Supreme Court dismisses appeal on grounds of document distortion and vague legal arguments regarding inheritance will.

Απόφαση 75 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 75/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Οκτωβρίου 2005, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Π. Κ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Απόστολο Μακρίδη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Θ. Λ. του Κ.-, κατοίκου ..., 2) Μ. χήρας Γ. Λ., κατοίκου…, 3) Ε. Λ. του Κ. κατοίκου…, 4) Α. χήρας Α. Λ. το γένος Π. Μ., κατοίκου ..., 5) Κ. Λ. του Α., κατοίκου ... και 6) Μ. συζύγου Γ. Δ., το γένος Α. Λ., κατοίκου ..., από τους οποίους οι 1ος, 4η, 5ος και 6η εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Σταυρίδη, οι δε 2η και 3η δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4/3/2000 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 19848/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 2386/2003 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 31 Δεκεμβρίου 2003 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καπερώνης ανέγνωσε την από 6 Οκτωβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των παραστάντων αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Όπως προκύπτει από τις ... και ... εκθέσεις επιδόσεως των δικαστικών επιμελητών στο Πρωτοδικείο Αθηνών Δ. Χ. και στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Χ. Γ., αντιστοίχως, αντίγραφα της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως, με πράξη προσδιορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση επιδόθηκαν νομίμως και εμπροθέσμως στη δεύτερη και τρίτη των αναιρεσιβλήτων (Μ. και Ε. Λ.), οι οποίες, όμως, δεν εμφανίσθηκαν στη σημειουμένη στην αρχή της παρούσας νόμιμη δικάσιμο, ούτε υπέβαλαν την, από το άρθρο 242 ΚΠολΔ, δήλωση μη εμφανίσεως στο ακροατήριο.

Συνεπώς, το Δικαστήριο τούτο πρέπει να προχωρήσει στη συζήτηση σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι ( άρθρ. 576 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 559 αριθ. 20 και 561 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι ο θεσπιζόμενος με την πρώτη από αυτές λόγος αναιρέσεως, για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου, ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας υποπίπτει σε διαγνωστικό λάθος, όταν δηλαδή αποδίδει σε αποδεικτικό, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επ.

ΚΠολΔ, έγγραφο περιεχόμενο διαφορετικό από εκείνο, που πράγματι έχει, στη δε συνέχεια καταλήγει, στηριζόμενο σε τούτο μόνο ή κυρίως σ'αυτό, σε επιζήμιο για τον διάδικο - αναιρεσείοντα αποδεικτικό πόρισμα, για πράγματα, που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, όχι δε και όταν, από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο έχει σωστά διαγνωσθεί, συνάγει συμπέρασμα διαφορετικό από εκείνο, που ο αναιρεσείων θεωρεί ως ορθό, διότι, στην τελευταία αυτή περίπτωση, πρόκειται για πλημμέλεια, αναγόμενη αποκλειστικά στην κυριαρχική εκτίμηση των αποδείξεων από το δικαστήριο της ουσίας, η οποία (εκτίμηση) εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο.

Στην προκειμένη υπόθεση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο κατέληξε στην απόρριψη της εφέσεως του αναιρεσείοντος διότι "από την εκτίμηση των ενόρκων καταθέσεων των, νόμιμα εξετασθέντων, στην πρωτόδικη δίκη, μαρτύρων, περιεχομένων στα πρακτικά συνεδριάσεως του Πρωτοδικείου και όλα τα νομίμως, μετ' επικλήσεως, προσκομιζόμενα έγγραφα αποδείχθηκε η συγκυριότητα των εναγόντων στο επίδικο και αντιθέτως δεν αποδείχθηκε ο ισχυρισμός του εναγομένου περί αποκτήσεως του επιδίκου ακινήτου κατόπιν άτυπης διανομής και έκτακτης χρησικτησίας του ανωτέρω δικαιοπαρόχου του Λεωνίδα Λαναρά...".

Βεβαίως στην ίδια απόφαση, προς αντίκρουση του σχετικού ισχυρισμού του εκκαλούντος - εναγομένου - αναιρεσείοντος, αναφέρονται και τα επικαλούμενα από τον αναιρεσείοντα έγγραφα (η 590/1956 απόφαση του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και η 35672/1985 απόφαση του Νομάρχη Θεσσαλονίκη), των οποίων το περιεχόμενο, κατά τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, παραμόρφωσε το Εφετείο Θεσσαλονίκης.

Το ανωτέρω Δικαστήριο, όμως, δεν στήριξε, σύμφωνα με τα παραπάνω, την προαναφερόμενη κρίση του μόνο ή έστω κυρίως στα παραπάνω έγγραφα και συνεπώς πρέπει να απορριφθεί ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως ως απαράδεκτος. Άλλωστε ο λόγος αυτός αναιρέσεως, με τον οποίο ο αναιρεσείων παραπονείται ότι το Εφετείο "παραμόρφωσε το περιεχόμενο των προαναφερομένων εγγράφων" και ότι "παρέλειψε να τα αναγνώσει" ενέχει στη δύο σκέψη παραπόνων αντίφαση και είναι γι' αυτό απορριπτέος και πάλι ως απαράδεκτος.

ΙΙΙ. Από την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, κατ' ορθή εκτίμησή της, προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε ότι στην ευρύτερη περιοχή, όπου βρίσκεται το επίδικο, υπάρχουν δύο θέσεις (τοποθεσίες), η μια με την ονομασία "..." και η άλλη με την ονομασία "...", όπου βρίσκεται το επίδικο, ο δε Λ. Λ., με την 17862/1955 του συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Παναγιώτη Φιλιππίδη, δημοσία διαθήκη του, εγκατέστησε κληρονόμο του τον πατέρα και δικαιοπάροχο του αναιρεσείοντος Α. Κ. σε ένα αγρό στη θέση "...", άρα όχι στο επίδικο. Έτσι, εκ του πράγματος, έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος ότι ο ως άνω διαθέτης εκ παραδρομής ανέφερε τη θέση "...", αντί της θέσεως "..." και τον αντέκρουσε. Άρα ο

ΙΙ, α' λόγος αναιρέσεως ότι το Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τον ανωτέρω ισχυρισμό είναι απορριοπτέος ως αβάσιμος.

IV. Ο

ΙΙ, γ' λόγος αναιρέσεως, κατά τον οποίο το Εφετείο δε εφάρμοσε, (ενώ έπρεπε να εφαρμόσει), τις διατάξεις των άρθρων 173 και 1783 ΑΚ, από την εφαρμογή των οποίων θα οδηγείτο στην αποκάλυψη της άνω παραδρομής, είναι απορριπτέος ως αόριστος, διότι δεν αναφέρει το συναγόμενο από τις ως άνω διατάξεις ως απαραίτητο για το ορισμένο του, ότι δηλαδή το Εφετείο διέγνωσε κενό ή αμφίβολο στοιχείο στην ανωτέρω διαθήκη, σχετικό με την θέση του κληρονομιαίου ακινήτου. Από δε την περιλαμβανόμενη στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση βεβαίωση του Εφετείου ότι έλαβε υπόψη όλα τα έγγραφα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν και από όλο το περιεχόμενο αυτής (αναιρεσιβαλλομένης) καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και τα αναφερόμενα στο αναιρετήριο έγγραφα (Πρωτ. Θεσ/νίκης 590/1956, 35672/1985 απόφαση Νομάρχη Θεσσαλονίκης, 3252/1966 και 33456/1984 συμβόλαια του συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ιωάννη Νάσλα και ... συμβόλαια των συμβοιλαιογράφων Θεσσαλονίκης Ευφημίας Δούκα, Νικολάου Δεληβοριά, Πανάγιως Γίδαρη και Βασιλείου Ζαφειρίδη, αντιστοίχως) και συνεπώς ο

ΙΙ, ρ' λόγος από την αριθ. 11 γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την, από 31 Δεκεμβρίου 2003, αίτηση του Π. Α. Κ. για αναίρεση της 2386/2003 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Δεκεμβρίου 2005.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 11 Ιανουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ