Supreme Court allows appeal against lower court's dismissal of appeal due to procedural time limit error.

Απόφαση 761 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 761/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Ιωάννη Σίδερη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Μαρτίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών-καλούντων: 1. ....., 2. ...... και 3. ......., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλειο Βενιζέλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό των Οικονομικών, που εδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιό του Δημήτριο Κάμαρη Πάρεδρο Ν.Σ.Κ. με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-2-1996 αγωγή της αρχικής ενάγουσας ........ και την από 7-12-1967 κύρια παρέμβαση του ....., που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 167/1971 επί της πρώτης αγωγής και 927/1969 επί της δεύτερης αγωγής του ίδιου Δικαστηρίου και 847/1972 του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Επανέρχεται η υπόθεση στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και εξεδόθη η 561/1971 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, και κατόπιν η 627/1973 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Κατά της ανωτέρω εφετειακής απόφασης ασκήθηκε αίτηση αναίρεσης και εκδόθηκαν η 1173/1974 απόφαση του Αρείου Πάγου η οποία παρέπεμψε στην Ολομέλεια και η 571/1975 απόφαση Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την απόφαση αυτή και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Λάρισας.

Το Εφετείο Λάρισας εξέδωσε τις 180/1979, 340/1980 προδικαστικές αποφάσεις και 435/1982 οριστική. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζήτησε το αναιρεσίβλητο με την από 5-10-1982 αίτησή του, επί της οποίας εκδόθηκε η 1481/1997 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε την συζήτηση απαράδεκτη και η 222/1999 απόφαση Αρείου Πάγου που διέταξε την ανασυζήτηση της υποθέσεως.

Την υπόθεση επαναφέρουν προς συζήτηση οι αναιρεσείοντες-καλούντες με την από 25-2-1999 κλήση τους επί της οποίας εκδόθηκε η 1446/1999 απόφαση του Αρείου Πάγου και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Λάρισας. Στη συνέχεια εκδόθηκαν οι 227/2001, 293/2002 αποφάσεις του Εφετείου Λάρισας και οι αναιρεσείοντες ζήτησαν την αναψηλάφιση των αποφάσεων.

Το Εφετείο Λάρισας εξέδωσε την 954/2006 απόφαση την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 8-1-2007 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης ανέγνωσε την από 7-3-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αποδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 545 παρ. 5 εδ. α" του ΚΠολΔ., αν η απόφαση δεν επιδόθηκε, η προθεσμία της αναψηλάφησης είναι τρία χρόνια από τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης απόφασης, εφόσον είναι τελεσίδικη ή ανέκκλητη, αλλιώς από την ημέρα που έγινε τελεσίδικη. Από τη διάταξη αυτή, στην οποία ουδεμία διάκριση γίνεται ως προς την έναρξη της προθεσμίας ανάλογα με τους λόγους αναψηλάφησης, προκύπτει ότι αυτή εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση αναψηλάφησης και συνεπώς και στην περίπτωση του από το άρθρο 544 αρ. 7 Κ.Πολ.Δ.

λόγου αναψηλάφησης, ήτοι της ανευρέσεως από το διάδικο μετά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης νέων κρισίμων εγγράφων. Στην προκείμενη περίπτωση το εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση του, δέχθηκε ότι η αναψηλάφηση των αναιρεσειουσών κατά της 227/2001 οριστικής αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας, με την οποία απορρίφθηκε η κυρία παρέμβαση του αρχικού δικαιοπαρόχου τους κατά του αναιρεσιβλήτου Ελληνικού Δημοσίου, ασκήθηκε στις 29.3.2004, ενώ η προσβαλλομένη δια της αναψηλαφήσεως ως άνω τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Λάρισας, η οποία ουδέποτε επιδόθηκε στις αναιρεσείουσες, δημοσιεύθηκε, όπως προκύπτει από το κείμενο της, στις 30.3.2001.

Ακολούθως το εφετείο έκρινε ότι η αναψηλάφηση ασκήθηκε εκπροθέσμως, διότι κατά τις παραδοχές της η προσβαλλομένη κατά τα ανωτέρω απόφαση είχε δημοσιευθεί στις 7.3.2001, ενώ τούτο ήταν ανακριβές, καθ' όσον, όπως προαναφέρθηκε, η ως άνω απόφαση είχε δημοσιευθεί στις 30.3.2001, η δε 7.3.2001 ήταν η ημέρα διασκέψεως και όχι η ημέρα δημοσιεύσεώς της. 'Ετσι το εφετείο, το οποίο απέρριψε μετά από αυτά την αναψηλάφηση των αναιρεσειουσών ως απαράδεκτη, παρά τον νόμο κήρυξε απαράδεκτο, γι' αυτό και η προσβαλλομένη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί, κατά τον βάσιμο από το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ μοναδικό λόγο του αναιρετηρίου.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Λάρισας που εξέδωσε την αναιρουμένη απόφαση, αφού είναι δυνατή η σύνθεση του από άλλους δικαστές.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την προσβαλλόμενη ως άνω 954/2006 απόφαση του Εφετείου Λάρισας.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο πιο πάνω Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειουσών, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 1 Απριλίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ