Supreme Court dismisses appeal against lower court's rejection of lawyer fee claim as legally unfounded.

Απόφαση 760 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 760/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Μάριο-Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "Γενικό Νοσοκομείο Σπάρτης Ιωάννου και Αικατερίνης Γρηγορίου", που εδρεύει στη Σπάρτη και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαράλαμπο Μωραϊτη, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: ..... , Δικηγόρου, κατοίκου ...., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Γαλανόπουλο, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29/9/2004 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σπάρτης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 81/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 251/2006 οριστική του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 18/9/2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μάριος-Φώτιος Χατζηπανταζής, ανέγνωσε την από 12/2/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά το άρθρο 91 παρ.1 του Ν.Δ. 30261/1954 "περί του Κώδικος των δικηγόρων", ο δικηγόρος δικαιούται να λάβει από τον εντολέα του, πλην της δικαστηριακής ή άλλης δαπάνης, την οποία κατέβαλε εξ ιδίων και αμοιβή για κάθε εργασία του δικαστική ή εξώδικη. Ακολούθως, κατά το άρθρο 92 παρ.1 του αυτού Κώδικα, όπως ισχύει ήδη μετά την προσθήκη του εδαφ.

β΄ αυτής με το άρθρο 5 παρ.3 του Ν.Δ. 4272/1962 και την αντικατάστασή του με το άρθρο 8 του Ν. 1093/1980, η δικηγορική αμοιβή κανονίζεται με συμφωνία του δικηγόρου και του εντολέα ή του αντιπροσώπου του, η οποία περιλαμβάνει είτε όλη τη διεξαγωγή της δίκης, είτε μέρος της, είτε μεμονωμένες πράξεις ή άλλης φύσεως νομικές εργασίες.

Σε καμιά περίπτωση δεν επιτρέπεται η αμοιβή να υπολείπεται των ελαχίστων ορίων, που καθορίζονται από τα άρθρα 98 επ. του ως άνω Κώδικα. Κάθε συμφωνία για λήψη μικρότερης αμοιβής από τα ανωτέρω καθοριζόμενα όρια είναι άκυρη ανεξάρτητα από το χρόνο συνάψεώς της. Εξάλλου, κατά το άρθρο 98 παρ.1 του εν λόγω Κώδικα, σε περίπτωση ελλείψεως ειδικής συμφωνίας, το ελάχιστο ποσό της αμοιβής του δικηγόρου ορίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις των επομένων άρθρων, κατά δε το άρθρο 100 παρ. 1α του αυτού Κώδικα, το ελάχιστο όριο της αμοιβής για τη σύνταξη κύριας αγωγής ορίζεται σε ποσοστό 2% επί της αξίας του αντικειμένου αυτής.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 7 παρ.2 του Ν. 2753/1999, για τις παραστάσεις των δικηγόρων ενώπιον των δικαστηρίων, τη σύμπραξή τους σε εξώδικες ενέργειες και συμβάσεις, όπως προβλέπουν οι οικείες διατάξεις, καθώς και για κάθε άλλη νομική υπηρεσία, που παρέχουν στον εντολέα τους, καθορίζεται το μήνα Δεκέμβριο κάθε δευτέρου έτους με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης, που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, ύστερα από γνώμη της Ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων της Ελλάδας, ελάχιστη αμοιβή ενιαία για όλους τους Δικηγορικούς Συλλόγους της Χώρας.

Η αμοιβή αυτή προεισπράττεται από τον οικείο Δικηγορικό Σύλλογο με τετραπλότυπο γραμμάτιο, ενώ οι Δικηγορικοί Σύλλογοι υποχρεούνται να ενεργούν παρακράτηση φόρου εισοδήματος με συντελεστή 15% στο ακαθάριστο ποσό των αμοιβών, που αναγράφονται στα τετραπλότυπα γραμμάτια. Οι ανωτέρω διατάξεις, καθώς και εκείνες της εκδοθείσης κατ' εξουσιοδότηση του ως άνω Νόμου υπ' αριθ. 1314/ 21-12-2000 κοινής αποφάσεως των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης, με τις οποίες ορίσθηκε ως ελάχιστη αμοιβή των δικηγόρων για τη σύνταξη και κατάθεση αγωγής ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου κατά την τακτική διαδικασία επί αντικειμένου αξίας από 300.000.001 έως 500.000.000 δρχ.

το ποσό των 170.000 δρχ. ή 489,89 ευρώ, δεν κατάργησαν τις προαναφερόμενες διατάξεις του Κώδικα περί Δικηγόρων, που αφορούν τον καθορισμό του κατωτάτου ορίου αμοιβής των δικηγόρων. Οι τελευταίες διατάξεις κατισχύουν των πρώτων στις σχέσεις μεταξύ των συμβαλλομένων, αφού οι διατάξεις του Ν. 2753/1999, όπως προκύπτει από το σύνολο του περιεχομένου τους και την οικεία εισηγητική έκθεση, έχουν φορολογικό χαρακτήρα και αποσκοπούν στη μεταρρύθμιση και απλοποίηση του φορολογικού συστήματος με την καθιέρωση αντικειμενικής φορολογικής μεταχειρίσεως των δικηγόρων προς τον σκοπό της δικαιότερης κατανομής των φορολογικών βαρών, της μειώσεως των οικονομικών στρεβλώσεων, που προκαλεί η φορολογική διάρθρωση στην κατανομή των πόρων, της αυξήσεως της ανταγωνιστικότητας και της προσαρμογής της φορολογίας στο ενοποιούμενο διεθνές οικονομικό περιβάλλον.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ότι η αμοιβή του αναιρεσιβλήτου δικηγόρου για την, κατ' εντολή του αναιρεσιβλήτου Νοσοκομείου, σύνταξη και κατάθεση της αναφερόμενης αγωγής υπολογίζεται με βάση τις ανωτέρω διατάξεις του Κώδικα περί Δικηγόρων σε ποσοστό 2% επί της αξίας του αντικειμένου της.

Με την κρίση του αυτή δεν παραβίασε τούτο τις προαναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις και συνεπώς, ο πρώτος λόγος της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ.1 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ., κατά την οποία αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, συνάγεται ότι ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν εισήλθε στην αποδεικτική διαδικασία, ώστε να επιβάλλεται η λήψη υπόψη των άνω αποδεικτικών μέσων, αλλ' απέρριψε την αγωγή ως μη νόμιμη (Ολ. Α.Π. 3/1997). Περαιτέρω, ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ. προϋποθέτει ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και ελλείψεις ή ασάφειες στη διατύπωση της ελάσσονας προτάσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Συνεπώς, ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε την αγωγή ως μη νόμιμη (Ολ. Α.Π. 44/1990). Εξ 'αυτών παρέπεται ότι ισχύουν τα ίδια και στην περίπτωση που το Εφετείο απέρριψε τον μοναδικό λόγο εφέσεως, ως νόμω αβάσιμο. Στην προκείμενη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ.

αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια, στην οποία φέρεται ότι υπέπεσε το Εφετείο με το να μη λάβει υπόψη του έγγραφα και δή α) την υπ' αριθ. .... πράξη της Επιτρόπου του Ελεγκτικού Συνεδρίου Ν. Λακωνίας και β) την υπ' αριθ. ..... πράξη του Ι΄ Τμήματος του ελεγκτικού Συνεδρίου, που είχε επικαλεσθεί και προσκομίσει το αναιρεσείον Νοσοκομείο και από τα οποία προέκυπτε ότι κρίθηκε ως μη νόμιμη η δαπάνη καταβολής της πρώτης δόσης της επίδικης αμοιβής του αναιρεσιβλήτου δικηγόρου.

Επίσης, με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται νόμιμης βάσης, διότι δεν έχει καθόλου αιτιολογίες. Όπως όμως προκύπτει από την εν λόγω απόφαση, το Εφετείο δεν εισήλθε στην έρευνα της ουσίας της υποθέσεως καθόσον αφορά το κύριο αίτημα της αγωγής περί καταβολής της δικηγορικής αμοιβής, αλλ' αντίθετα απέρριψε τον μοναδικό, ως προς το κεφάλαιο αυτό, λόγο της εφέσεως του αναιρεσείοντος περί εσφαλμένης εφαρμογής του νόμου, ως νόμω αβάσιμος και δεν υπήρχε άλλος λόγος εφέσεως ή αντίθετη έφεση ή αντέφεση ως προς το ύψος του σχετικού κονδυλίου.

Επομένως, αμφότεροι οι ανωτέρω λόγοι της αναιρέσεως είναι απαράδεκτοι και πρέπει να απορριφθούν.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18.9.2006 αίτηση του ΝΠΔΔ υπό την επωνυμία "Γενικό Νοσοκομείο Σπάρτης Ιωάννου και Αικατερίνης Γρηγορίου" για αναίρεση της υπ' αριθ. 251/2006 αποφάσεως του Εφετείου Ναυπλίου.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Μαρτίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ