Supreme Court dismisses appeal against drug trafficking conviction due to vague psychiatric report and inadmissible arguments.

Απόφαση 761 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 761/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Eυριπίδη Αντωνίου, Αντιπρόεδρο, Χρύσανθο Παπούλια-Εισηγητή, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη και Μιχαήλ Δέτση, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Μαρτίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Φώτιου Μακρή, (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος – κατηγορουμένου: ..... και ήδη κρατούμενου στις Δικαστικές Φυλακές Λάρισας, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Αλφαντάκη, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 11/2005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας, με συγκατηγορούμενους τους: 1. Χ1 και 2. Χ2. Το Πενταμελές Εφετείο Δυτικής Μακεδονίας με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητά την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 22 Απριλίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως και στους από 16 Φεβρουαρίου 2006 προσθέτους λόγους, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1144/2005.

Α φ ο ύ ά κ ο υ σ ε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά τις διατάξεις του άρθρου 5 παρ. 1 περ. β΄ και ζ΄ του ν. 1729/1987, όπως έχει αντικατασταθεί με το άρθρο 10 του ν. 2161/1993 και ίσχυε κατά τον κρίσιμο επί του προκειμένου χρόνο τελέσεως των πράξεων, κατά το μήνα Σεπτέμβριο του έτους 2002, «με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών και με χρηματική ποινή ενός εκατομμυρίου (1.000.000) δρχ.

μέχρι εκατό εκατομμύρια (100.000.000) δρχ., τιμωρείται όποιος, μεταξύ άλλων περιπτώσεων, … β΄) πωλεί, αγοράζει, προσφέρει, διαθέτει ή διανέμει σε τρίτους με οποιοδήποτε τρόπο, αποθηκεύει ή παρακαταθέτει ναρκωτικά ή μεσολαβεί σε κάποια από τις πράξεις αυτές. ... ζ΄) κατέχει ή μεταφέρει ναρκωτικά, με οποιοδήποτε τρόπο ή μέσο, είτε στο έδαφος της επικράτειας, είτε παραπλέοντας ή διασχίζοντας τη αιγιαλίτιδα ζώνη, είτε ιπτάμενος στον ελληνικό εναέριο χώρο …».

Κατά δε τη διάταξη της παρ. 2 του ίδιου άρθρου του νόμου, «αν η πράξη έχει τελεσθεί με περισσότερους τρόπους από τους προβλεπόμενους στην προηγούμενη παράγραφο, αφορά όμως την ίδια ποσότητα ναρκωτικών, στον υπαίτιο επιβάλλεται μία μόνο ποινή, κατά την επιμέτρηση της οποίας λαμβάνεται υπόψη η συνολική εγκληματική δράση του».

Και κατά τη διάταξη του άρθρου 8 του ίδιου ν. 1729/1987, όπως έχει αντικατασταθεί (με τα άρθρα 13 του ν.2161/1993 και 4 παρ. 2 α΄ του ν. 2408/1996) και ίσχυε κατά τον ίδιο χρόνο, «με ισόβια κάθειρξη και με χρηματική ποινή δέκα εκατομμυρίων (10.000.000) δρχ. μέχρι διακοσίων εκατομμυρίων (200.000. 000) δρχ., τιμωρείται ο παραβάτης (μεταξύ άλλων και) του άρθρου 5 του παρόντος νόμου, αν … οι περιστάσεις τέλεσης μαρτυρούν, ότι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος».

Με τη διάταξη του άρθρου 5 του ν. 2943/2001, με την οποία ρυθμίσθηκε (μετά την εισαγωγή του ευρώ) η μετατροπή των δραχμών σε ευρώ, τα αναφερόμενα ποσά των 1.000.000 δρχ. και 100.000.000 δρχ. αναπροσαρμόσθηκαν σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ και τριακόσιες χιλιάδες (300.000) ευρώ, αντιστοίχως και τα ποσά των 10.000.000 δρχ. και 200.000.000 δρχ., σε τριάντα χιλιάδες (30.000) ευρώ και εξακόσιες χιλιάδες (600.000) ευρώ, αντιστοίχως.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 54 παρ. 7 του ν. 2910/2001, « όποιος παράνομα κατέχει ή χρησιμοποιεί γνήσιο διαβατήριο ή άλλο ταξιδιωτικό έγγραφο άλλου προσώπου, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών (3) μηνών και με χρηματική ποινή τουλάχιστον πεντακοσίων χιλιάδων (500.000) δραχμών. … Με την ίδια ποινή τιμωρείται όποιος κατέχει ή χρησιμοποιεί πλαστό διαβατήριο ή άλλο ταξιδιωτικό έγγραφο ».

Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση, έχει την απαιτούμενη κατά τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ., όπως το τελευταίο τροποποιήθηκε με το άρθρο 2 παρ. 5 του ν. 2408/1996, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ΄ του Κ.Π.Δ. λόγο αναιρέσεως, όταν σ' αυτή περιέχονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την διαδικασία στο ακροατήριο, σχετικά με τα υποκειμενικά και τα αντικειμενικά στοιχεία του εγκλήματος, οι αποδείξεις επί των οποίων θεμελιώνονται τα περιστατικά αυτά, καθώς και οι σκέψεις με τις οποίες το δικαστήριο υπήγαγε τα αποδειχθέντα περιστατικά, στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Η ύπαρξη του δόλου, δεν είναι αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαίτερα, αφού αυτός ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και προκύπτει από τις ειδικότερες συνθήκες τελέσεώς του, διαλαμβάνεται δε περί αυτού (δόλου) αιτιολογία, στην κύρια αιτιολογία για την ενοχή, εκτός αν αξιώνονται από το νόμο πρόσθετα στοιχεία, για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, όπως η εν γνώσει ορισμένου περιστατικού τέλεση της πράξεως (άμεσος δόλος) ή ορισμένος περαιτέρω σκοπός (εγκλήματα με υπερχειλή υποκειμενική υπόσταση).

Σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα, δεν υπάρχει ανάγκη ειδικότερης αναφοράς τους, ούτε αναφοράς των όσων προέκυψαν από καθένα, πρέπει όμως να υπάρχει βεβαιότητα, για την οποία αρκεί η μνεία όλων, έστω κατά το είδος τους (μάρτυρες, έγγραφα κ.λ.π.), ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του το σύνολο τούτων και όχι ορισμένα μόνον από αυτά, το γεγονός δε ότι εξαίρονται ορισμένα, δεν υποδηλώνει, ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα.

Η αιτιολογία τέλος της καταδικαστικής απόφασης, παραδεκτά συμπληρώνεται από το διατακτικό της, μαζί με το οποίο αποτελεί ενιαίο σύνολο. Λόγο αναιρέσεως της καταδικαστικής απόφασης συνιστά, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 περ. Ε΄ του Κ.Π.Δ. και η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη εφαρμογή υπάρχει, όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε ορθά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε, ενώ εσφαλμένη ερμηνεία υπάρχει, όταν το δικαστήριο αποδίδει στη διάταξη, διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει.

Περίπτωση δε εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως, συνιστά και η εκ πλαγίου παραβίαση της διατάξεως αυτής, η οποία υπάρχει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως που προκύπτει από την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού και του διατακτικού της και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο, σε σχέση με την ορθή εφαρμογή του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νομίμου βάσεως.

II. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμό 11/2005 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας, καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων - κατηγο-ρούμενος μαζί με άλλους σε δεύτερο βαθμό και με την παρουσία του, για τις πράξεις της αγοράς, κατοχής και μεταφοράς ναρκωτικών ουσιών από τοξικομανή, με την επιβαρυντική περίσταση της τέλεσης της πράξεως από ιδιαίτερα επικίνδυνο δράστη, καθώς και της παράνομης κατοχής ξένου πλαστού διαβατηρίου, σε συνολική ποινή κάθειρξης δέκα (10) ετών και πέντε (5) μηνών και χρηματική ποινή πενήντα μιας χιλιάδων (51.000) Ευρώ.

Στην αιτιολογία της απόφασης, προκύπτουσα από την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού και του διατακτικού της αναφέρεται, ότι από τις καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάσθηκαν νόμιμα στο ακροατήριο του δικαστηρίου, τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης και τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά ως αναγνωσθέντα, τις απολογίες των κατηγορού-μενων και όλη την αποδεικτική διαδικασία, αποδείχθηκαν μεταξύ άλλων σε σχέση με τον αναιρεσείοντα - κατηγορούμενο, τα εξής:

Κατά το μήνα Σεπτέμβριο του έτους 2002, ο αναιρεσείων που είναι κάτοικος ...., ήλθε σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον συγκατηγορούμενο και παλαιό γνώριμό του Χ1 κάτοικο ...., με τον οποίο παλαιότερα έκαναν μαζί χρήση ναρκωτικών ουσιών και συμφώνησε να αγοράσει από εκείνον ποσότητα κοκαΐνης βάρους 502,9 γραμμαρίων.

Για το σκοπό αυτό ο αναιρεσείων, ο οποίος πάσχει από κακοήθη μυωπία, η όρασή του είναι μειωμένη στο 1/20 και αδυνατεί να μετακινηθεί μόνος, συμφώνησε με τον επίσης συγκατηγορούμενό του Χ2 να τον μεταφέρει με το αυτοκίνητό του στην ...., αντί αμοιβής 2.500.000 δραχμών. Το ταξίδι στην .... πραγματοποιήθηκε την 15-9-2002, με το υπ' αριθμό ....

Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο του Χ2 και περί την 00,30΄ ώρα της 16-9-2002 και οι τρεις κατηγορούμενοι συναντήθηκαν, μετά τηλεφωνική συνεννόηση, στην είσοδο της πόλεως της ....., όπου ο εκ των κατηγορούμενων Χ1 μετέβη, οδηγώντας το υπ' αριθμό ..... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητό του, όμως παρακολουθούμενος ως ύποπτος, από όργανα της Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών.

Εκεί ο αναιρε-σείων, αποβιβάσθηκε από το αυτοκίνητο του Χ2 και επιβιβάσθηκε στο αυτοκίνητο του Χ1 και τα δύο δε αυτοκίνητα, πάντοτε παρακολουθούμενα, κατευθύνθηκαν προς ... και στάθμευσαν σε ερημική περιοχή κοντά στο χωριό ..... Ο αναιρεσείων τότε και ο συγκατηγορούμενός του Χ1, απομακρύνθηκαν πεζή από τα δύο αυτοκίνητα και όταν επέστρεψαν, ο πρώτος ζήτησε από το συγκατηγορούμενό του Χ2 που είχε παραμείνει μόνος, να ανοίξει το πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του, όπου αυτός τοποθέτησε πέντε σακούλες, περιέχουσες κοκαΐνη, βάρους εκατό (100) περίπου γραμμαρίων εκάστη και συνολικού βάρους πεντακοσίων δύο κόμμα εννέα (502,9) γραμμαρίων, επιβιβάσθηκε του ιδίου αυτοκινήτου και τα δύο αυτοκίνητα αναχώρησαν, έχοντα χωριστή πορεία και στη συνέχεια ακινητοποιήθηκαν από τους αστυνομικούς, στην περιοχή .....

Σε έρευνα που ενεργήθηκε σχετικά, ο αναιρεσείων καταλήφθηκε να κατέχει και έχει αποκρύψει σε θυλάκια των ρούχων του ποσότητα 0,6 γραμμαρίων κοκαΐνης, βρέθηκε δε, μετά από υπόδειξη του εκ των κατηγορούμενων Χ2 και η αναφερόμενη ποσότητα κοκαΐνης στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου και διαπιστώθηκε από το γενόμενο αστυνομικό έλεγχο και τις νομίμως αναγνωσθείσες τρεις εκθέσεις εξέτασης δείγματος της Χημικής Υπηρεσίας ...., ότι πρόκειται για ποσότητα κοκαΐνης.

Επίσης βρέθηκε στην κατοχή του αναιρεσείοντος και το υπ' αριθμό ..... διαβατήριο του αδελφού του ....., στο οποίο αυτός είχε τοποθετήσει τη δική του φωτογραφία, προκειμένου να το χρησιμοποιήσει σαν να ήταν δικό του. Περαιτέρω δέχθηκε το Δικαστήριο, ότι την αναφερόμενη ποσότητα των 502,9 γραμμαρίων κοκαΐνης, αγόρασε ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, υπό τις συνθήκες που αναφέρ-θηκαν, από τον συγκατηγορούμενό του Χ1 αντί αγνώστου τιμήματος και στη συνέχεια την κατείχε, υπό την έννοια της φυσικής εξουσιάσεως και δυνατότητας διαθέσεως, κατά τη βούλησή του και την είχε αποκρύψει στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του συγκατηγορουμένου του.

Επίσης δέχθηκε το Δικαστήριο, ότι ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, όπως προκύπτει εκ των αναφερόμενων συνθηκών τελέσεως των πράξεών του, της μεγάλης ποσότητας και του είδους των ναρκωτικών ουσιών (502,9 γραμμάρια κοκαΐνης) και των μεθοδευμένων ενεργειών (τόπος, χρόνος και τρόπος συνάν-τησης), είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο άτομο, καθώς και ότι αυτός ήταν τοξικομανής, κατά την έννοια του νόμου, δηλαδή είχε αποκτήσει την έξη της χρήσεως ναρκωτικών ουσιών και δεν μπορούσε να την αποβάλλει με δικές του αποκλειστικά δυνάμεις.

Με βάση δε τα αποδειχθέντα αυτά περιστατικά, το δικαστήριο κατέληξε σε καταδικαστική για τον αναιρεσείοντα - κατηγορούμενο κρίση, για τις πράξεις της αγοράς, κατοχής και μεταφοράς της ίδιας ποσότητας ναρκωτικής ουσίας (502,9 γραμμαρίων κοκαΐνης), από τοξικομανή και ιδιαίτερα επικίν-δυνο δράστη και κατοχής πλαστού διαβατηρίου, που του αποδίδονταν και του επέβαλε την αναφερόμενη συνολική ποινή πρόσκαιρης κάθειρξης, καθώς και χρηματική ποινή.

III. Με τις παραδοχές του αυτές το δικαστήριο της ουσίας, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του, την απαιτούμενη από τις αναφερόμενες διατάξεις του Συντάγματος και του Κ.Π.Δ., ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, καθόσον αφορά τον αναιρεσείοντα - κατηγορούμενο (....), αφού εκθέτει σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των διωκόμενων εγκλημάτων της αγοράς, κατοχής και μεταφοράς ναρκωτικών ουσιών από τοξικομανή, με την επιβαρυντική περίσταση τέλεσης των πράξεων από ιδιαίτερα επικίνδυνο δράστη, καθώς και της κατοχής πλαστού διαβατηρίου, για τα οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς επίσης και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 5 και 8 του ν. 1729/1987, όπως έχουν αντικατασταθεί και 54 παρ. 7 του ν. 2910/2001, τις οποίες εφάρμοσε, χωρίς να τις παραβιάσει ευθέως ή εκ πλαγίου, με ελλιπή δηλαδή ή αντιφατική αιτιολογία.

Ουδεμία δε ασάφεια δημιουργείται στην αιτιολογία, εκ της φερόμενης ως αντιφατικής αναφοράς στο διατακτικό της απόφασης, ότι ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος κηρύσσεται ένοχος κατοχής ναρκωτικών ουσιών (502,9 γραμμαρίων κοκαΐνης), από κοινού με τον συγκατηγορούμενό του Χ2, ο οποίος όμως κηρύσσεται αθώος της πράξεως της κατοχής της ίδιας ποσότητας ναρκωτικών ουσιών (502,9 γραμμαρίων κοκαΐνης), δεδομένου ότι η μη διαγραφή της φράσεως ''από κοινού'', μετά την αθώωση του Χ2 για την πράξη της κατοχής ναρκωτικών ουσιών, πρέπει να αποδοθεί σε πρόδηλη παραδρομή, που δεν δημιουργεί όμως ασάφεια, αφού τόσο η καταδίκη του πρώτου, όσο και η αθώωση του τελευταίου για την πράξη αυτή είναι βέβαιη.

Ούτε η αιτιολογία καθίσταται ελλιπής, σε σχέση με την ιδιότητα της ναρκωτικής ουσίας ως κοκαΐνης, εκ της ελλείψεως στοιχείων για την καθαρότητά της, αφού αναφέρεται ότι πρόκειται για κοκαΐνη, όπως προέκυψε από τον γενόμενο αστυνομικό έλεγχο και τις τρεις εκθέσεις εξέτασης δείγματος της Χημικής Υπηρεσίας .... .

Η αναφερόμενη αιτιολογία είναι πλήρης και σε σχέση με την συμφωνία για την αγορά της κοκαΐνης, χωρίς να είναι αναγκαία η αναφορά πλειόνων στοιχείων για τη συμφωνία της πώλησης, ούτε το ακριβές τίμημα που συμφωνήθηκε. Σε σχέση δε με την πράξη της κατοχής ναρκωτικών ουσιών, αναφέρεται και ο συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο ο κατηγορούμενος είχε στην κατοχή του την αναφερόμενη ποσότητα ναρκωτικής ουσίας και ασκούσε τη φυσική έπ' αυτής εξουσία, δυνάμενος να τη διαθέτει κατά τη βούλησή του, έστω και αν αυτή φυλασσόταν σε αυτοκίνητο που ήταν μεν ξένο, είχε όμως μισθώσει ο αναιρεσείων και ο οδηγός του τελούσε υπό τις οδηγίες αυτού.

Με πληρότητα αιτιολογείται και ο ιδιαίτερα επικίνδυνος χαρακτήρας του δράστη και αναφέρεται ότι ο αναιρεσείων είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο άτομο, όπως προκύπτει εκ των συνθηκών τελέσεως των πράξεών του, της μεγάλης ποσότητας και του είδους των ναρκωτικών ουσιών (502,9 γραμμάρια κοκαΐνης) και των μεθοδευμένων ενεργειών του (τόπος, χρόνος και τρόπος συνάντησης), οι αναφορές δε αυτές δεν είναι αντιφατικές με τις παραδοχές του Δικαστηρίου ότι αυτός είναι τοξικομανής, πάσχει από κακοήθη μυωπία, η όρασή του είναι μειωμένη στο 1/20 και αδυνατεί να μετακινηθεί μόνος του.

Μνημονεύονται επίσης τα αποδεικτικά μέσα, κατά το είδος τους, από τα οποία το δικαστήριο συνήγαγε τα περιστατικά που αναφέρθηκαν και οδηγήθηκε στην καταδικαστική του κρίση, χωρίς να υπάρχει ανάγκη αναφοράς και του τι προέκυψε από κάθε αποδεικτικό μέσο, ούτε της αξιολογήσεώς του. Επομένως οι συναφείς, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ.

Δ΄ και Ε΄ του Κ.Π.Δ., πρώτος, τρίτος, τέταρτος και πέμπτος λόγοι αναιρέσεως του κύριου δικογράφου της αιτήσεως και ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως (κατά ένα μέρος) του δικογράφου των πρόσθετων λόγων, για ελλιπή, ασαφή και αντιφατική αιτιολογία της απόφασης και έλλειψη νομίμου βάσεως αυτής, είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι.

Εξάλλου η ειδικότερη αιτίαση που προβάλλεται με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως του κύριου δικογράφου της αιτήσεως, ότι δεν είναι αδίστακτα βέβαιο ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα και ειδικότερα πέντε εκθέσεις πραγματογνω-μοσύνης, 1) την από 23-11-1995 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Περ.

Γεν. Νοσοκ. ..., 2) την από 10-12-2003 έκθεση ψυχιατρικής πραγματογνωμοσύνης του ...., 3) την από 27-7-2004 έκθεση ιατροδικαστικής πραγματογνω-μοσύνης, 4) την υπ' αριθμό πρωτ. ..... έκθεση ιατροδικαστικής πραγματογνωμοσύνης του ιατροδικαστή ..... και 5) την έκθεση ψυχιατρικής πραγματογνωμοσύνης, δυνάμει της υπ' αριθμό 1592/2003 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, οι οποίες αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο, δεν μνημονεύονται όμως κατά το είδος τους μεταξύ των αποδεικτικών μέσων που έλαβε το Δικαστήριο υπόψη του, είναι αόριστη και απαράδεκτη, γιατί δεν αναφέρεται αν πρόκειται για εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης ή τεχνικές εκθέσεις, αν οι εκθέσεις αυτές αφορούν τον αναιρεσείοντα - κατηγορούμενο και το περιστατικό της τοξικομανίας του, που έγινε δεκτό από το Δικαστήριο ή άλλα περιστατικά και ποία, ενώ και στην αιτιολογία της απόφασης αναφέρεται, ότι το Δικαστήριο έλαβε υπόψη του, σε σχέση με τον αναιρεσείοντα - κατηγορούμενο, εκτός από τα αναφερόμενα στη αρχή της αιτιολογίας κατά το είδος τους αποδεικτικά μέσα και την από 10-12-2003 έκθεση ψυχιατρικής πραγματογνωμοσύνης του .... , που ενήργησε σύμφωνα με την υπ' αριθμό 1592/2003 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Ενώ η αιτίαση που προβάλλεται με τον έκτο λόγο αναιρέσεως του κύριου δικογράφου της αιτήσεως και με το μοναδικό λόγο αναιρέσεως του δικογράφου των πρόσθετων λόγων (κατά ένα μέρος), για αναιτιολόγητη απόρριψη των αυτοτελών του αναιρεσείοντος - κατηγορούμενου ισχυρισμών, για αγορά και κατοχή των ναρκωτικών ουσιών, για δική του αποκλειστικά χρήση, αναγνώριση της ύπαρξης στο πρόσωπό του, των ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 παρ. 2 εδ.

α΄, β΄ και δ΄ του Π.Κ. και ''νοσηρά διατάραξη των πνευματικών του λειτουργιών και της συνειδήσεώς του, ώστε να αδυνατεί να ενεργήσει κατά την αντίληψή του για το άδικο των πράξεών του'', που υποβλήθηκαν με (έγγραφο) υπόμνημά του κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο, είναι αβάσιμη και απορριπτέα, γιατί από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης απόφασης, τα οποία ούτε ως πλαστά προσβάλλονται, ούτε φαίνεται ότι έχει ζητηθεί η διόρθωσή τους, προκύπτει ότι δεν έχει υποβληθεί έγγραφο υπόμνημα αυτοτελών ισχυρισμών, ούτε ο συνήγορος του κατηγορούμενου είχε αναπτύξει αυτοτελείς ισχυρισμούς, αλλά όταν του δόθηκε ο λόγος, είχε ζητήσει, ''να θεωρηθεί ο πελάτης του τοξικομανής και όχι επικίνδυνος και να αναγνωρισθεί ότι αυτός κατείχε τα ναρκωτικά για δική του χρήση'', χωρίς να ζητήσει και την αναγνώριση ελαφρυντικών περιστάσεων ή τη συνδρομή μειωμένου καταλογισμού.

Έτσι όμως όπως είχε υποβληθεί και ο ισχυρισμός αυτός του αναιρεσείοντος - κατη-γορούμενου, ήταν αόριστος και απαράδεκτος και το Δικαστήριο δεν υποχρεούταν να απαντήσει σε απαράδεκτο, ούτε βέβαια σε μη υποβληθέντα ισχυρισμό, εκ περισσού δε διέλαβε στην αιτιολογία του, καθόσον αφορά τον αναιρεσείοντα και την (αόριστη) αναφορά ότι, ''… πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι, όλοι οι λοιποί αυτοτελείς ισχυρισμοί, περί μειωμένου καταλογισμού κ.λ.π., γιατί από τα αναφερόμενα αποδεικτικά στοιχεία δεν επιβεβαιώθηκε η ουσιαστική βασιμότητά τους''.

IV. Μετά από αυτά, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και οι έπ' αυτής πρόσθετοι λόγοι πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 583 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., στα δικαστικά έξοδα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τις από 22ας Απριλίου 2005 αίτηση του ..... και τους έπ' αυτής από 16ης Φεβρουαρίου 2006 πρόσθετους λόγους, για αναίρεση της υπ' αριθμό 11/2005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Μαρτίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 30 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ