Supreme Court dismisses appeal because the appealed judgment was not final due to absent co-defendant's right to appeal. The judgment was not final because one co-defendant was absent and had not exercised the right to appeal, making the judgment subject to a nullity appeal. The Supreme Court ruled the appeal inadmissible as the judgment lacked finality. The court held that the appeal was inadmissible because the judgment was not final. The appeal was dismissed because the judgment was not final. The appeal was dismissed because the judgment was not final. The appeal was dismissed because the judgment was not final.

Απόφαση 764 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 764/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "SHELL HELLAS ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΕΙΔΩΝ ΚΑΙ ΧΗΜΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ" που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Ιωάννη Φιλιώτη και Απόστολο Φανού.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΠΑΝΟΪΛ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΔΡΑΚΩΝ ΚΑΙ ΑΕΡΙΩΔΩΝ- ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΕΙΔΩΝ- ΣΥΣΚΕΥΩΝ ΥΓΡΑΕΡΙΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΩΝ", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, 2. Ψ2, κατοίκου ... ατομικώς και ως κληρονόμο του Ψ και 3. Ψ3, κατοίκου ..., ατομικώς και ως κληρονόμο του Ψ. Οι πρώτη και ο δεύτερος εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Ακριώτη, ο δε τρίτος παραστάθηκε με τον ίδιο πληρεξούσιο δικηγόρο, ο οποίος δήλωσε ότι παραιτείται από το δικαίωμα ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας επί της εφετειακής απόφασης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4-4-2000 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2799/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 362/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 8-5-2007 αίτησή του και τους από 17-12-2008 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 19-1-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Οι πληρεξούσιοι της αναιρεσείουσας ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων και δήλωσαν ότι το δικόγραφο των προσθέτων λόγων δεν εισάγεται ως προς τον τρίτο αναιρεσίβλητο, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ κατά την διάταξη του άρθρου 553 § 1 εδ. β' Κ.Πολ.Δ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά οριστικών αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και οι οποίες περατώνουν τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή. Ο χαρακτήρας της απόφασης ως τελεσίδικης ή μη, κατά την έννοια της διάταξης αυτής κρίνεται κατά το χρόνο άσκησης της αίτησης αναίρεσης, δηλαδή κατά το χρόνο της κατάθεσής της στον αρμόδιο γραμματέα, διαφορετικά η αίτηση είναι απαράδεκτη.

Περαιτέρω όπως προκύπτει από το συνδυασμό της πρώτης από τις διατάξεις αυτές προς εκείνες των άρθρων 74, 75 §§ 1 και 2 και 76 § 1 Κ.Πολ.Δ σε περίπτωση απλής ομοδικίας η οριστική απόφαση που εκδίδεται καθίσταται τελεσίδικη αυτοτελώς έναντι εκάστου ομοδίκου και συνεπώς υπόκειται σε αναίρεση κατά το μέρος που είναι τελεσίδικη, προτού δηλαδή να γίνει τελεσίδικη και ως προς τους υπολοίπους ομοδίκους.

Αντίθετα σε περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας που υπάρχει όταν εγερθεί αγωγή από το δανειστή κοινή κατά του πρωτοφειλέτη και του εγγυητή, η οποία έχει ως αντικείμενο την ύπαρξη της κύριας οφειλής, η οριστική απόφαση προσβάλλεται παραδεκτώς με αίτηση αναίρεσης μόνο όταν καταστεί τελεσίδικη για όλους τους ομοδίκους.

Εξάλλου, όπως προκύπτει από το συνδυασμό των άρθρων 76 § 1 και 501 Κ.Πολ.Δ, σε περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας, δικαίωμα να ασκήσει αιτιολογημένη ανακοπή ερημοδικίας κατά της απόφασης που εκδόθηκε παρά την απουσία του έχει ο αναγκαίος ομόδικος που ήταν απών από τη δίκη, έστω και αν αυτός σύμφωνα με την πρώτη από τις διατάξεις αυτές θεωρείται ότι αντιπροσωπεύθηκε στη δίκη από τους παρόντες αναγκαίους ομοδίκους του, αφού προϋπόθεση για την εν λόγω αντιπροσώπευση είναι να είχε αυτός κλητευθεί νόμιμα στη δίκη.

Το έννομο συμφέρον του απόντος ομοδίκου να ασκήσει κατά της απόφασης που εκδόθηκε ερήμην του ανακοπή ερημοδικίας ως και τις προϋποθέσεις του παραδεκτού αυτής, κρίνει μόνο το δ/ριο που δικάζει την ανακοπή ερημοδικίας, το οποίο κρίνει και τη βασιμότητα των λόγων της ανακοπής, δεν μπορεί δε να τις κρίνει παρεμπιπτόντως ο Άρειος Πάγος όταν εξετάζει εάν η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση έχει τελεδικήσει (Ολ.

ΑΠ 15/2001). Εάν συνεπώς σε δίκη δανειστή κατά πρωτοφειλέτη και εγγυητή, δικάσθηκε ερήμην στο Εφετείο ο ένας από τους αναγκαίους ομοδίκους, θα πρέπει να έχει γίνει και ως προς αυτόν τελεσίδικη η απόφαση για να υπόκειται σε αναίρεση, είτε με την πάροδο της προθεσμίας άσκησης από αυτόν ανακοπή ερημοδικίας, που αποδεικνύεται από τη σχετική έκθεση επιδόσεως προς αυτόν της τελεσίδικης απόφασης ή από την επισημείωση του δικαστικού επιμελητή στο αντίγραφο της απόφασης που του επιδόθηκε, είτε με την οριστική απόρριψη της ανακοπής ερημοδικίας που αυτός άσκησε κατά της απόφασης που εκδόθηκε ερήμην του.

Εν προκειμένω, ως προκύπτει εκ της αγωγής επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, αντικείμενο αυτής τυγχάνει αφενός η αναγνώριση, ότι η από 23-7-98 καταγγελία της από 13-12-95 σύμβασης εμπορικής συνεργασίας η οποία συνήφθη μεταξύ της αναιρεσείουσας και της 1ης των αναιρεσίβλητων και την οποία συνυπέγραψαν ως εγγυητές οι λοιποί των αναιρεσιβλήτων είναι άκυρη και αφετέρου η καταδίκη των αναιρεσιβλήτων να καταβάλουν στην αναιρεσείουσα έκαστος εις ολόκληρον, το ποσόν των 350.000.000 δρχ.

λόγω καταπεσούσης ποινικής ρήτρας. Η αγωγή αυτή απερρίφθη με την 9733/05 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, επί της ασκηθείσας δε από την αναιρεσείουσα εφέσεως, εξεδόθη ερήμην του 3ου των αναιρεσιβλήτων και αντιμωλία των λοιπών η προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απορρίφθη η έφεση. Επομένως, υποκειμένης σχέσεως αναγκαστικής ομοδικίας κατά τα προδιαληφθέντα και μη εκδοθείσης οριστικής αποφάσεως ως προς όλους τους ομόδικους, καθόσον η προσβαλλόμενη απόφαση υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας από τον ερημοδικασθέντα 3ον των αναιρεσιβλήτων, η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση δεν υπόκειται σε αναίρεση και συνεπώς πρέπει η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί ως απαράδεκτη ως προς όλους τους αναιρεσιβλήτους, κατ' αυτεπάγγελτη έρευνα του Αρείου Πάγου, μη αποδεικνυομένων εξ εγγράφων της δικογραφίας, επιδόσεως της προσβαλλόμενης απόφασης και παραλεύσεως της προθεσμίας ανακοπής ή παραιτήσεως του 3ου των αναιρεσιβλήτων από το δικαίωμα ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας.

Η γενόμενη από τον 3ο των αναιρεσιβλήτων, παραστάντα στο Δικαστήριο τούτο, με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Λυριώτη, παραίτηση από το δικαίωμα ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας κατά της προσβαλλομένης απόφασης του Εφετείου, δια σχετικής δηλώσεως καταχωρισθείσης στα οικεία πρακτικά, δεν ασκεί επιρροή, κατά τα αναφερόμενα στην πρώτη πρόταση αυτού του συλλογισμού, διότι έγινε μετά την κατάθεση της αίτησης αναίρεσης, χρόνος κατά τον οποίο κρίνεται ο χαρακτήρας της αποφάσεως ως τελεσίδικης ή μη.

Ενόψει δε του ότι η κρινόμενη αίτηση τυγχάνει απαράδεκτη, δεν είναι παραδεκτή και η άσκηση των προσθέτων λόγων αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-5-2007 αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθ. 362/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, οριζόμενα σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Φεβρουαρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Μαρτίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ