Supreme Court dismisses appeal on easement claim, ruling existing path sufficient despite narrowing.

Απόφαση 757 / 2011 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 757/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη, Χαράλαμπο Αθανασίου και Νικόλαο Μπιχάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 12 Ιανουαρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Π. συζ. Ν. Ν., το γένος Ν. Μ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Παναγιώτα Πολυμενέα.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Μ. συζ. Ν. Γ., θυγ. Ε. Β., κατοίκου ... και 2. Ε. Γ. του Ν., κατοίκου .... Εκπροσωπήθηκε η μεν πρώτη από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Μουρδουκούτα, ο δε δεύτερος παραστάθηκε με τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο του.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23-6-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Παμίσου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 28/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 66/2009 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 7-7-2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Μπιχάκης ανέγνωσε την από 16-12-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τα άρθρα 1012 και 1013 ΑΚ, αν το ακίνητο στερείται της αναγκαίας διόδου προς το δρόμο, έχει δικαίωμα ο κύριος αυτού να απαιτήσει δίοδο από τους γείτονες, έναντι ανάλογης αποζημιώσεως. Η κατεύθυνση της διόδου και η έκταση του δικαιώματος για τη χρήση της, καθώς και η αποζημίωση που πρέπει να καταβληθεί καθορίζονται με δικαστική απόφαση.

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι, ως ακίνητο στερούμενο της αναγκαίας διόδου προς το δρόμο θεωρείται όχι μόνο εκείνο το οποίο στερείται κάθε επικοινωνίας με δημόσιο, δημοτικό ή κοινοτικό δρόμο, αλλά και εκείνο, το οποίο έχει μεν δίοδο προς τέτοιο δρόμο, πλην όμως αυτή δεν εξυπηρετεί επαρκώς τις ανάγκες του ιδιοκτήτη του, για την εκμετάλλευση ή τη χρησιμοποίηση αυτού σύμφωνα με τον προορισμό του.

Αν δεν υπάρχει καθόλου δίοδος ή αν η υπάρχουσα είναι επαρκής ή ανεπαρκής για την εξυπηρέτηση των αναγκών του ακινήτου κρίνεται όχι κατά τις υποκειμενικές αντιλήψεις του κυρίου του ακινήτου αλλά αντικειμενικά σύμφωνα με τις συγκεκριμένες εκάστοτε συνθήκες που υπάρχουν κατά το χρόνο της ασκήσεως της αγωγής και ειδικότερα σύμφωνα με τις ενεστώσες ανάγκες του ακινήτου, τη φύση του, την οικονομική εκμετάλλευση (χρησιμότητα), τον προορισμό του, την θέση ή την περιοχή όπου βρίσκεται, τις εκάστοτε καιρικές συνθήκες κ.λ.π.

με κριτήρια δηλαδή την ωφέλεια του περίκλειστου ακινήτου και την ανάλογη θυσία του γειτονικού, ύστερα από στάθμιση των συμφερόντων των μερών, χωρίς το Δικαστήριο να έχει υποχρέωση να δεχθεί το αίτημα του δικαιούχου ενάγοντος αναφορικά με τη χάραξη ή την τυχόν διαπλάτυνση της διόδου αν κρίνει ότι ο τρόπος αυτός είναι επιζήμιος.

Εξ' άλλου από τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει, ότι λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμοστεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, αντιστοίχως δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού κανόνα δικαίου για την επέλευση της απαγγελθείσες έννομης συνέπειας ή την άρνηση της.

Στην προκειμένη περίπτωση το Πολυμελές Πρωτοδικείο ..., που δίκασε ως Εφετείο δέχθηκε τα εξής: "Δυνάμει του με αριθμό .../1955 προικοσυμφώνου συμβολαίου του συμβολαιογράφου Κορώνης Δημητρίου Τσώνη, το οποίο μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του υποθηκοφυλακείου Κορώνης στον τόμο 67 με αριθμό ..., η πρώτη ενάγουσα κατέστη κυρία ενός ακινήτου εμβαδού δύο στρεμμάτων περίπου, το οποίο βρίσκεται στην θέση "..." του δ.δ. ...

δήμου ... και συνορεύει νότια με ιδιοκτησία Ι. Π., δυτικά με ιδιοκτησία κληρονόμων Ε. Μ., ανατολικά και βόρεια με ιδιοκτησία Α. Μ., πέραν της οποία και προς βοράν βρίσκεται η ιδιοκτησία της εναγομένης. Δυνάμει του με αριθμό .../9-12-2002 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Κορώνης Μαρίας Βαγγεληνού-Γιαλελή, το οποίο μεταγράφηκε στα βιβλία μεταγραφών του υποθηκοφυλακείου Κορώνης στον τόμο ...

με αριθμούς 7 και 8, η πρώτη ενάγουσα μεταβίβασε στον δεύτερο ενάγοντα την ψιλή κυριότητα του ως άνω ακινήτου, παρακράτησε δε την ισόβια επικαρπία επ' αυτού. Βορειότερα της ιδιοκτησίας των εναγόντων και πέραν της ιδιοκτησίας Μ., με την οποία συνορεύει, βρίσκεται ακίνητο εμβαδού 401,50 τ.μ. ιδιοκτησίας της εναγομένης, το οποίο συνορεύει βόρεια με την επαρχιακή οδό ...-..., ανατολικά με ιδιοκτησία Ι.

και Β. Μ., νότια με ιδιοκτησία Α. Μ. και δυτικά, κατά τον τίτλο κτήσεως με ιδιοκτησία Μ.. Το ακίνητο αυτό περιήλθε στην εναγομένη δυνάμει του με αριθμό .../28-9-1989 συμβολαίου του συμβολαιογράφου Παμίσου Αγγέλου Αναγνωστόπουλου, το οποίο μεταγράφηκε στα ως άνω βιβλία μεταγραφών στον τόμο ... με αριθμό 34. Το ακίνητο ιδιοκτησίας των εναγόντων συνορεύει σε όλες τις πλευρές του με ιδιοκτησίες, προκειμένου δε αυτοί να μεταβούν στο ακίνητο τους από τον κοινόχρηστο δρόμο ...-...

που υπάρχει στο βόρειο όριο της ιδιοκτησίας της εναγομένης, διέρχονται από δίοδο πλάτους 0,90 μ. και συνολικού μήκους 50 μέτρων περίπου, η οποία αρχίζει από την κοινόχρηστη οδό ...-... με κατεύθυνση νότια μέχρι το βόρειο όριο του ακινήτου ιδιοκτησίας των εναγόντων. Διέρχεται δε παράλληλα προς την ιδιοκτησία Μ., η οποία βρίσκεται δυτικά αυτής και των ιδιοκτησιών της εναγομένης και του Α.

Μ., οι οποίες βρίσκονται ανατολικά αυτής. Η δίοδος αυτή υφίσταται προ του έτους 1930 και η ύπαρξη της αναφέρεται στους τίτλους κτήσεως των απωτέρων δικαιοπαρόχων των διαδίκων, των ετών 1929 και 1931. Λόγω της μορφολογίας του εδάφους και του συνολικού εύρους της διόδου, η διέλευση μέσω αυτής γίνεται πεζή. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι το ακίνητο των εναγόντων, το οποίο παλαιότερα ήταν αγροτικό, έχει ήδη καταστεί οικόπεδο και ότι στην εντός αυτού υπάρχουσα οικία κατοικεί μόνιμα η πρώτη των εναγόντων.

Η υπάρχουσα δίοδος πλάτους 0,90 μέτρων που εξυπηρετεί την επικοινωνία του ακινήτου των εναγόντων με την κοινόχρηστη οδό που βρίσκεται βορείως όλων των ανωτέρω ακινήτων των διαδίκων, εν όψει και του γεγονότος ότι τα ακίνητα αυτά λόγω των αλλαγών των βιοτικών συνθηκών της περιοχής δεν προσφέρονται πλέον για αγροτική εκμετάλλευση, δεν είναι επαρκής για την ικανοποίηση των αναγκών των ακινήτων αυτών εφόσον δεν είναι δυνατή η διέλευση τροχοφόρων οχημάτων που είναι αναγκαία για την καλύτερη εκμετάλλευση αυτών σύμφωνα με τον προορισμό τους, όπως αυτός έχει διαμορφωθεί.

Προκειμένου να επιτραπεί η διέλευση τροχοφόρων οχημάτων προς την ιδιοκτησία των εναγόντων, απαιτείται η δημιουργία διόδου πλάτους τριών μέτρων, η οποία θα επεκταθεί κατά λωρίδα πλάτους 2,10 μέτρων εντός της ιδιοκτησίας της εναγομένης και καθ' όλο το μήκος της πλευράς της που συνορεύει με την υφιστάμενη δίοδο.

Η επέκταση της διόδου προς την δυτικά αυτής ευρισκομένη ιδιοκτησία Μ. δεν είναι εφικτή, καθώς η ως άνω δίοδος βρίσκεται υψηλότερα από την ιδιοκτησία αυτή. Τούτο δε δεν θα είναι ιδιαίτερα επαχθές για την εναγομένη, εφόσον το ακίνητο της δεν μπορεί να αξιοποιηθεί για οικοδόμηση καθώς δεν πληρούνται οι όροι του νόμου.

Η αξία του εδάφους που απαιτείται να καταληφθεί για την διαπλάτυνση της ανωτέρω διόδου ήτοι συνολικώς 36,75 τ.μ. ανέρχεται στο ποσό των 367,50 ευρώ ήτοι προς 10 ευρώ ανά τ.μ. Απαιτείται επίσης να αποκοπεί ένα μεγάλης ηλικίας ελαιόδενδρο αξίας 200 ευρώ και τρία μεσαίας ηλικίας, αξίας 100 ευρώ έκαστο, όπως επίσης και να καταστραφεί μέρος της περίφραξης του ακινήτου της εναγομένης, αξίας 100 ευρώ".

Ακολούθως, το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, αφού δέχθηκε την έφεση των αναιρεσιβλήτων εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση που είχε απορρίψει την ένδικη αγωγή και δέχθηκε την τελευταία ως βάσιμη κατ' ουσίαν. Με αυτά που δέχθηκε και, έτσι, που έκρινε το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, δεν παρεβίασε τις ως άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1012 και 1013 και 1014 ΑΚ.

Επομένως ο πρώτος λόγος αναίρεσης από τον αριθμ. 1 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο που δίκασε ως Εφετείο, εσφαλμένα εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 1012, 1013 και 1014 ΑΚ, αφού υποχρέωσε την αναιρεσείουσα να παραχωρήσει στους αναιρεσίβλητους επί πλέον της υπάρχουσας διόδου πλάτους 0,90 μ.

δίοδο πλάτους 2,10 μ., χωρίς να λάβει υπόψη του ότι στους τίτλους των ανωτέρω δικαιοπαρόχων των αναιρεσιβλήτων των ετών 1929 και 1931 αναφέρεται η ύπαρξη της εν λόγων διόδου και, ειδικότερα, στο .../1929 πωλητήριο συμβόλαιο του συμ/φου Κορώνης Αναστασίου Σταματοπούλου το πλάτος της υπάρχουσας διόδου αναφέρεται σε 1,50 μ, το οποίο μαζί με το 1 μέτρο, που άφησε η αναιρεσείουσα κατά την περίφραξη του ακινήτου της ανέρχεται συνολικά σε 2,50 μ., πλάτος δηλαδή επαρκεί για τις ανάγκες της εξυπηρέτησης του ακινήτου των αναιρεσιβλήτων και επί πλέον η αιτίαση ότι η ένδικη αγωγή έπρεπε ν' απορριφθεί, κατ' εφαρμογή του άρθρου 1014 Α.Κ., διότι η αναιρεσείουσα απέδειξε ότι από το έτος 1929 και μέχρι εγέρσεως της αγωγής οι αναιρεσίβλητοι παρέλειψαν τη συντήρηση "του δρόμου" και έτσι έπαυσε αυτός να είναι επαρκής, πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος.

Σε κάθε δε περίπτωση ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού με αυτόν πλήττεται κυρίως η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων, η οποία είναι αναιρετικά ανέλεγκτη (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ). Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο:

αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτό αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς ο λόγος αυτός αναίρεσης προβληθεί σε μικροδιαφορές, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα. 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Οι, κατά την ανωτέρω διάταξη, τέσσερις λόγοι αναιρέσεως αντιστοιχούν προς τους λόγους των αριθμ. 1, 2, 4, 5 και 7 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προς τους οποίους, όμως, μερικοί δεν ταυτίζονται απολύτως. Η απαρίθμηση των προαναφερόμενων λόγων αναιρέσεως είναι περιοριστική, όπως συνάγεται από τη λέξη "μόνον".

Συνεπώς δεν είναι δυνατόν να προβληθεί οποιοσδήποτε άλλος λόγος αναιρέσεως κατά των ως άνω αποφάσεων, κατά των οποίων δεν συγχωρείται αναίρεση. Έτσι δεν συγχωρείται αναίρεση, αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχτηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στη δίκη ως αληθινά χωρίς απόδειξη, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και αν η απόφαση στερείται νόμιμης βάσης λόγω ανεπαρκών και αντιφατικών αιτιολογιών.

Οι υπόλοιποι, επομένως, λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους, πλήττεται η 66/2009 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας, που δίκασε ως Εφετείο και ειδικότερα οι δεύτερος και τρίτος, μέρος πρώτο, λόγοι αναίρεσης, με τους οποίους αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθ. 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, δεν διέταξε την αιτηθείσα από την αναιρεσείουσα πραγματογνωμοσύνη, ούτε διέταξε την αυτοπρόσωπη εμφάνιση των διαδίκων και των πρωτοδίκως εξετασθέντων μαρτύρων στο ακροατήριό του, ο τρίτος, μέρος δεύτερο, λόγος αναίρεσης με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση από τον αριθ. 8β του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας, ότι από αυτόβουλη ενέργεια των αναιρεσιβλήτων έπαψε η συγκοινωνία του ακινήτου των προς το δημόσιο δρόμο, αφού παρέλειψαν να συντηρήσουν την υπάρχουσα δίοδο, ο τέταρτος λόγος αναίρεσης με τον οποίο η αναιρεσείουσα αποδίδει στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση την από τον αριθ. 16 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια και κατ' ορθή εκτίμηση από τον αριθ. 8β, ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, δεν έλαβε υπόψη του το δεδικασμένο, που προέκυπτε από την 16/2005 απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία απορρίφθηκε ως αόριστη προηγούμενη αγωγή των αναιρεσιβλήτων, και έτσι η ένδικη αγωγή, με το ίδιο περιεχόμενο, έπρεπε ν' απορριφθεί με βάση το παραχθέν δεδικασμένο από την πρώτη ως άνω απόφαση, ο πέμπτος λόγος αναίρεσης με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., διότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, απέρριψε τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας κατά το άρθρο 1014 Α.Κ., "ότι η επίδικη δίοδος βυθίστηκε στη δυτική πλευρά της προς την ιδιοκτησία Μ.

με αποτέλεσμα να στενέψει το πλάτος της λόγω αυτοβούλου πράξεως των αντιδίκων, οι οποίοι παρέλειψαν τη συντήρηση αυτής και συνεχίζουν επιμόνως σ' αυτή την εγκατάλειψη συντήρησης της διόδου μέχρι σήμερα που αν είχε συντηρηθεί το πλάτος της ήταν τουλάχιστον 2,50 μ. και εκ του λόγου αυτού δεν υφίσταται υποχρέωση της προς παροχή διόδου.

Όμως λαμβανομένου υπόψη ότι το πλάτος της διόδου αρχικά ήταν 1,50 μ. και στη συνέχεια όταν προ 25/ετίας το περιέφραξε άφησε εκτός της περίφραξης σε πλάτος περίπου 1,00 μέτρο καθόλον το μήκος της υπέρ της διόδου και ότι η επίδικος δίοδος είναι επαρκής για την διέλευση των αντιδίκων και με Ι.Χ.Ε. αυτ/το, που ήταν 2,50 μέτρα και πλέον, βυθιζόμενη από τις καιρικές συνθήκες εδώ και τρία χρόνια περίπου δυτικά προς την ιδιοκτησία Μ.

και η διέλευση Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου θα ήταν απρόσκοπτη, δεχθέν αντιθέτως ότι η επίδικη δίοδος δεν ήταν επαρκής για τη διέλευση των αντιδίκων χωρίς να αιτιολογήσει την εν λόγω παραδοχή του ούτε να ποιήσει αναφορά τινά τόσον σε σχέση με τις υφιστάμενες πλευρικές της διαστάσεις (περιγραφή, όρια, μήκος, πλάτος κλπ.), και, έτσι, στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση και ο έκτος λόγος αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται επίσης η αιτίαση από το αριθ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., αφού η αναιρεσιβαλλομένη κατέληξε αυθαίρετα και μη νόμιμα στο συμπέρασμα "ότι η επέκταση της επίδικης διόδου πρέπει να γίνει εντός της ιδιοκτησίας της αναιρεσείουσας, ενώ προς την δυτικά αυτής ευρισκομένη ιδιοκτησία Μ.

δεν είναι εφικτή, καθώς η ως άνω δίοδος βρίσκεται υψηλότερα από την ιδιοκτησία αυτή. Τούτο δε δεν θα είναι ιδιαίτερα επαχθές για αυτή την εναγομένη, εφόσον τα ακίνητο της δεν μπορεί να αξιοποιηθεί για οικοδόμηση καθώς δεν πληρούνται οι όροι του νόμου, δεν προέκυψε όμως από πουθενά κάτι τέτοιο, προκαλώντας όμως έτσι στην αναιρεσείουσα μεγάλη και ανεπανόρθωτη ζημιά στο οικόπεδό της, που είναι μικρής έκτασης μόλις 401 τ.μ., που είναι ακριβώς στο όριο του οικισμού, που αν δοθεί έστω και 50 cm πλάτος, όπως ο μηχανικός της την διαβεβαίωσε, το οικόπεδο της χάνει την οικοδομησιμότητά του και συνεπώς χάνει και την οικοπεδική του αξία για την οποία βέβαια δεν είναι διατεθειμένοι οι αντίδικοι να την αποζημιώσουν", είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

Σε κάθε δε περίπτωση ο έκτος λόγος αναίρεσης είναι επίσης απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι με αυτόν πλήττεται κυρίως η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων, που είναι αναιρετικά ανέλεγκτη (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-7-2009 αίτηση της Π. συζ. Ν. Ν., για αναίρεση της 66/2009 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας, που δίκασε ως Εφετείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Απριλίου 2011. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Μαΐου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ