Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds, ruling the lower court's dismissal was legally sufficient.

Απόφαση 759 / 2011 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 759/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη, Χαράλαμπο Αθανασίου και Ερωτόκριτο Καλούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 26 Ιανουαρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ε. Β. του Α. και 2) Π. Β. του Α., κατοίκων ..., οι οποίοι η 1η παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αναστάσιο Πουλτουρτζίδη και ο 2ος εκπροσωπήθηκε από τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο του.

Του αναιρεσίβλητου: Ι. Κ. του Β., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ελένη Σαρπασίδου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-6-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Κρύας Βρύσης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 36/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 137/1157/2007 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Γιαννιτσών (δικάζοντος ως Εφετείο). Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 20-3-2008 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ερωτόκριτος Καλούδης ανέγνωσε την από 14-9-2009 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου Αρεοπαγίτη-Αντιπροέδρου Αρείου Πάγου Μιχαήλ Θεοχαρίδη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επί της από 20-3-2008 αίτησης για αναίρεση της 137/1157/2007 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Γιαννιτσών, που δίκασε κατ' έφεση.

Ι. Σύμφωνα με το άρθρο 560 του ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά αποφάσεων των ειρηνοδικείων επιτρέπεται αναίρεση μόνο για τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο αυτό τέσσερις λόγοι, στους οποίους δεν περιλαμβάνονται και λόγοι αντίστοιχοι με εκείνους που προβλέπονται στο άρθρο 559 αριθ.14 και 19 του ΚΠολΔ, οι οποίοι αφορούν (ο από τον αριθμό 14) την παρά το νόμο κήρυξη ή μη κήρυξη ακυρότητας, έκπτωσης από δικαίωμα ή απαραδέκτου, και (ο από τον αριθμό 19) την έλλειψη νόμιμης νόμιμης βάσης λόγω έλλειψης αιτιολογίας ή λόγω ανεπαρκούς ή αντιφατικής αιτιολογίας.

Επομένως, ο τρίτος λόγος της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες προβάλλουν κατά της προβαλλόμενης απόφασης αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ.14 του ΚΠολΔ ισχυριζόμενοι ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο Γιαννιτσών, που δίκασε ως Εφετείο, και που, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, απέρριψε ως απαράδεκτο τον ισχυρισμό τους ότι απέκτησαν την κυριότητα του επίδικου τμήματος του υπ' αριθμ. 381 κληροτεμαχίου, εμβαδού 760 τ.μ., ο καθένας κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου, πλην άλλων, και με τακτική χρησικτησία, και ακολούθως δέχτηκε ως βάσιμη την ένδικη διεκδικητική ακινήτων αγωγή του αναιρεσιβλήτου ως προς το τμήμα αυτό, η οποία στηριζόταν σε παράγωγο τρόπο κτήσης της κυριότητας (σύσταση γονικής παροχής), παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο, αφού τον ισχυρισμό τους αυτό νομίμως του είχαν προτείνει στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο και επανέφεραν με λόγων της έφεσής τους στο δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, και ο δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την από το άρθρο 559 αριθ.19 του ΚΠολΔ πλημμέλεια, ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, σε σχέση με τον ίδιο πιο πάνω ισχυρισμό τους (για απόκτηση της κυριότητας του επίδικου τμήματος ακινήτου, εμβαδού 760 τ.μ., με τακτική χρησικτησία) στέρησε την απόφασή του από τη νόμιμη βάση της, λόγω ανεπαρκούς αιτιολογίας ως προς τον ισχυρισμό τους αυτό, πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι.

Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ.1 εδ.α'του ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά αποφάσεων των ειρηνοδικείων αναίρεση επιτρέπεται και αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης, για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμόστηκε, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή. Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Τούτο συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται.

Για να ιδρυθεί ο λόγος αυτός αναίρεσης πρέπει η προβαλλόμενη παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου να επιδρά στο διατακτικό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης.

Συνεπώς, αν στην προσβαλλόμενη απόφαση υπάρχουν δύο ή περισσότερες επάλληλες αιτιολογίες, που τίθενται κυρίως ή επικουρικώς καθεμιά από τις οποίες στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της απόφασης, και με την αναίρεση δεν πλήττεται μία από αυτές, οι λόγοι αναίρεσης που πλήττουν τις λοιπές είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Πολυμελές Πρωτοδικείο, τον ανωτέρω ισχυρισμό των αναιρεσειόντων εναγομένων ότι απέκτησαν την κυριότητα του επιδίκου τμήματος του υπ' αριθμ. 381 κληροτεμαχίου, εμβαδού 760 τ.μ., με τακτική χρησικτησία, τον οποία και πρόβαλαν αυτοί με λόγο της έφεσής τους, τον έκρινε απορριπτέο, πρωτίστως, ως απαράδεκτο, για το λόγο ότι δεν είχε προταθεί από αυτούς νομίμως κατά την πρωτοβάθμια συζήτηση της αγωγής, αλλά και διότι δέχθηκε "ότι σε κάθε περίπτωση, δεν αποδείχθηκε ότι οι εναγόμενοι, κατά τη μεταγραφή του επικαλούμενου από αυτούς τίτλου (με αριθμό .../1987 συμβολαίου), είχαν την πεποίθηση ότι απέκτησαν συγκυριότητα στο ως άνω ακίνητο των 1.000τ.μ.".

Οι αναιρεσείοντες, με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, προβάλλουν κατά της προσβαλλόμενης απόφασης αιτίαση από το άρθρο 560 αριθ.1 εδ.α' του ΚΠολΔ, ισχυριζόμενοι ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, με το να δεχθεί ότι "δεν συνέτρεχε στο πρόσωπό τους το στοιχείο της καλής πίστης κατά το χρόνο που απέκτησαν τη νομή του επιδίκου" και ακολούθως να απορρίψει την ένστασή τους ιδίας κυριότητας στο επίδικο ακίνητο, εμβαδού 760 τ.μ., κατά το μέρος που αυτή στηριζόταν στην τακτική χρησικτησία, ως και κατά ουσίαν αβάσιμη, παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1041, 1042, 1044 και 1192 του ΑΚ.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αλυσιτελής, διότι με αυτόν πλήττεται, σε σχέση με τη ρηθείσα ένσταση των αναιρεσειόντων, μόνο η δεύτερη επάλληλη αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης, η οποία ως εκ περισσού εκφέρθηκε από το Πολυμελές Πρωτοδικείο, ενώ η κύρια αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι δηλαδή η ανωτέρω ένστασή τους ήταν απορριπτέα ως απαράδεκτη, λόγω του ότι δεν είχε προταθεί από αυτούς νομίμως κατά την πρωτοβάθμια συζήτηση της αγωγής, - η οποία, κατά τα προεκτιθέμενα, πλήττεται αναποτελεσματικώς με τον τρίτο λόγο της αναίρεσης, - στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της προσβαλλόμενος απόφασης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-3-2008 αίτηση των 1) Ε. Β. του Α. και 2) Π. Β. του Α. για αναίρεση της 137/1157/2007 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Γιαννιτσών, που δίκασε ως Εφετείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Απριλίου 2011. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 18 Μαΐου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ