Supreme Court dismisses appeal on common sense violation, upholding land ownership judgment against tenant's claim.

Απόφαση 757 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 757/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Ιωάννη Σίδερη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Φεβρουαρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ελένη Ζαγγανά η οποία ανακάλεσε την από 19-2-2008 δήλωση της, του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠολΔ και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Της αναιρεσίβλητης: Ψ1, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Εμμανουήλ Σχινά με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9-2-2004 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αταλάντης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 112/2006 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λαμίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 8-10-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης ανέγνωσε την από 2-2-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι). Αναίρεση για παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας επιτρέπεται (άρθρ. 560 1 εδ. β Κ.Πολ.Δ) μόνον όταν αυτά αφορούν την ανεύρεση της αληθινής εννοίας κανόνα δικαίου ή την υπαγωγή σ' αυτόν των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς και όχι όταν αναφέρονται στην εκτίμηση των αποδείξεων (Α.Π.5/2005 Ελλ.Δ/νη 2005,1489, Α.Π,.530/1991 Ελλ.Δ/νη 1992, 84, Α.Π. 820/1988 Ελλ.Δ/νη 1989,1170).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως, υπό στοιχ. α, β, και γ-βββ, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η από τον αριθ. 1β του άρθρου 560 του Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, καθ' όσον με τις παραδοχές της αποφάσεως σχετικά με το ότι οι δικαιοπάροχοι της ενάγουσας α) "...επέβλεπαν το ακίνητο, στο οποίο είχε κτιστεί ημιανώγεια οικία, ενώ μετέπειτα, λόγω της μετεγκατάστασης τους στην Αθήνα και στην .....

αντίστοιχα, το εκμίσθωναν σε τρίτους και ειδικότερα στην ....., η οποία το χρησιμοποιούσε ως μανάβικο, ενώ ένα μέρος του αυτού ακινήτου για κήπο, γεγονός που συνομολογείται και από τον εναγόμενο...απέτρεπαν τρίτους να διαταράσσουν τη νομή τους (οι οποίες είναι πασιφανές, ότι δεν αναφέρονται σε κανένα από τα επίδικα, αλλά στο ακίνητο της ενάγουσας που εκτείνεται βορειοδυτικώς των επιδίκων)..." β) "...ανέθεσαν στον τοπογράφο-μηχανικό .......

να συντάξει τοπογραφικό διάγραμμα, το οποίο απεικονίζει το ακίνητο τους ως παραλληλόγραμμο με εμβαδόν 412τ.μ, 39τ.μ..." και γ) -βββ "...επέτρεψαν, λόγω της συγγένειας τους με τον εναγόμενο, στον τελευταίο να τοποθετεί πράγματα (εργαλεία, ξύλα), να σταθμεύει τα γεωργικά του μηχανήματα στην αυλή και να διέρχεται από το ακίνητο τους.

Για το λόγο αυτό, δηλαδή για την καλύτερη εξυπηρέτηση του εναγομένου και με δεδομένο ότι αυτοί πλέον όπως ήδη αναφέρθηκε είχαν μετοικήσει μετά το θάνατο του πατέρα τους το έτος 1957, άλλος στην .... και άλλος στην Αθήνα, επέτρεψαν σε αυτόν να τσιμεντοστρώσει με δικές του δαπάνες τον αύλειο χώρο ώστε να χρησιμοποιείται καλύτερα από τον ίδιο.

Συνέπεια της άτυπης σύμβασης χρησιδανείου που είχαν συνάψει ατύπως οι ως άνω δικαιοπάροχοι με τον εναγόμενο ασκούσαν τη νομή τους επί του όλου ακινήτου, διαμέσου του τελευταίου, ως κατόχου, ενώ το γεγονός της τσιμεντόστρωσης του αύλειου χώρου από τον τελευταίο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως πράξη αντιποίησης της νομής τους, αφού δε γινόταν διάνοια κυρίου αλλά κατόπιν αδείας των τότε συγκυρίων του ακινήτου...." παραβιάσθηκαν τα διαδάγματα της κοινής πείρας, τα οποία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, συνίστανται στο ότι, λογικώς δεν μπορούν να υπάγονται άσχετα πραγματικά περιστατικά στις μη προσήκουσες ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 974 και 1045 του Α.Κ νόμου, όπως επιβάλλεται κατά τη στοιχειώδη νομική σκέψη και απλή λογική.

Με τον λόγο αυτόν όμως της αιτήσεως αναιρέσεως δεν προβάλλεται αιτίαση για παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας κατά την ερμηνεία ή την υπαγωγή σε κανόνα του δικαίου και μάλιστα κατ' ορισμένο τρόπο, αλλά κατά την εκτίμηση των αποδείξεων και επομένως πρέπει οι ανωτέρω αιτιάσεις, από τον αριθ. 1 του άρθρου 560 του Κ.Πολ.Δ., να απορριφθούν ως απαράδεκτες.

II). Επειδή από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 247, 249, 251, 982, 1045, 1095 και 810, 816, 817 ΑΚ προκύπτει ότι επί συμβάσεως χρησιδανείου, που φέρει ενοχικό χαρακτήρα και δύναται να καταρτισθεί και ατύπως έστω και αν αφορά ακίνητο, εάν ο χρήστης είναι κύριος του χρησιδανεισθέντος πράγματος, δύναται να αναζητήσει τούτο είτε με την αγωγή από το χρησιδάνειο, είτε με τη διεκδικητική, που βασίζεται στο δικαίωμα κυριότητάς του.

Και η μεν από το χρησιδάνειο αγωγή κατά του λήπτου προς απόδοση του πράγματος γεννιέται και είναι δικαστικά επιδιώξιμη με την πάροδο του συμφωνημένου χρόνου, ή εάν δεν ορίσθηκε διάρκεια της συμβάσεως, αμέσως μόλις ο χρησάμενος κάνει χρήση του πράγματος ή περάσει ο χρόνος κατά τον οποίο μπορούσε να κάνει χρήση, οπότε αρχίζει η παραγραφή αυτής, η δε από το δικαίωμα κυριότητας πηγάζουσα διεκδικητική αγωγή κατά του κατέχοντος το πράγμα από την ως άνω αιτία, γεννιέται και είναι δικαστικά επιδιώξιμη όχι από την παραλαβή του με βάση τη σύμβαση χρησιδανείου, οπότε ο χρησάμενος νέμεται αυτό ως άμεσος αντιπρόσωπος και για λογαριασμό του χρήστη, αλλά από την ως άνω λήξη του δικαιώματος προς χρήση ή και πριν από αυτήν, αφότου ο χρησάμενος, αντιποιούμενος τη νομή του τελευταίου, έπαυσε να κατέχει το πράγμα για λογαριασμό εκείνου και το νέμεται για δικό του λογαριασμό, του γεγονότος δε τούτου έλαβε γνώση ο χρήστης (Ολ.

ΑΠ.170/2003, 805/73). Στην προκειμένη περίπτωση το ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο Λαμίας, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε κατά τις κρίσιμες παραδοχές της ότι, με το υπ` αριθμ...... συμβόλαιο του σ/φου Αταλάντης Κωνσταντίνου Γιαννούτσου, που μεταγράφηκε νόμιμα, οι δικαιοπάροχοι πατέρας και θείος της ενάγουσας - αναιρεσίβλητης .....

και ..... δώρησαν σ` αυτήν το περιγραφόμενο οικόπεδο, επιφανείας 412,39 τ.μ., ότι το ακίνητο αυτό ανήκε αρχικά στους .... και Ψ1, οι οποίοι στη συνέχεια το μεταβίβασαν στους υιούς τους - δικαιοπαρόχους της ενάγουσας το έτος 1950, ότι έκτοτε οι τελευταίοι νέμονταν και κατείχαν το επίδικο ασκώντας σ' αυτό τις εμφανείς, και στην απόφαση λεπτομερώς αναφερόμενες υλικές πράξεις, οι οποίες προσιδίαζαν στη φύση και τον προορισμό του, ως αστικού ακινήτου, ότι οι ως άνω δικαοπάροχοι της ενάγουσας - αναιρεσίβλητης επέτρεψαν στον αναιρεσείοντα, σε εκτέλεση άτυπης σύμβασης χρησιδανείου, να χρησιμοποιεί τμήματα του προπεριγραφομένου ακινήτου, τα οποία είναι και τα επίδικα, ότι συνεπεία της επί εικοσαετία και πλέον ασκήσεως πράξεων νομής επί του επιδίκου η ενάγουσα απέκτησε την κυριότητα επ' αυτού, και ότι το Δεκέμβριο του έτους 2003 ο αναιρεσείων περιέφραξε το όμορο οικόπεδο του, περικλείοντας εντός αυτού και τα δύο τμήματα του ακινήτου της ενάγουσας, επί των οποίων ισχυρίζονταν ότι απέκτησε την κυριότητα με έκτακτη χρησικτησία, αντιποιούμενος έτσι τη νομή εκείνης επ' αυτών.

Με βάση δε τα παραπάνω η απόφαση δέχθηκε, απορρίπτοντας την ένσταση ιδίας κυριότητας του αναιρεσείοντος, τη διεκδικητική της κυριότητας αγωγή της αναιρεσίβλητης. Κρίνοντας έτσι το Πολυμελές Πρωτοδικείο Λαμίας, μετά από εξαφάνιση της με αριθμό 7/2005 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Αταλάντης, δεν παραβίασε τις προαναφερόμενες ουσιαστικές διατάξεις Συνεπώς πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο τρίτος, και υπό στοιχ.

αα, ββ, και ααα, από το άρθρο 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα. Εξ' άλλου απορριπτέος, λόγω ελλείψεως εννόμου συμφέροντος για την προβολή του, είναι και ο πρώτος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι απαραδέκτως απορρίφθηκε με την προσβαλλομένη απόφαση ο περί εσφαλμένης εκτιμήσεως των αποδείξεων λόγος της εφέσεώς του και έτσι δεν επανεκτιμήθηκε, κατά τα άρθρα 522 επ. 534 και 535 του Κ.Πολ.Δ., η ουσία της υποθέσεως, καθ' όσον με την ως άνω απόφαση του ως Εφετείου δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λαμίας εξαφανίσθηκε, μετ' αποδοχή συναφούς λόγου της εφέσεως του αναιρεσείοντος, εξ' ολοκλήρου η απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και ερευνήθηκε βάσει της καθολικής, κατά τα ως άνω επανεκτιμήσεως, η ουσία της υποθέσεως Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8.10.2006 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της 112/2006 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λαμίας.

Καταδικάζει τoν αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Μαρτίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Απριλίου2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ