Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to local authority's failure to exercise right of default judgment within statutory period.

Απόφαση 764 / 2017 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 764/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεράσιμο Φουρλάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Πέππα, Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού και Αθανάσιο Καγκάνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Νοεμβρίου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ. Α. του Ε., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρίνα Κεσεσίδου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ" που εδρεύει στην Αλεξανδρούπολη και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικός διάδοχος της πρώην κοινωφελούς δημοτικής επιχείρησης με την επωνυμία "ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΔΗΜΟΥ ΤΡΑΪΑΝΟΥΠΟΛΗΣ (ΚΔΕΔΤ)" η οποία δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25/11/2013 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πενταμελές Εφετείο Θράκης.

Εκδόθηκε η 364/2014 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 17/2/2015 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Πηνελόπη Ζωντανού ανέγνωσε την από 21/10/2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης ως απαράδεκτη, άλλως να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος αυτής και να απορριφθούν οι λοιποί λόγοι αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι) Από τις διατάξεις των άρθρων 108, 110 παρ. 2, 498 παρ.1, 568 παρ.1, 2, 4 και 576 παρ.1 έως 3 Κ.Πολ.Δ, προκύπτει ότι, αν κατά τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης δεν εμφανισθεί και δεν μετάσχει με τον προσήκοντα τρόπο σ' αυτήν κάποιος διάδικος, το Δικαστήριο ερευνά αυτεπαγγέλτως ποιος από τους διαδίκους επέσπευσε τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης και, αν μεν τη συζήτησή της επέσπευσε εγκύρως ο απολειπόμενος διάδικος κλητεύοντας νόμιμα και εμπρόθεσμα τους λοιπούς ή κλητεύθηκε ο ίδιος νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση άλλο διάδικο, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι, διαφορετικά, αν δηλαδή δεν προκύπτει έγκυρη επίσπευση της συζήτησής της ή δεν μπορεί να διαπιστωθεί ποιος διάδικος επέσπευσε τη συζήτησή της, αυτή κηρύσσεται απαράδεκτη και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήση.

Στην προκειμένη περίπτωση, από την προσκομιζόμενη από τον αναιρεσείοντα υπ' αριθμ. 4078/1-9-2015 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή Αλεξανδρούπολης Κ. Σ., προκύπτει, ότι ο αναιρεσίβλητος Δήμος κλητεύθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα για να παραστεί στην παρούσα συζήτηση, από τον επισπεύδοντα αυτήν αναιρεσείοντα.

Όμως ο αναιρεσίβλητος δεν παρέστη κατά την εν λόγω δικάσιμο στο ακροατήριο του Δικαστηρίου κατά τη νόμιμη εκφώνηση της υπόθεσης στη σειρά της από το πινάκιο, όπως αυτό προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά συνεδρίασης του Δικαστηρίου, γι' αυτό πρέπει να δικασθεί ερήμην, αλλά να προχωρήσει η συζήτηση σαν να ήταν και αυτός παρών.

ΙΙ) Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 553 παρ.1 στοιχ. β`, 577 παρ. 2, 321 και 495 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ συνάγεται, ότι, σε αναίρεση υπόκειται η απόφαση που έχει καταστεί τελεσίδικη, εκείνη δηλαδή η οποία, απεκδύοντας το δικαστήριο από κάθε περαιτέρω εξουσία, περατώνει τη δίκη επί της αγωγής και δεν μπορεί να προσβληθεί με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση.

Ο χαρακτήρας της απόφασης ως τελεσίδικης ή μη κρίνεται κατά το χρόνο της άσκησης του ενδίκου μέσου της αναίρεσης, ήτοι της κατάθεσης του σχετικού δικογράφου της στη γραμματεία του δικαστηρίου που έχει εκδώσει την προσβαλλομένη απόφαση. Κατά της απόφασης που εκδόθηκε με την απουσία, πραγματική ή πλασματική, ενός των διαδίκων, έστω και αν δεν στηρίχθηκε στη συναγωγή δυσμενών συνεπειών από την ερημοδικία του, παρέχεται δυνατότητα άσκησης ανακοπής ερημοδικίας από τον ερημοδικασθέντα (αρθρ. 502 ΚΠολΔ), με συνέπεια όσο διαρκεί η προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας να αποκλείεται η άσκηση κατά της ερήμην απόφασης αίτησης αναίρεσης, η οποία, αν παρόλα αυτά, ασκηθεί, είναι απορριπτέα, αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη (αρθρ. 577§1 ΚΠολΔ), αφού σε σχέση με την αναίρεση δεν υπάρχει διάταξη όμοια με τη διάταξη του αρθρ. 513 παρ. 1 εδ.

β` περ. β` Κ.Πολ.Δ, που ορίζει, ότι κατά των ερήμην αποφάσεων επιτρέπεται έφεση ήδη από τη δημοσίευσή τους. Αντίθετα, δηλαδή με την καθιερούμενη με τη διάταξη αυτή συμπόρευση των προθεσμιών της έφεσης και της ανακοπής ερημοδικίας, η αναίρεση κατά ερήμην απόφασης είναι επιτρεπτή μόνον εφόσον δεν συγχωρείται κατ` αυτής ανακοπή ερημοδικίας ή έφεση, δηλαδή καθιερώνεται η αρχή της διαδοχικής άσκησης των προβλεπόμενων ένδικων μέσων Ολ.

ΑΠ 15/2001, ΑΠ 242/2015, ΑΠ 905/2014).

Συνεπώς, η ερήμην οριστική απόφαση (η οποία δεν υπόκειται σε έφεση) υπόκειται σε αναίρεση μόνο αφού έπαυσε να υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας, είτε διότι παρήλθε η δεκαπενθήμερη προς άσκηση αυτής προθεσμία από την επίδοση της ερήμην απόφασης, είτε διότι ο δικαιούμενος σε άσκηση αυτής ερημοδικασθείς διάδικος παραιτήθηκε νομίμως από το δικόγραφο του ασκηθέντος ενδίκου μέσου της ανακοπής ή του δικαιώματος προς άσκηση αυτού, διότι έκτοτε αυτή καθίσταται τελεσίδικη και προσβλητή με αναίρεση, σύμφωνα με την παραπάνω διάταξη του άρθρου 553 αρ. 1β ΚΠολΔ.

Περαιτέρω η δήλωση για παραίτηση από το δικαίωμα προς άσκηση ενδίκου μέσου είναι έγκυρη και χωρίς να τηρηθεί ο διαδικαστικός τύπος του άρθρου 297 ΚΠολΔ, διότι ο τύπος αυτός αφορά αποκλειστικά την παραίτηση από το δικόγραφο ή το δικαίωμα ασκηθέντος ήδη ενδίκου μέσου (ΑΕΔ 42/1980, Ολ. ΑΠ 626/1980). Ενόψει τούτου η παραίτηση από το δικαίωμα άσκησης ανακοπής ερημοδικίας μπορεί να συνάγεται και σιωπηρώς από το ότι ο δικαιούμενος σε άσκηση αυτής ερημοδικασθείς διάδικος άσκησε αναίρεση χωρίς να ασκήσει ανακοπή ερημοδικίας.

Για το κύρος μιας τέτοιας παραίτησης απαιτείται ειδική προς τούτο πληρεξουσιότητα του υπογράφοντος την αίτηση αναίρεσης δικηγόρου (άρθρο 98 περ. β ΚΠολΔ), η έλλειψη, όμως, της οποίας μπορεί να καλυφθεί με έγκριση εκ των υστέρων του ασκήσαντος την αναίρεση διαδίκου, με συνέπεια, λόγω της αναδρομικής ενέργειας της έγκρισης που αφορά την παραίτηση από το δικαίωμα άσκησης ανακοπής ερημοδικίας, να ισχυροποιείται αναδρομικά η παραίτηση από το χρόνο άσκησης της αναίρεσης και να θεωρείται η απόφαση τελεσίδικη από τότε και ως εκ τούτου να υπόκειται σε αναίρεση από το ίδιο χρονικό σημείο (Ολ.

ΑΠ. 17/2013, ΑΠ 2066/2014). Στην προκειμένη περίπτωση, με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, προσβάλλεται η 364/2014 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης, που εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία, ερήμην της τότε εναγομένης υπό εκκαθάριση τελούσης "Κοινωφελούς Δημοτικής Επιχείρησης Δήμου Τραϊανούπολης", της οποίας καθολικός διάδοχος είναι ο ήδη αναιρεσίβλητος "Δήμος Αλεξανδρούπολης".

Με την απόφαση αυτή έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και υποχρεώθηκε η τότε ερημοδικασθείσα εναγομένη "Κοινωφελής Δημοτική Επιχείρηση Δήμου Τραϊανούπολης" να καταβάλει στον ενάγοντα και ήδη αναιρεσείοντα, εντόκως, το ποσό των 30.814,38 ευρώ. Η ως άνω απόφαση επιδόθηκε στον αναιρεσίβλητο Δήμο Αλεξανδρούπολης την 11-2-2015, όπως αυτό προκύπτει από την 3864/11-2-2015 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή Αλεξανδρούπολης Κ.

Σ., από δε τη δημοσίευσή της την 3-12-2014 και μέχρι την 27-10-2015 δεν έχει ασκηθεί ανακοπή ερημοδικίας (βλ. με αρ. 108/27-10-2015 πιστοποιητικό της Γραμματέως του Εφετείου Θράκης). Κατά την άσκηση όμως από τον ενάγοντα και ήδη αναιρεσείοντα της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης στις 20-2-2015, με την κατάθεση αυτής στη Γραμματεία του εκδόσαντος την προσβαλλομένη απόφαση Δικαστηρίου, δεν είχε ακόμη καταστεί τελεσίδικη η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, διότι δεν είχε παρέλθει η προθεσμία των 30 ημερών, που ισχύει για τους ΟΤΑ (άρθρο 276 Ν. 3463/2006 "Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων" σε συνδυασμό με άρθρο 10 νδ "περί κώδικος των νόμων περί δικών του Δημοσίου"), εντός της οποίας δικαιούταν ο αναιρεσίβλητος Δήμος Αλεξανδρούπολης να ασκήσει ανακοπή ερημοδικίας.

Συνεπώς, ενόψει αυτών και δεδομένου ότι δεν προκύπτει παραίτηση του αναιρεσιβλήτου Δήμου από το δικαίωμά του για άσκηση ανακοπής ερημοδικίας, πρέπει, σύμφωνα με όσα έχουν εκτεθεί στη νομική σκέψη που προηγήθηκε, η αίτηση να απορριφθεί ως απαράδεκτη. Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ.). Δικαστικά έξοδα δεν θα επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσείοντος, εφόσον ο αναιρεσίβλητος Δήμος λόγω της ερημοδικίας του δεν υποβλήθηκε σε έξοδα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την αίτηση του Χ. Α. για αναίρεση της 364/2014 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης, Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Μαΐου 2016.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 9 Μαΐου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ