Greek Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to specify legal error and facts.

Απόφαση 766 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 766/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Ιωάννη Σίδερη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Τεντόμα.

Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό των Οικονομικών, που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια του Ελένη Λευθεριώτου Πάρεδρο Ν.Σ.Κ με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-3-1990 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος την από 14-5-1990 προσεπίκληση του Δήμου ...... και την από 24-9-1990 κύρια παρέμβαση του Ελληνικού Δημοσίου, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1877/1991 προδικαστική, 6019/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 8735/2002 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 19-10-2005 αίτησή του και με τους από 15-10-2007 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης ανέγνωσε την από 12-11-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, ως και οι πρόσθετοι αυτής λόγοι. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων αναιρέσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ 1 και 577 παρ 3 του ΚΠολΔ στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια, που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας το οποίο εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποιό λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 του ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλομένη αιτίαση.

Ειδικότερα για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ), πρέπει να καθορίζονται, πλην των άλλων η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου καθώς επίσης, εφ' όσον το δικαστήριο έκρινε επί της ουσίας της υποθέσεως, η ελάσσων πρόταση του νομικού του συλλογισμού, ήτοι τα πραγματικά γεγονότα, που αυτό δέχθηκε, υπό τα οποία και συντελέσθηκε η προβαλλομένη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, εάν δε το δικαστήριο εκείνο απέρριψε την αγωγή ή γενικώς τον ισχυρισμό ως μη νόμιμο, πρέπει να αναφέρεται το περιεχόμενο της αγωγής ή του ισχυρισμού, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η προβαλλομένη νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου της αναιρέσεως δεν δύναται να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο.

έγγραφο. (Α.Π. 32/1996 -ΟΛ- ). Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως προβάλλεται κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως αιτίαση από τον αριθμ. 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. για παραβίαση της παρ. 8 του άρθρου 34 Α.Ν. 1539/1938 διότι "με την προσβαλλομένη απόφαση το Εφετείο δέχθηκε κατ' ουσίαν την έφεση του Ελληνικού Δημοσίου και αναγνώρισε αυτό κύριο του επιδίκου κάνοντας δεκτή την κυρία παρέμβασή του κατά την επικουρική αυτής βάση, δηλαδή της κτήσης κυριότητας, δια τακτικής και τακτικής ή έκτακτης χρησικτησίας, επί αδεσπότου ακινήτου" και "εσφαλμένως και παρά τον νόμο αναγνώρισε η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου επί του επιδίκου ακινήτου, αφού όταν για πρώτη φορά την 23.1.1990 (ως ομολογείται πανηγυρικά) το επίδικο κατεγράφη ως δημόσιο κτήμα, συνταγέντος του σχετικού πρωτοκόλλου κατάληψης, εγώ είχα ήδη αποκτήσει την κυριότητα επί του επιδίκου οικοπέδου δι' εκτάκτου χρησικτησίας, καθ' όσον είχα συμπληρώσει 36 συναπτά έτη συνεχούς νομής επ' αυτού, με διάνοια κυρίου και ουδέποτε είχα ενοχληθεί από κανένα".

Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος διότι δεν καθορίζεται η νομική πλημμέλεια του δικαστηρίου, ήτοι σε τι συνίσταται το σφάλμα του Εφετείου, που έκανε δεκτή την κυρία παρέμβαση του ελληνικού Δημοσίου και δεν καθορίζονται τα πραγματικά γεγονότα, τα οποία αυτό δέχθηκε, κρίνοντας επί της ουσίας την υπόθεση, και ειδικότερα εκείνα υπό τα οποία συντελέσθηκε η παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, αλλά παρατίθενται στο δικόγραφο της αναιρέσεως μόνο τα αποδεικνυόμενα, κατά την κρίση του αναιρεσείοντος πραγματικά περιστατικά.

Εξ' άλλου απορριπτέος ως αόριστος είναι και ο δεύτερος λόγος της αναιρέσεως, όπως επίσης και ο δεύτερος του δικογράφου των προσθέτων λόγων, με τους οποίους προβάλλεται κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως αιτίαση από τον αριθμ. 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. για παραβίαση του άρθρου 2 του 34 Α.Ν. 1539/1938, καθ' όσον ο αναιρεσείων δεν αναφέρει και πάλι σε τί συνίσταται το σφάλμα του Εφετείου, και δεν καθορίζονται με πληρότητα τα πραγματικά γεγονότα, τα οποία αυτό δέχθηκε, κρίνοντας επί της ουσίας της υποθέσεως, και ειδικότερα εκείνα υπό τα οποία συντελέσθηκε η παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, αλλά περιορίζεται σε αποσπασματική μόνο αναφορά ορισμένων εξ' αυτών, άνευ λεπτομερούς αναφοράς των αποδοχών της αποφάσεως σχετικά με τον τρόπο κτήσεως της επί του επιδίκου κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου.

Περαιτέρω ο τρίτος λόγος της αναιρέσεως με τον οποίο προβάλλεται αιτίαση για παραβίαση των διατάξεων, που αναφέρονται στον τρόπο περιελεύσεως στο Ελληνικό Δημόσιο της κυριότητας του επιδίκου, δυνάμει της από 9.7.1932 συνθήκης της Κωνσταντινουπόλεως, ως και των από 3 Φεβρουαρίου 4/16 Ιουνίου και 19 Ιουνίου/1 Ιουλίου 1830 Πρωτοκόλλων Αγγλίας Γαλλίας και Ρωσίας, είναι απορριπτέος, λόγω ελλείψεως εννόμου συμφέροντος στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος για την προβολή του συγκεκριμένου λόγου (άρθρο 556 του Κ.Πολ.Δ.), δοθέντος ότι η επί των ως άνω διατάξεων ερειδόμενη κυρία βάση της παρεμβάσεως του ελληνικού Δημοσίου απορρίφθηκε από την προσβαλλομένη απόφαση ως ουσιαστικά αβάσιμη.

Τέλος απορριπτέος ως αόριστος είναι και πρόσθετος λόγος της αναιρέσως περί του ότι το επίδικο είχε ενταχθεί από του έτους 1941 στο ρυμοτομικό σχέδιο του Δήμου ...., και ως εκ τούτου αυτό δεν ήταν αδέσποτο, καθ' όσον ο αναιρεσείων δεν επικαλείται την φερομένη ως παραβιασθείσα εκ του λόγου αυτού διάταξη του ουσιαστικού δικαίου, αλλά ούτε και ότι τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν τον ισχυρισμό αυτόν προτάθηκαν στο δικαστήριο της ουσίας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19.10.2005 αίτηση του Χ1 ως και τους από 15.10.2007 προσθέτους λόγους, για αναίρεση της 8735/2002 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 22 Ιανουαρίου 2008.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 15 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ