Greek Supreme Court dismisses appeal on drug addiction claim due to sufficient reasoning in lower court judgment.

Απόφαση 762 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 762/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευριπίδη Αντωνίου, Αντιπρόεδρο, Χρύσανθο Παπούλια, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη και Αιμιλία Λίτινα-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Μαρτίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Φωτίου Μακρή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου ...., και τώρα κρατούμενου στις Δικαστικές Φυλακές Πατρών, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λεωνίδα Ιωάννου, για αναίρεση της 148/2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης. Το Πενταμελές Εφετείο Θράκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 10 Οκτωβρίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1826/2005.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από το άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Ποιν.Δ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεώς της από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ του ίδιου Κώδικα, όταν αναφέρονται σ΄ αυτή με σαφήνεια, πληρότητα, και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε,.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικώς κατά το είδος τους χωρίς να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από το καθένα απ΄ αυτά. Δεν αποτελούν όμως λόγους αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχετίσεως των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Η αιτιολογία αυτή απαιτείται και για τους αυτοτελείς ισχυρισμούς του κατηγορουμένου, οι οποίοι τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξης ή της ικανότητας προς καταλογισμό ή τη μείωση, αυτής η την εξάλειψη του αξιοποίνου ή τη μείωση της επιβλητέας ποινής, εφόσον όμως αυτοί είναι σαφείς και ορισμένοι.

Τέτοιος αυτοτελής ισχυρισμός είναι η επίκληση της συνδρομής του άρθρου 13 παρ. 1 του 1729/1987, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 15 του ν. 2161/1993, αφού, προκειμένου περί του δράστη της πράξεως του άρθρου 5, κατά την παρ. 4 του ως άνω άρθρου 13, οπωσδήποτε έχει ως συνέπεια την ηπιότερη ποινική μεταχείριση του δράστη (Ολομ.

Α.Π. 7/1995).

Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλομένης υπ΄ αριθμ. 148/2005 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης οι συνήγοροι του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου προέβαλαν τον αυτοτελή ισχυρισμό ότι κατά τον χρόνο της τέλεσης των αποδιδομένης σ΄ αυτόν αξιόποίνων πράξεων της παράβασης του Νόμου περί ναρκωτικών ουσιών (κατοχή και απόπειρα πώλησης ναρκωτικών ουσιών από άτομο που ενεργεί κατ΄ επάγγελμα) ήταν τοξικομανής.

Το ως άνω Δικαστήριο στο οποίο η υπόθεση είχε εισαχθεί μετ΄ αναίρεση της υπ΄ αριθμ. 168/98 απόφασης του Εφετείου Κακουργημάτων Θράκης δέχθηκε ότι από τα κατ΄ είδος αναφερόμενα στην προσβαλλόμενη απόφαση αποδεικτικά μέσα ήτοι την κατάθεση του ενόρκως στο ακροατήριο εξετασθέντος μάρτυρος, αναγνωσθέντα έγγραφα και της απολογίας του κατηγορουμένου ότι δεν αποδείχθηκε ο ως άνω ισχυρισμός του κατηγορουμένου, ότι πρέπει να χαρακτηρισθεί ως τοξικομανής, ότι δηλαδή απέκτησε την έξη της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, μη δυνάμενος να την αποβάλλει με τις δικές του δυνάμεις, κατά το χρόνο τέλεσης των πράξεων που του αποδίδονται ήτοι 8-10-1998, με την εξής αιτιολογία:

«Η από 28-6-1988 ιατροδικαστική εξέταση (έκθεση) του ιατροδικαστή .... στην οποία αναφέρεται ότι από την γενομένη κλινική εξέταση ούτος δεν παρουσιάζει σημεία νυγμών ή φλεβοθρομβώσεων κατά τα άκρα, ενώ παρουσιάζει φαινόμενα στέρησης, όπως μυδρίαση των κορών, εφιδρώσεις τρόμος των χειρών, των μυών και από την οποία συνάγει ότι ο ....(αναιρεσείων) είναι τοξικομανής και χρήζει θεραπείας, χωρίς να αιτιολογείται στην έκθεση ειδικώς η αδυναμία αποβολής της έξης με τις ίδιες δυνάμεις και η ανάγκη της ειδικής θεραπευτικής αντιμετώπισης σε συνδυασμό με το ότι η εξέταση του ανωτέρω πραγματογνώμονα δεν αναφέρεται στον άνω κρίσιμο χρόνο (Οκτώβριος 1998) αλλά σε πολύ προγενέστερο, δεν έπειθε περί των ανωτέρω, Ειρήσθω ότι ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη δεν διετάχθη ούτε διενεργήθη στο στάδιο της ανάκρισης στην προκειμένη υπόθεση.

Ούτε επίσης από τα λοιπά αποδεικτικά στοιχεία αξιολογούμενα προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος ήταν τοξικομανής και από το άνω διάστημα (28-4-88) μέχρι και το χρόνο τέλεσης των πράξεων που του αποδίδονται (8-10-98) διότι δεν αναφέρονται σ΄ αυτά (ιατρικές γνωματεύσεις) συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά, τα οποία υπεδήλωναν σαφώς και ειδικώς χρήση ναρκωτικών ουσιών συνεχώς ή κατ΄ επανάληψη το εν λόγω διάστημα καθ΄ έξη χρήσεως αυτών ως και περαιτέρω αδυναμία αποβολής αυτής με τις ίδιες δυνάμεις του, λαμβανομένου υπόψει ότι η τοξικομανία συνέχεται με δύο ουσιώδεις παράγοντες, ήτοι με την χρήση ναρκωτικών ουσιών και με το χρόνο χρήσης με συνέπεια να μη υπάρχει δυνατότητα αυτοδυνάμου αποβολής της έξεως χρήσεως ναρκωτικών, το δε άτομο καθίσταται άβουλο όργανο του πάθους του».

Επομένως ο περί τοξικομανίας ισχυρισμός του κατηγορουμένου πρέπει να απορριφθεί». Περαιτέρω εφόσον το δικαστήριο σχημάτισε πλήρη δικανική πεποίθηση, για τον ως άνω αυτοτελή ισχυρισμό του κατηγορουμένου από τα προσαχθέντα αποδεικτικά στοιχεία δεν κρίνεται αναγκαία η διεξαγωγή ψυχιατρικής πραγματογνωμοσύνης προς διαπίστωση της ιδιότητας του κατηγορουμένου ως τοξικομανούς τον επίδικο ως άνω χρόνο.

Με αυτά που δέχθηκε το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θράκης και απέρριψε τον ως άνω αυτοτελή ισχυρισμό του αναιρεσείοντα ως και του, επικουρικά για την περίπτωση που το δικαστήριο αδυνατεί να μορφώσει δικανική πεποίθηση από τα ως άνω αποδεικτικά μέσα, προβληθέντος παραδεκτώς αιτήματος αναβολής της δίκης για κρείσσονες αποδείξεις και συγκεκριμένα για την διενέργεια ψυχιατρικής πραγματογνωμοσύνης προς διαπίστωση της ιδιότητας του αναιρεσείοντος ως τοξικοεξαρτημένου κατά τον χρόνο τελέσεως των ως άνω αξιοποίνων πράξεων, διέλαβε στην προσβαλλομένη απόφασή του την κατά τ΄ ανωτέρω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ΄ αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τις αποδείξεις και τους συλλογισμούς με βάσει τους οποίους έκρινε την μη συνδρομή στο πρόσωπο του κατηγορουμένου της ιδιότητας του τοξικομανούς κατά τον κρίσιμο χρόνο, της τέλεσης των ως άνω αξιόποινων πράξεων, εφαρμόζοντας ορθά την ουσιαστική ποινική διάταξη του άρθρου 13 παρ. 1 του Ν. 1729/1987, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 15 του ν. 2161/1993, χωρίς να την παραβιάσει εκ πλαγίου και να στερήσει έτσι την απόφασή του από νόμιμη βάση.

Πρέπει επομένως ν΄ απορριφθεί ως αβάσιμος ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ περί του αντιθέτου σχετικός λόγος της αναίρεσης για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, με την ειδικότερη αιτίαση ότι δεν αντιμετωπίζονται και δεν αξιολογείται κάθε ένα αποδεικτικό στοιχείο ξεχωριστά, αφού κατά τα΄ ανωτέρω αρκεί η κατ΄ είδος αναφορά τους.

Η ιδιαίτερη επισήμανση της από 28/6/1988 ιατροδικαστικής έκθεσης, οφείλεται στη μεγαλύτερη βαρύτητα που προσδίδει σ΄ αυτή το Δικαστήριο και δεν εκδηλώνει ότι αγνόησε και τα λοιπά αποδεικτικά μέσα.

Μετά ταύτα πρέπει ν΄ απορριφθεί καθ΄ ολοκληρία η αίτηση αναίρεσης και καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10 Οκτωβρίου 2005 αίτηση του ...., για αναίρεση της υπ΄ αριθμ. 148/2005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Θράκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα εκ διακοσίων δέκα (210) ευρώ δικαστικά έξοδα.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Μαρτίου 2006.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ