Supreme Court dismisses appeal on negligence liability in traffic accident involving subordinate and superior officers.

Απόφαση 765 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 765/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Σακκά, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Μαρία Χυτήρογλου και Ειρήνη Καλού, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Μαρτίου 2015, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Δ. Α. του Τηλεμάχου, 2) Τ. Α. του Γ. και 3) Μ. συζ. Τ. Α., το γένος Γ. Φ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αλεξάνδρα Σπανάκη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ε. Δ. του Σ., 2) Α. συζ. Ε. Δ., το γένος Ι. Π., 3) Σ. Ε. Δ., 4) Ι. Ε. Δ., 5) α. Ε. Δ., β. Κ. Δ., γ. Ε. Δ. και δ. Π. Δ., κληρονόμων της Φ. χας Σ. Δ., το γένος Β., κατοίκων ..., 7) Ι. Κ. Π., κατοίκου ..., 8) Ελένης συζ. Ι. Π., το γένος Μ., κατοίκου ..., 9) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΤΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, 10) Α. Γ. Μ., 11) Γ. Α. Μ. και 12) Μ. συζ. Γ. Μ., κατοίκων ..., εκ των οποίων η 9η εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Σύριο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, ενώ οι λοιποί δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-6-2002 αγωγή των ήδη 1ου, 2ης, 3ου, 4ου, 7ου και 8ης των αναιρεσιβλήτων και της ήδη αποβιωσάσης Φ. χας Σ. Δ., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λασιθίου και συνεκδικάστηκε με την από 24-2-2003 ανακοίνωση δίκης - προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση - παρεμπίπτουσα αγωγή του ήδη 2ου των αναιρεσειόντων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 468/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 443/2007 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 30-8-2010 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες και η 9η των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Σακκάς διάβασε την από 29-10-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 30-8-2010 αιτήσεως για αναίρεση της 443/2007 αποφάσεως του Εφετείου Κρήτης.

Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Από τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες εκθέσεις επιδόσεως υπ' αριθμ. 26629, 26623, 26633, 26628, 26627, 26626, 26625, 26624, 26632, 26631 και 26630/27-6-2014 της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Λασιθίου ... αποδεικνύεται ότι επικυρωμένο αντίγραφο της ένδικης αίτησης αναίρεσης με πράξη ορισμού δικασίμου του Προέδρου του Τμήματος αυτού και κλήση προς συζήτηση για τη δικάσιμο της 7-11-2014, κατά την οποία η συζήτηση της υπόθεσης αναβλήθηκε για την παρούσα δικάσιμο, επιδόθηκε στους 1, 2, 3, 4, 5β, 5γ, 5δ, 8, 10, 11, 12 αναιρεσιβλήτους. Επομένως, εφόσον αυτοί δεν εμφανίστηκαν κατά την εκφώνηση της υπόθεσης, η συζήτηση της υπόθεσης προχωρεί νόμιμα σαν να ήταν παρόντες (άρθρο 576 παρ. 1 ΚΠολΔ). Δεν αποδεικνύεται όμως ότι κλητεύθηκαν και οι αναιρεσίβλητοι Ε. Δ. και Ι. Π.. Και ναι μεν κλητεύονται οι κληρονόμοι αυτών, πλην δεν αποδεικνύεται ο θάνατός τους με ληξιαρχική πράξη θανάτου. Επομένως ως προς αυτούς πρέπει να κηρυχτεί απαράδεκτη η συζήτηση της υποθέσεως (ΚΠολΔ 576 παρ. 3).

2. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 922 ΑΚ ο κύριος ή ο προστήσας κάποιον άλλον σε μια υπηρεσία ευθύνεται για τη ζημία που ο υπηρέτης ή ο προστηθείς προξένησε σε τρίτο παράνομα κατά την υπηρεσία του. Στην έννοια της "υπηρεσίας" περιλαμβάνονται και όσες πράξεις εκτελούνται επ' ευκαιρία ή εξ αφορμής της υπηρεσίας.

Η σχέση της προστήσεως δεν είναι απαραίτητο να στηρίζεται σε δικαιοπραξία ή σύμβαση με την στενή έννοια του όρου. Μπορεί να στηρίζεται και σε φιλική ή συγγενική σχέση και τέτοια υπάρχει όταν ο ιδιοκτήτης ή ο κάτοχος του αυτοκινήτου εμπιστεύεται την οδήγησή του σε φίλο του ή ο πατέρας στο γιό του (ΑΠ 1228/2010).

Ο προστήσας ευθύνεται αντικειμενικά προς αποζημίωση τρίτου, ο οποίος ζημιώθηκε από αδικοπραξία, που τελέστηκε από τον προστηθέντα και ευρίσκεται σε εσωτερική αιτιώδη σχέση με την εκτέλεση της υπό διεκπεραίωση υποθέσεως του προστήσαντος. Σε περίπτωση τέλος που ο προστηθείς χρησιμοποιήσει με τη σειρά του τρίτο πρόσωπο (υποπροστηθέντα) για την εκτέλεση της υπηρεσίας, ευθύνονται για τις αδικοπραξίες του τελευταίου, κατά τη διάταξη του άρθρου 922 ΑΚ, τόσο ο προστηθείς (ως δεύτερος προστήσας), όσο και ο αρχικός προστήσας.

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 216 παρ. 1α ΚΠολΔ προκύπτει ότι, για να είναι ορισμένη η ιστορική βάση της αγωγής πρέπει να εκτίθενται στο αγωγικό δικόγραφο με σαφήνεια τα στοιχεία που πληρούν το πραγματικό του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου. Αν τέτοιο στοιχείο αποτελεί μια νομική έννοια, όπως είναι η πρόστηση, τότε δεν απαιτείται λεπτομερής αναφορά και ανάλυση των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων της εν λόγω νομικής έννοιας, αλλά αρκεί να εκτίθενται εκείνα τα βασικά χαρακτηριστικά, που επιτρέπουν στο μεν δικαστήριο να ελέγξει αν πληρούται η νομική έννοια, στον δε εναγόμενο να αμυνθεί αποτελεσματικά (ΑΠ 1966/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την από 5-6-2002 (αριθ. κατ. 381/2002) αγωγή τους οι ενάγοντες, ως προς την ευθύνη των τετάρτου και πέμπτου των εναγομένων, Δ. Α. και Τ. Α., εκθέτουν τα ακόλουθα: Ότι ο τέταρτος εναγόμενος Δ. Α., ως προστηθείς στην οδήγηση της ζημιογόνου μοτοσικλέτας από τον κύριο αυτής πέμπτο εναγόμενο Τ.

Α., πατέρα του (προστήσαντα), προέβη σε περαιτέρω πρόστηση του πρώτου εναγόμενου Α. Μ., φίλου του, στην οδήγηση της εν λόγω μοτοσικλέτας διά της παραχωρήσεως εκ λόγων φιλοφροσύνης, ο οποίος οδηγώντας αυτήν με συνεπιβάτη τον Α. Δ. προκάλεσε από αμέλειά του το αναφερόμενο σ' αυτήν τροχαίο ατύχημα και το θάνατο του συνεπιβάτη, ευθυνομένων όλων των προσώπων αυτών για την αποκατάσταση των ζημιών και της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής ευθύνης των εναγόντων.

Με αυτό το περιεχόμενο η ένδικη αγωγή διαλάμβανε όλα τα στοιχεία που είναι αναγκαία για να θεμελιώσουν την προβαλλόμενη σχέση προστήσεως και την ευθύνη των ανωτέρω προσώπων, τα οποία αρκούν δηλαδή για την κατάφαση της υπάρξεως της κρίσιμης σχέσεως προστήσεως. Επομένως, το Εφετείο κρίνοντας ως ορισμένη και νόμιμη την αγωγή δεν παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 922 ΑΚ και άρα ο αντίθετος πρώτος λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

3. Με το δεύτερο λόγο της αναιρέσεως κατά το πρώτο σκέλος πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση, διότι παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο τον ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, ότι ο Τ. Α. δεν ήταν προστήσας του Α. Μ., διότι προβλήθηκε το πρώτον με το δικόγραφο της εφέσεως. Ο λόγος αυτός, που στηρίζεται στο άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ, είναι αλυσιτελής και πρέπει να απορριφθεί, διότι το Εφετείο στο αποδεικτικό του πόρισμα δέχεται ότι ο Τ.

Α. προέστησε στην οδήγηση της δίκυκλης μοτοσικλέτας τον ανήλικο γιό του Δ. Α., ο οποίος προέστησε περαιτέρω στην οδήγηση τον ανήλικο επίσης φίλο του Α. Μ.. Άρα προκύπτει ευθύνη του αρχικώς προστήσαντος. Η αιτιολογία αυτή στηρίζει πλήρως το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης. Επιπλέον το Εφετείο δέχεται ευθύνη του αναιρεσείοντος Τ.

Α. και ως έχοντος την εποπτεία του ανηλίκου γιού του (ΑΚ 923). Περαιτέρω με τον ίδιο λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες πλήττουν την προσβαλλόμενη απόφαση, διότι παρά το νόμο κήρυξε ως απαράδεκτο τον ισχυρισμό τους ότι οι γονείς του ανηλίκου Δ. Α. άσκησαν σ' αυτόν την προσήκουσα εποπτεία. Το Εφετείο σχετικά με την ένσταση αυτή (ΑΚ 923) δέχτηκε τα εξής: "Οι εναγόμενοι δεν ισχυρίστηκαν ότι άσκησαν την προσήκουσα εποπτεία, είτε ότι η αποτροπή της ζημίας δεν ήταν δυνατή.

Ο με την έφεση το πρώτον προβληθείς ισχυρισμός ότι δεν μπορούσαν να αποτρέψουν το αποτέλεσμα με όποια μέτρα ασφαλείας και αν έπαιρναν, αφού ο γιός τους αφαίρεσε τα κλειδιά από το κομοδίνο την ώρα που κοιμόντουσαν ο δεύτερος και τρίτη των εκκαλούντων". Από τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, που επισκοπούνται παραδεκτά από τον Άρειο Πάγο (άρθ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), δεν προκύπτει ότι υποβλήθηκε ο παραπάνω ισχυρισμός στο ακροατήριο του Πρωτοδικείου, τον οποίο όφειλαν οι αναιρεσείοντες να αναπτύξουν προφορικά και να καταχωρηθεί στα πρακτικά (άρθρο 591 παρ. 1β και 256 παρ. 1 εδ.

δ' του ΚΠολΔ). Επομένως το Εφετείο δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 14 ΚΠολΔ και ο σχετικός αντίθετος δεύτερος λόγος αναιρέσεως κατά το δεύτερο σκέλος του είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

4. Από τα άρθρα 914, 330, 297 και 298 ΑΚ προκύπτει ότι προϋποθέσεις της ευθύνης προς αποζημίωση είναι η υπαιτιότητα του υποχρέου, το παράνομο της πράξης ή της παράλειψης αυτού και η ύπαρξη μεταξύ της πράξης ή της παράλειψης και της ζημίας που επήλθε αιτιώδους συνάφειας, η οποία υπάρχει όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνομένου προσώπου, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ήταν ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα.

Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε κυριαρχικώς ως αποδειχθέντα, επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας.

Περαιτέρω, βασική προϋπόθεση για τη γέννηση της ευθύνης, κατ' άρθρο 922 ΑΚ, είναι η θεμελίωση της σχέσης προστήσεως μεταξύ δύο φυσικών ή νομικών προσώπων. Η ευθύνη του προστήσαντος ειδικότερα προϋποθέτει: α) σχέση πρόστησης μεταξύ του κυρίου μιας υπόθεσης (προστήσαντος) και του προσώπου που αναλαμβάνει να διεξαγάγει την τελευταία (προστηθέντος), β) αδικοπραξία του προστηθέντος και γ) συνάφεια της ζημιογόνου συμπεριφοράς του προστηθέντος με την υπηρεσία που του έχει ανατεθεί, υπό την έννοια ότι η πράξη αυτή δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς την πρόστηση.

Σε περίπτωση δε που προστηθείς χρησιμοποιήσει με τη σειρά του τρίτο πρόσωπο (υποπροστηθέντα) για την εκτέλεση της υπηρεσίας ευθύνονται για τις αδικοπραξίες του τελευταίου, κατ' άρθρ. 922 ΑΚ, τόσο ο προστηθείς (ως δεύτερος προστήσας) όσο και ο αρχικός προστήσας. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Εφετείο δέχτηκε ανελέγκτως τα εξής πραγματικά περιστατικά: "Στις 24-4-1998 και περί ώρα 23.00, ο Α.

Μ. του Γ. (ανήλικος τότε) οδηγώντας την υπ' αριθμ. ... δίκυκλη μοτ-τα, ιδιοκτησίας του πέμπτου των εναγομένων, τύπου HOND WIN 100CC με συνεπιβάτη τον Α. Δ. του Εμμανουήλ (επίσης ανήλικο) εκινείτο με ταχύτητα ανώτερη του επιτρεπομένου ορίου των 30 χιλ/των επί της επαρχιακής οδού Αγίου Γεωργίου Καμινακίου, Οροπεδίου Λασιθίου με κατεύθυνση από Άγιο Γεώργιο προς Καμινάκι.

Όταν ο οδηγός της μοτ-τας (πρώτος εναγόμενος) και ήδη εκκαλών έφθασε στην έξοδο του χωριού Αβρακόντε Λασιθίου προς το χωριό Καμινάκι σε μια αριστερή στροφή ως προς την πορεία του έχασε τον έλεγχο του οχήματός του λόγω της ταχύτητας την οποία είχε αναπτύξει (50χιλ/ώρα) με αποτέλεσμα να εκτραπεί από την πορεία του προς τα δεξιά της οδού, να ανατραπεί η δίκυκλη μοτ-τα και να προσκρούσει στην περίφραξη του μνημείου των ηρώων που υπάρχει στην περιοχή.

Από την πρόσκρουση αυτή επήλθε ο θανάσιμος τραυματισμός του συνεπιβάτη της πιο πάνω μοτ-τας, ο οποίος εκσφενδονίστηκε και προσέκρουσε στο πιο πάνω μνημείο με αποτέλεσμα να καταλήξει περί ώρα 05.30 πρωϊνή της 25-4-1998 στο Περιφερειακό Νοσοκομείο Ηρακλείου που είχε μεταφερθεί. Ιδιοκτήτης της μοτ-τας ήταν ο Τ.

Α. (πέμπτος εναγόμενος), ο οποίος επανειλημμένως και εν γνώσει του επέτρεπε την οδήγηση της εν λόγω δίκυκλης μοτ-τας στον υιό του Δ. Α. (τέταρτο εναγόμενο) αν και γνώριζε ότι αυτός στερούνταν της νόμιμης άδειας οδηγήσεως δημιουργούμενης έτσι μεταξύ τους σχέσεως προστήσεως αφού ο δεύτερος (τέταρτος εναγόμενος) τελούσε υπό την καθοδήγηση και τις οδηγίες του πρώτου (πέμπτου εναγομένου) ως προς τον τρόπο εκπληρώσεως των καθηκόντων του.

Ο Δ. Α. το ως άνω βράδυ, κατά παράβαση των οδηγιών που του δίδοντο και καθ' υπέρβαση των ορίων των καθηκόντων του, αφού παρέδωσε τα κλειδιά της δίκυκλης μοτ-τας παραχώρησε την οδήγηση αυτής προς τον πρώτο εναγόμενο, Α. Μ., ύστερα από παράκληση - παρότρυνση του τελευταίου και στα πλαίσια των φιλικών σχέσεων των ανωτέρω ανηλίκων με τη σύσταση να οδηγεί σύμφωνα με τους κανόνες συνετούς οδήγησης και έτσι ήταν ο προστήσας τον πρώτο εναγόμενο - δράστη της ανωτέρω αδικοπραξίας, απορριπτομένου του σχετικού λόγου εφέσεως ως αβασίμου (3ος λόγος τελευταία παράγραφος).

Η ανωτέρω πρόστηση βρίσκεται σε αιτιώδη συνάφεια με το επελθόν αποτέλεσμα του θανάτου, αφού οφείλεται σε παράνομη και υπαίτια ενέργεια του προστηθέντος κατά την παραχωρηθείσα σ' αυτόν οδήγηση της μοτ-τας, αφού κάθε προστήσας ευθύνεται μόνο για πράξεις του προστηθέντος που εντάσσονται στο δικό του κύκλο δραστηριότητας.

Όλα τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από την έκθεση αυτοψίας της τροχαίας, το σχεδιάγραμμα που τη συνοδεύει, από τις προανακριτικές καταθέσεις μαρτύρων σε συνδυασμό με τις καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάστηκαν ενώπιον του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και τις ένορκες βεβαιώσεις των μαρτύρων ενώπιον των ως άνω συμ/φων, από τις προσκομιζόμενες φωτογραφίες, από την προσαγόμενη ιατροδικαστική έκθεση.

Ας σημειωθεί ότι με την υπ' αριθμ. 65/2000 απόφαση του Μονομελούς Δικαστηρίου Ανηλίκων ο Α. Μ. τέθηκε υπό την υπεύθυνη επιμέλεια των γονέων του και της επιμελήτριας Ανηλίκων Λασιθίου στην οποία πρέπει να εμφανίζεται μία φορά το μήνα για τις πράξεις της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και της οδήγησης μοτ-τας χωρίς άδεια ικανότητας και στον Δ.

Α. επιβλήθηκε η ποινή της επιπλήξεως για την παραχώρηση της οδηγήσεως της ως άνω μοτ-τας στον Α. Μ., ο οποίος δεν είχε άδεια οδηγήσεως. Βάσει των αποδειχθέντων ως άνω πραγματικών περιστατικών θεμελιώνεται η έναντι των εναγόντων ευθύνη του πρώτου εναγομένου και του τέταρτου εναγομένου έστω και αν ο πρώτος ενήργησε κατά κατάχρηση της ανατεθείσας σ' αυτόν υπηρεσίας και αντιθέτως προς τις εντολές, αφού κατά τα προεκτιθέντα η παράνομη πράξη αυτού τελούσε σε εσωτερικό αιτιώδη σύνδεσμο προς τη σχέση προστήσεως εφόσον η πρώτη δεν θα ελάμβανε χώρα αν δεν είχαν ανατεθεί στον υπαίτιο τα καθήκοντα του οδηγού του ζημιογόνου οχήματος, έστω και αν αυτός ενήργησε καθ' υπέρβαση των καθηκόντων, οι δε εναγόμενοι και ήδη εκκαλούντες δεν ισχυρίσθηκαν ότι ο θανών γνώριζε ή ώφειλε να γνωρίζει ότι ο οδηγός του ζημιογόνου οχήματος ενήργησε κατά κατάχρηση της σχέσης προστήσεως".

Με την κρίση του αυτή, σε σχέση με τη σχέση προστήσεως, το Εφετείο, δεχόμενο ότι η πρόστηση, τόσο του αρχικού προστήσαντος, όσο και του δευτέρου προστήσαντος (προστηθέντος), βρίσκεται σε αιτιώδη συνάφεια με το επελθόν αποτέλεσμα του θανάτου, αφού οφείλεται σε παράνομη και υπαίτια ενέργεια του Α. Μ. (υποπροστηθέντος), η οποία τελούσε σε εσωτερική συνάφεια προς τη σχέση προστήσεως, εφόσον η παράνομη πράξη του δεν θα λάμβανε χώρα αν δεν του είχε ανατεθεί η οδήγηση της δίκυκλης μοτοσικλέτας, δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου τις διατάξεις των άρθρων 914, 922 και 330 ΑΚ, διαλαμβάνοντας πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογία, που επιτρέπει τον ακυρωτικό έλεγχο της ορθής εφαρμογής των εν λόγω διατάξεων.

Επομένως, είναι αβάσιμος ο αντίθετος από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ τρίτος λόγος αναιρέσεως. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της παρούσας αναιρεσίβλητης ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Συνεταιριστική Ανώνυμη Εταιρία Γενικών Ασφαλίσεων", που κατέθεσε και προτάσεις (άρθ. 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της υποθέσεως ως προς τους αναιρεσιβλήτους Ε. Δ. και Ι. Π..

Απορρίπτει την από 30-8-2010 αίτηση των Δ. Α. κ.λπ. για αναίρεση της 443/2007 απόφασης του Εφετείου Κρήτης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Συνεταιριστική Ανώνυμη Εταιρία Γενικών Ασφαλίσεων", τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 8 Μαΐου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Ιουνίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ