Supreme Court dismisses appeal against conviction for moral complicity in injury due to insufficient reasoning on means of instigation.

Απόφαση 763 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 763/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Eυριπίδη Αντωνίου, Αντιπρόεδρο, Χρύσανθο Παπούλια-Εισηγητή, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη και Μιχαήλ Δέτση, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Μαρτίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Φώτιου Μακρή, (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος – κατηγορουμένου:..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Αλφαντάκη, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 758/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πειραιά. Με πολιτικώς ενάγοντα τον ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Σκλαβουνάκο.

Το Τριμελές Εφετείο Πειραιά με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 25 Οκτωβρίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως και στους από 14 Φεβρουαρίου 2006 πρόσθετους λόγους, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1959/2005.

Α φ ο ύ ά κ ο υ σ εΤους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Η καταδικαστική απόφαση, έχει την απαιτούμενη κατά τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ., όπως το τελευταίο τροποποιήθηκε με το άρθρο 2 παρ. 5 του ν. 2408/1996, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, εκ της ελλείψεως της οποίας ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ.

Δ΄ του Κ.Π.Δ., όταν σ' αυτή περιέχονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την διαδικασία στο ακροατήριο, σχετικά με τα υποκειμενικά και τα αντικειμενικά στοιχεία του εγκλήματος, οι αποδείξεις επί των οποίων θεμελιώνονται τα περιστατικά αυτά, καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες το δικαστήριο υπήγαγε τα αποδειχθέντα περιστατικά, στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Ειδικά δε επί ηθικής αυτουργίας, πρέπει να διαλαμβάνεται στην αιτιολογία και ο τρόπος και τα μέσα με τα οποία ο ηθικός αυτουργός προκάλεσε στο φυσικό αυτουργό την απόφαση για την τέλεση, της αξιόποινης πράξεως που εκείνος τέλεσε. Η ύπαρξη του δόλου, δεν είναι αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαίτερα, αφού αυτός ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και προκύπτει από τις ειδικότερες συνθήκες τελέσεώς του, διαλαμβάνεται δε περί αυτού (δόλου) αιτιολογία, στην κύρια αιτιολογία για την ενοχή, εκτός αν αξιώνονται από το νόμο πρόσθετα στοιχεία, για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, όπως η εν γνώσει ορισμένου περιστατικού τέλεση της πράξεως (άμεσος δόλος) ή ορισμένος περαιτέρω σκοπός (εγκλήματα με υπερχειλή υποκειμενική υπόσταση), πράγμα που δεν συμβαίνει στην περίπτωση της ηθικής αυτουργίας στην πράξη της επικίνδυνης σωματικής βλάβης.

Σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα, δεν υπάρχει ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους, ούτε αναφοράς των όσων προέκυψαν από καθένα, πρέπει όμως να υπάρχει βεβαιότητα, για την οποία αρκεί η μνεία όλων, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κ.λ.π.), ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του το σύνολο τούτων και όχι ορισμένα μόνον από αυτά, το γεγονός δε ότι εξαίρονται ορισμένα, δεν υποδηλώνει, ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα.

Η αιτιολογία τέλος της καταδικαστικής απόφασης, παραδεκτά συμπληρώνεται από το διατακτικό της, μαζί με το οποίο αποτελεί ενιαίο σύνολο. Περαιτέρω, λόγο αναιρέσεως της καταδικαστικής απόφασης συνιστά, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 περ. Ε΄ του Κ.Π.Δ. και η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως.

Εσφαλμένη εφαρμογή υπάρχει, όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε ορθά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε, ενώ εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει, όταν το δικαστήριο αποδίδει στη διάταξη, διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει. Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση της διατάξεως αυτής, η οποία υπάρχει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως που προκύπτει από την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού και του διατακτικού της και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο, σε σχέση με την ορθή εφαρμογή του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νομίμου βάσεως.

II. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμό 758/2005 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς, καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος σε δεύτερο βαθμό και με την παρουσία του, για την πράξη της ηθικής αυτουργίας σε επικίνδυνη σωματική βλάβη, σε ποινή φυλάκισης επτά (7) μηνών, η οποία ανεστάλη επί τριετία.

Στην αιτιολογία της απόφασης, προκύπτουσα από την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού και του διατακτικού της αναφέρεται, ότι από την ανωμοτί κατάθεση του πολιτικώς ενάγοντος, τις καταθέσεις των μαρτύρων της κατηγορίας και της υπεράσπισης που εξετάσθηκαν ενόρκως στο ακροατήριο του δικαστηρίου, τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης και τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά ως αναγνωσθέντα, την απολογία του κατηγορούμενου και όλη την αποδεικτική διαδικασία, αποδείχθηκαν μεταξύ άλλων, τα εξής:

Την 19-3-1998 και περί ώρα 20,00΄, ενώ ο πολιτικώς ενάγων ... ιατρός το επάγγελμα, είχε αποχωρήσει από το ιατρείο του και κατευθυνόταν στην παρακείμενη οικία του επί της οδού..., δέχθηκε αιφνίδια επίθεση από δύο εύσωμους άνδρες, τους ... και ..., οι οποίοι του ήταν άγνωστοι και προηγουμένως τον πλησίασαν με το πρόσχημα της αναζήτησης κάποιας οδού.

Οι δράστες κατάφεραν στον παθόντα κτυπήματα με τα πόδια και τα χέρια σε διάφορα σημεία του σώματός του, ενώ ο ... χρησιμοποίησε και ορειχάλκινο σωλήνα ύδρευσης πάχους μισής ίντσας και μήκους 0,25 μέτρων. Ο παθών υπέστη οίδημα και εκχύμωση δεξιού οφθαλμικού πεδίου, υπόσφαγμα δεξιού οφθαλμού, εκτεταμένη εκχύμωση και ερυθρότητα του τριχωτού της κεφαλής (μετωποβρεγματοϊνιακής περιοχής), ερυθρότητα δεξιάς παρειάς, μώλωπες και εκδορά αυχένα, ερυθρότητα αριστεράς περιοχής κλειδός, εκδορές κάτω άκρων άμφω, αμυχές ράχης και οίδημα ρινός.

Εκ του τρόπου δε που προκλήθηκαν οι κακώσεις αυτές στον παθόντα, των σημείων του σώματός του που κτυπήθηκαν και του μέσου που χρησιμοποιήθηκε, μπορούσε να προκληθεί σ' αυτόν βαριά σωματική βλάβη. Οι δράστες που ήταν όπως αναφέρθηκε άγνωστοι στον παθόντα και δεν είχαν με εκείνον διαφορές, προέβησαν στην αναφερόμενη ενέργειά τους, μετά από προτροπή του αναιρεσείοντος - κατηγορούμενου, ο οποίος εργαζόταν στην δημοτική αστυνομία Πειραιώς και είχε με τον παθόντα σοβαρές οικονομικές διαφορές, εκ των οποίων είχαν προκληθεί και ποινικές δίκες.

Ειδικότερα αυτός, εκμεταλλευόμενος και τη φιλική σχέση που διατηρούσε με τους αναφερόμενους φυσικούς αυτουργούς της πράξεως, τους συνάντησε τις απογευματινές ώρες της ίδιας ημέρας, σε κατάστημα ηλεκτρονικών παιγνίων της ... και κατάφερε με επανειλημμένες φορτικές και πειστικές παρακλήσεις και παροτρύνσεις, να τους προκαλέσει την απόφαση για την τέλεση της πράξεώς τους.

Μάλιστα ο ίδιος τους μετέφερε με το αυτοκίνητό του και στον τόπο που συνάντησαν τον παθόντα. Απολογούμενοι δε και οι δύο κατά την πρωτόδικη δίκη, είχαν ''ομολογήσει'' ότι ο αναιρεσείων συγκατηγορούμενός τους, τους είχε αποστείλει να τελέσουν την πράξη που τέλεσαν. Με βάση δε τα αποδειχθέντα αυτά περιστατικά, το δικαστήριο κατέληξε σε καταδικαστική για τον αναιρεσείοντα - κατηγορούμενο κρίση, για την πράξη της ηθικής αυτουργίας σε επικίνδυνη σωματική βλάβη, που του αποδιδόταν και του επέβαλε την αναφερόμενη ποινή φυλάκισης.

III. Με τις παραδοχές του αυτές το δικαστήριο της ουσίας, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του, την απαιτούμενη από τις αναφερόμενες διατάξεις του Συντάγματος και του Κ.Π.Δ., ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του διωκόμενου εγκλήματος της ηθικής αυτουργίας σε επικίνδυνη σωματική βλάβη, για το οποίο καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 46 παρ. 1 α΄, 308 και 309 του Π.Κ., τις οποίες εφάρμοσε, χωρίς να τις παραβιάσει ευθέως ή εκ πλαγίου, με ελλιπή δηλαδή ή αντιφατική αιτιολογία.

Ειδικότερα δε αναφέρεται στην αιτιολογία, σε σχέση με τον τρόπο και τα μέσα που ο αναιρεσείων ηθικός αυτουργός, προκάλεσε στους φυσικούς αυτουργούς της πράξεως, την απόφαση να τελέσουν την πράξη τους, ότι αυτός εκμεταλλεύθηκε τη φιλική του σχέση με εκείνους και χρησιμοποίησε επανειλημμένως φορτικές και πειστικές παρακλήσεις και παροτρύνσεις και μάλιστα τους μετέφερε ο ίδιος με το αυτοκίνητό του, στον τόπο που συνάντησαν τον παθόντα.

Επομένως ο μοναδικός, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ΄ και Ε΄ του Κ.Π.Δ., λόγος αναιρέσεως του κύριου δικογράφου της αιτήσεως και επίσης ο μοναδικός λόγος του δικογράφου των πρόσθετων λόγων, για ελλιπή αιτιολογία της απόφασης, ειδικότερα σε σχέση με την αναφορά του τρόπου και των μέσων που χρησιμοποίησε ο αναιρεσείων ηθικός αυτουργός και έλλειψη νομίμου βάσεως αυτής, είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι.

IV. Μετά από αυτά, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και οι έπ' αυτής πρόσθετοι λόγοι πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 583 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., στα δικαστικά έξοδα, καθώς και τη δικαστική δαπάνη του πολιτικώς ενάγοντος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25ης Οκτωβρίου 2005 αίτηση του ... και τους έπ' αυτής από 14ης Φεβρουαρίου 2006 πρόσθετους λόγους, για αναίρεση της υπ' αριθμό 758/2005 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) Ευρώ και τη δικαστική δαπάνη του πολιτικώς ενάγοντος που ορίζεται σε πεντακόσια (500) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Μαρτίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 30 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ