Supreme Court dismisses appeal against award of default interest on insurance pension claim after plaintiff chose it over statutory compensation.

Απόφαση 758 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 758/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Μάριο-Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ - ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΕ", που εδρεύει ενταύθα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Ανδρέα Πετρόπουλο και Αλεξάνδρα Φαλίδα, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: ..... , ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σωτήριο Στρατογιάννη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18/3/2004 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1059/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5138/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 18/9/2006 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μάριος-Φώτιος Χατζηπανταζής, ανέγνωσε την από 12/2/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψή της και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 340, 345, 346 ΑΚ προκύπτει ότι η επίδοση στον εναγόμενο αγωγής για επιδίκαση χρηματικής απαιτήσεως έχει και χαρακτήρα οιονεί δικαιοπραξίας οχλήσεως, που ενέχει πρόσκληση του δανειστή, απευθυντέα προς τον οφειλέτη, για την εκπλήρωση της παροχής, ώστε ως εναρκτήρια αυτής διαδικαστική πράξη να συνεπάγεται την τοκογονία του χρέους, που απαιτείται να είναι ληξιπρόθεσμο, χωρίς υπερημερία του εναγομένου οφειλέτη (άρθρο 346 ΑΚ) και ως όχληση να καθιστά τον οφειλέτη υπερήμερο, υπό την επιφύλαξη της ενστάσεως του άρθρου 342 ΑΚ και υπόχρεο να πληρώσει το νόμιμο τόκο υπερημερίας.

Περαιτέρω, με το κεφάλαιο 9 παρ. 4 του Κανονισμού Εργασίας Ιπταμένου Προσωπικού Θαλάμου Διακυβερνήσεως της Ολυμπιακής Αεροπορίας, που κυρώθηκε με το εκδοθέν κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 15 του ν.δ. 4262/1962 υπ' αριθ. 701/1964 Β. Διάταγμα και τροποποιήθηκε κατά το Β' Μέρος του με το υπ' αριθ. 744/1970 Β. Διάταγμα και επέχει ισχύ νόμου, ορίσθηκε ότι, σε περίπτωση οριστικής απώλειας του πτυχίου λόγω ασθενείας, η σύμβαση εργασίας λύεται από μέρους του ιπταμένου και ο ίδιος, που λύει τη σύμβαση με τον τρόπο αυτό, δικαιούται, κατ' επιλογή του, να λάβει ή την αποζημίωση του Ν. 2112/1920 ή το ποσό, για το οποίο είναι ασφαλισμένος από την Ο.Α.

σε αναγνωρισμένη ασφαλιστική εταιρεία της εκλογής αυτής. Επίσης, κατά το άρθρο 9 παρ. 2 του α' κεφαλαίου του Β' Τμήματος του Γενικού Κανονισμού Προσωπικού της Ολυμπιακής Αεροπορίας, που κυρώθηκε με το άρθρο 2 του Ν. 2602/1998, τα ασφαλιζόμενα ποσά καθορίζονται και καταβάλλονται με τους όρους του ασφαλιστηρίου συμβολαίου και θεωρούνται ως πλήρης αποζημίωση για όλες τις απαιτήσεις, τις οποίες θα είχαν οι ιπτάμενοι ή οι κληρονόμοι τους έναντι της Εταιρείας για οποιοδήποτε λόγο και αιτία.

Από τις ανωτέρω διατάξεις συνάγεται ότι το δικαίωμα του ιπταμένου προς λήψη της μιας ή της άλλης αποζημιώσεως, που παρέχονται διαζευκτικώς, γεννάται από και δια της ασκήσεως απ' αυτόν, ως δανειστή, της επιλογής μεταξύ των δύο αυτών μορφών αποζημιώσεως. Εξάλλου, κατά το άρθρο 306 παρ. 1 ΑΚ, η επιλογή γίνεται με δήλωση προς το άλλο μέρος, η δε δήλωση αυτή είναι αμετάκλητη και δεν επιδέχεται αίρεση ή προθεσμία και κατά το άρθρο 307 ΑΚ, με την επιλογή η διαζευκτική ενοχή γίνεται απλή.

Εξ αυτών παρέπεται ότι το δικαίωμα επιλογής μπορεί να ασκήσει ο δανειστής και με την αγωγή, με την οποία απαιτεί τη μία από τις διαζευκτικώς οφειλόμενες παροχές, η δε παραίτηση από το δικόγραφο της αγωγής αυτής δεν αποτελεί ανάκληση της επιλογής, αφού αυτή είναι αμετάκλητη. Με την άσκηση του εν λόγω δικαιώματος η διαζευκτική ενοχή καθίσταται απλή με την έννοια ότι περιορίζεται (συγκεντρώνεται) εφεξής αποκλειστικά και μόνο στην επιλεγείσα παροχή, η οποία καθίσταται πλέον ληξιπρόθεσμη και είναι έκτοτε μόνο αυτή εκπληρωτέα από τον οφειλέτη, ο οποίος εκτός αυτής οφείλει και το νόμιμο τόκο υπερημερίας από το χρονικό σημείο της επιδόσεως της αγωγής.

Η καταβολή στον δανειστή (ιπτάμενο) της επιλεγείσης απ' αυτόν ασφαλιστικής αποζημιώσεως θεωρείται ως πλήρης αποζημίωση για όλες τις απαιτήσεις, που θα είχε ο ίδιος ή οι κληρονόμοι του έναντι της Ο.Α. για οποιοδήποτε λόγο και αιτίας, στις οποίες όμως δεν περιλαμβάνεται ο τόκος υπερημερίας επί του καταβληθέντος κεφαλαίου της επιλεγείσης ασφαλιστικής αποζημιώσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος, όπως προκύπτει από τα προσκομιζόμενα διαδικαστικά έγγραφα, ισχυρίσθηκε με την ένδικη από 18.3.2004 αγωγή του ότι, δυνάμει συμβάσεως εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, παρείχε τις υπηρεσίες του στην εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα, ως συγκυβερνήτης α/φ Β 737, μέχρι τις 10.12.2003, οπότε διαγράφηκε από τη δύναμη του προσωπικού αυτής λόγω απωλείας του πτυχίου του για λόγους υγείας και ότι η αναιρεσείουσα οφείλει σ' αυτόν το ποσό ασφάλισης πτυχίου, το οποίο ανέρχεται στο ποσό των 156.000 δολλαρίων ΗΠΑ.

Ζήτησε δε να υποχρεωθεί η τελευταία να του καταβάλει το εν λόγω χρηματικό ποσό με το νόμιμο τόκο από της επομένης της διαγραφής του (11.12.2003) μέχρις εξοφλήσεως. Στη συνέχεια, ο αναιρεσίβλητος, κατά την πρώτη συζήτηση της αγωγής ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και πριν χωρήσει η εξέταση της ουσίας της υποθέσεως, δήλωσε με τις προτάσεις του ότι, κατόπιν καταβολής από την αναιρεσείουσα του ποσού, που αντιστοιχεί στο κεφάλαιο της απαιτήσεως, εισάγει την αγωγή μόνο ως προς το ποσό του τόκου υπερημερίας.

Ακολούθως, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ότι ο αναιρεσίβλητος, δυνάμει της ως άνω συμβάσεως εργασίας, παρείχε τις υπηρεσίες του στην αντίδικό του με την προαναφερόμενη ιδιότητά του κατά το χρονικό διάστημα από 1.12.1986 έως 10.12.2003, οπότε διαγράφηκε από τη δύναμη του προσωπικού αυτής, λόγω απωλείας του πτυχίου του για λόγους υγείας και ότι ο ίδιος με την από 8.7.2004 δήλωσή του προς την αναιρεσείουσα, ασκώντας το δικαίωμα επιλογής μεταξύ της αποζημιώσεως του Ν. 2112/1920 και της ασφαλιστικής αποζημιώσεως, δήλωσε ότι επιλέγει την τελευταία (ασφαλιστική αποζημίωση), ποσού 151.000 δολλαρίων ΗΠΑ.

Στη συνέχεια δέχθηκε τούτο ότι η αναιρεσείουσα κατέβαλε στον αναιρεσίβλητο στις 8.7.2004 το ποσό των 123.004,23 ευρώ, που αντιστοιχεί στο ποσό των 151.000 δολλαρίων ΗΠΑ, αναγνωρίζοντας το υποστατό κατ' ουσίαν της απαιτήσεως και ότι οφείλει πλέον σ' αυτόν το νόμιμο τόκο επί του εν λόγω κεφαλαίου των 123.004,23 ευρώ από την επομένη της επιδόσεως της αγωγής, που έλαβε χώρα στις 19.3.2004, μέχρι την ημέρα της εξοφλήσεως (8.7.2004).

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δεν παραβίασε τις ανωτέρω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, αφού ο αναιρεσίβλητος με την άσκηση της ένδικης αγωγής του, απαιτώντας τη μία από τις οφειλόμενες διαζευκτικώς ως άνω δύο παροχές, επέλεξε την ασφαλιστική αποζημίωση, οπότε η διαζευκτική ενοχή συγκεντρώθηκε στην επιλεγείσα εν λόγω παροχή, που κατέστη πλέον ληξιπρόθεσμη και η αναιρεσείουσα, εκτός από την εκπλήρωση αυτής, οφείλει και το νόμιμο τόκο υπερημερίας επί του ποσού της από την επίδοση της αγωγής.

Επομένως, ο πρώτος λόγος της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Επειδή, οι δεύτερος και τρίτος λόγοι της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 14 και 6, αντίστοιχα, ΚΠολΔ, με τους οποίους προβάλλονται οι αιτιάσεις ότι το Εφετείο αφενός μεν παρά το νόμο δεν κήρυξε το απαράδεκτο της αγωγής για παράλειψη καταβολής του αναλόγου στο αντικείμενο αυτής (καταψηφιστικού αιτήματος) τέλους δικαστικού ενσήμου, αφετέρου δε δεν θεώρησε τον αναιρεσίβλητο ερήμην δικαζόμενο, αλλά κατ' αντιμωλία και δεν απέρριψε για το λόγο αυτό την αγωγή, είναι απαράδεκτοι και πρέπει να απορριφθούν, διότι στηρίζονται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, ο αναιρεσίβλητος δήλωσε παραδεκτά ενώπιον το πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου ότι μετά την καταβολή προς αυτόν του ποσού, που αντιστοιχεί στο κεφάλαιο της κυρίας απαιτήσεως, εισάγει πλέον προς εκδίκαση την αγωγή μόνο ως προς το παρεπόμενο αίτημα περί επιδικάσεως τόκων υπερημερίας και συνεπώς, για το τελευταίο αυτό καταψηφιστικό αίτημα, το οποίο είναι κάτω από το όριο των 12.000 ευρώ, δεν απαιτείται η καταβολή τέλους δικαστικού ενσήμου (άρθρο 71 Εισ. Ν. ΚΠολΔ και 14 παρ. 1α ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18.9.2006 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Ολυμπιακή Αεροπορία - Υπηρεσίες ΑΕ" για αναίρεση της υπ' αριθ. 5138/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Μαρτίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ