335, 338 έως 340 και 346 του ίδιου κώδικα, προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει δικανική πεποίθηση για τη βασιμότητα των πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων, που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, οφείλει να λάβει υπόψη του τα νομίμως προσκομισθέντα, είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων αποδεικτικά μέσα, εφόσον γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση αυτών από τον διάδικο (ΟλΑΠ 2/2008, ΟλΑΠ 14/2005).

Βέβαια τούτο προϋποθέτει ότι το δικαστήριο εισήλθε στην έρευνα της ουσίας του σχετικού ισχυρισμού προς απόδειξη του οποίου έγινε η επίκληση και προσκομιδή των αποδεικτικών μέσων και όχι όταν τον απέρριψε ως απαράδεκτο ή νόμω αβάσιμο, αφού στις περιπτώσεις αυτές το δικαστήριο της ουσίας δεν προβαίνει στην έρευνα των πραγματικών περιστατικών (ΑΠ925/2017, ΑΠ1259/2013).

Στην προκείμενη περίπτωση με τους τρίτο και πέμπτο αναιρετικούς λόγους αποδίδονται στην προσβαλλομένη οι πλημμέλειες από τους αριθμούς 19 και 11γ', αντίστοιχα, του άρθρου 559 ΚΠολΔ, που συνίστανται στο ότι η πληττόμενη απόφαση απέρριψε την ένδικη αγωγή διαλαμβάνοντας ανεπαρκείς αιτιολογίες και ότι δεν έλαβε υπόψη της την αριθμ. 1033/2016 ένορκη βεβαίωση που δόθηκε στο Ειρηνοδικείο Πειραιά.

Οι λόγοι αυτοί, σύμφωνα με την προεκτεθείσα νομική σκέψη, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, εφόσον στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο δεν εισήλθε, όπως προαναφέρθηκε, στην κατ'ουσίαν διερεύνηση της αγωγής, αλλά την απέρριψε ως μη νόμιμη. Γ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 5 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο σε περίπτωση καθ' ύλην αρμοδιότητας εσφαλμένα δέχτηκε ότι είναι αρμόδιο ή αναρμόδιο, με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 47, σύμφωνα προς τις οποίες δεν υπόκεινται σε προσβολή με ένδικο μέσο απόφαση πρωτοδικείου, πολυμελούς ή μονομελούς, για το λόγο ότι η υπόθεση ανήκει στην αρμοδιότητα του ειρηνοδικείου, και απόφαση πολυμελούς πρωτοδικείου, για υπόθεση της αρμοδιότητας του μονομελούς.

Από τη διάταξη αυτή συνάγεται, ότι ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως δημιουργείται μόνον όταν υπάρχει σφάλμα του δικαστηρίου της ουσίας αναφερόμενο σε παραδοχή καθ' ύλην αρμοδιότητας ή αναρμοδιότητας αυτού του ιδίου. Επομένως δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός όταν το Εφετείο, επιλαμβανόμενο εφέσεως που υπάγεται, κατά το άρθρο 19 του ΚΠολΔ, στην καθ' ύλην αρμοδιότητά του, κρίνει εσφαλμένως ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που εξέδωσε την εκκαλούμενη απόφαση ήταν ή δεν ήταν αρμόδιο καθ` ύλην (Ολομ ΑΠ 30/1995, Ολομ ΑΠ 3/1991, ΑΠ 700/2019).

Στην προκείμενη περίπτωση με τον έκτο λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 5 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια συνισταμένη στο ότι το Εφετείο, παρά το νόμο, έκρινε ότι για την επικαλούμενη από τις ενάγουσες παράβαση από τους εναγομένους των πολεοδομικών διατάξεων, με την κατασκευή του αυθαιρέτου κτίσματος στον ακάλυπτο χώρο της οικοδομής τους, και την καθαίρεση αυτού, δεν καθιδρύεται αρμοδιότητα των πολιτικών δικαστηρίων.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι οι επικαλούμενες αιτιάσεις δεν ιδρύουν την πλημμέλεια από τον άνω αναιρετικό λόγο, ο οποίος αναφέρεται σε σφάλμα του Εφετείου ως προς τη δική του υλική αρμοδιότητα και όχι στη δικαιοδοσία του. Σε κάθε δε περίπτωση, εάν ήθελε εκτιμηθεί η διαλαμβανόμενη στο λόγο αυτό αιτίαση ως πλημμέλεια από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ότι, δηλαδή, το Εφετείο, παρά το νόμο, έκρινε ότι το προεκτεθέν αίτημα της ένδικης αγωγής για καθαίρεση του αυθαιρέτου κτίσματος, είναι απαράδεκτο για έλλειψη δικαιοδοσίας, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος.

Τούτο δε διότι μόνη η παράβαση των επικαλούμενων πολεοδομικών διατάξεων των άρθρων 4 παρ. 1 περ. γ' και 17 του Νέου Οικοδομικού Κανονισμού, χωρίς αυτή να συνδέεται και με διατάραξη της νομής, παράβαση, δηλαδή, των διατάξεων των άρθρων 974, 984, 989ΑΚ, αφού η περί διαταράξεως της νομής αξίωση απορρίφθηκε, κατά τα προεκτεθέντα, ως μη νόμιμη, δεν εμπίπτει στην κατ'άρθρο 1 ΚΠολΔ δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων, συνεπάγεται δε μόνο διοικητικές και ποινικές συνέπειες (κυρώσεις), εκτός εάν προσλαμβάνει και το χαρακτήρα παράβασης των άρθρων 57, 914 ΑΚ, ήτοι της προσβολής της προσωπικότητας ή της αδικοπραξίας, που δεν συντρέχει στην προκείμενη περίπτωση (Ολ.

ΑΠ 23/2000, ΑΠ 443/2020, ΑΠ 389/2007). Κατόπιν τούτου και εφόσον δεν υπάρχει προς έρευνα άλλος αναιρετικός λόγος, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ.3 ΚΠολΔ, όπως ισχύει) και να καταδικαστούν οι αναιρεσείουσες, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά παραδοχή του σχετικού νόμιμου και βάσιμου αιτήματός τους, (άρθρα 176, 183,191 παρ.2 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό ειδικότερα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29/11/2019 αίτηση των Ν. Π. και Ε. Π. για αναίρεση της 374/2019 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Απριλίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 9 Μαΐου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ