Supreme Court dismisses appeal on labor contract termination where employer failed to consult committee.

Απόφαση 757 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 757/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Μάριο-Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ...., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Ψωμά.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑΛΦΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" και τον διακριτικό τίτλο "ALFA BANK", που εξομοιούται με καθολική διάδοχο, λόγω συγχωνεύσεως, με απορρόφηση, κατ' άρθρο 75 ν.2190/1920, της "ΙΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΛΑΪΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Βασιλείου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4/1/2001 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2571/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6449/2002 του Εφετείου Αθηνών. Επί της τελευταίας αποφάσεως ασκήθηκε αναίρεση και εκδόθηκε η 1384/2003 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την απόφαση αυτή και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Αθηνών. Το Εφετείο Αθηνών εξέδωσε την 765/2005 (4ο Τμήμα) απόφαση με την οποία κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση. Στη συνέχεια το Εφετείο Αθηνών εξέδωσε την 8238/2005 απόφαση την αναίρεση της οποίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 2/1/2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ηλίας Γιαννακάκης, ανέγνωσε την από 1/2/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από τα άρθρα 174, 361 και 672 ΑΚ, είναι έγκυρη η συμφωνία κατά την οποία της λύσεως της συμβάσεως εργασίας ορισμένου χρόνου με καταγγελία για σπουδαίο λόγο προηγείται γνωμοδότηση ειδικής γνωμοδοτικής επιτροπής, που έχει συσταθεί με απόφαση του εργοδότη, καθ' όσον η τήρηση της προϋποθέσεως αυτής δεν οδηγεί σε αποκλεισμό του προς καταγγελία δικαιώματος (άρθρο 672 εδ.

β΄). Όμως η μη τήρηση της συμφωνίας αυτής τότε μόνο επιφέρει ακυρότητα της καταγγελίας όταν έχει συμφωνηθεί ότι, η γνωμοδότηση αυτή θα είναι δεσμευτική για τον εργοδότη και ότι η μη τήρηση της συμφωνίας θα συνεπάγεται ακυρότητα της καταγγελίας. Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προβάλλεται η παραβίαση του άρθρου 672 ΑΚ, επειδή το Εφετείο δέχθηκε ότι, δεν ήταν απαραίτητο, με ποινή ακυρότητας της καταγγελίας για σπουδαίο λόγο της ορισμένου χρόνου συμβάσεως του αναιρεσείοντος, να προηγηθεί γνωμοδότηση της ειδικής γνωμοδοτικής επιτροπής, που είχε συσταθεί με την ....απόφαση του Δ.Σ.

της Ιονικής και Λαϊκής Τράπεζας, την οποία έχει διαδεχθεί η αναιρεσίβλητη Τράπεζα, είναι αβάσιμος και απορριπτέος, αφού σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο αναιρετήριο η γνωμοδότηση της πιο πάνω επιτροπής δεν ήταν δεσμευτική για το Διοικητικό Συμβούλιο της αναιρεσίβλητης και δεν είχε συμφωνηθεί η τήρηση της συμφωνίας αυτής με ποινή ακυρότητας της καταγγελίας.

Εξάλλου, η επιχειρησιακή συνήθεια, την μη τήρηση της οποίας επικαλείται ο αναιρεσείων με τον ίδιο λόγο αναιρέσεως, δεν αποτελεί κανόνα ουσιαστικού δικαίου και δεν ελέγχεται με βάση το άρθρο 559 αριθμός 1 Κ.Πολ.Δ. Επίσης, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προβάλλεται η παραβίαση του άρθρου 6 παρ.2 του ΠΔ 572/1988, κατά την οποία ο διάδοχος και ο μεταβιβάζων υποχρεούνται σε προηγούμενη διαβούλευση για τη λήψη μέτρων αλλαγής του καθεστώτος των εργαζομένων, είναι αβάσιμος και απορριπτέος, γιατί το Εφετείο δεν έχει παραδοχές αντίθετες με τη διάταξη αυτή.

Ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ΄ ιδρύεται όταν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων. Εξάλλου κατά την έννοια του πιο πάνω εδαφίου για την ίδρυση του λόγου αυτού αναίρεσης αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 341 και 346 Κ.Πολ.Δ.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τρίτο και πέμπτο λόγο αναίρεσης, από τον αριθ. 11 περ. γ΄ του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., προβάλλεται ότι, το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη για την απόδειξη της ακυρότητας της καταγγελίας τις 1310/26-11-1999, 21915/22-101998, 21672/25-6-1998 και 1999/2-2-1996 εγκυκλίους της Ιονικής Τράπεζας καθώς και τις 208/29-6-2000 και 293/8-9-2000 εγκυκλίους της αναιρεσίβλητης Τράπεζας, τις οποίες ο αναιρεσείων είχε προσκομίσει με επίκληση.

Από τη βεβαίωση όμως που περιέχεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι, έλαβε υπόψη όλα τα έγγραφα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι σε συνδυασμό με όλο το περιεχόμενό της, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και τα παραπάνω έγγραφα και επομένως, οι πιο πάνω λόγοι αναιρέσεως είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι.

Το Εφετείο, όπως προκύπτει από τη ρητή διαβεβαίωση που περιέχεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, έχει λάβει υπόψη τις 16144/2001, 15566/2001, 16567/2001, 16568/2001 και 16143/2001 ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών και επομένως, οι ίδιοι λόγοι αναιρέσεως (τρίτος και πέμπτος), κατά το άλλο σκέλος τους, από την ίδια διάταξη (άρθρο 559 αρ. 11), με τους οποίους προβάλλεται η μη λήψη υπόψη των πιο πάνω βεβαιώσεων, είναι επίσης αβάσιμοι και απορριπτέοι.

Κατά το άρθρο 561 παρ.1 Κ.Πολ.Δ. η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου. Επομένως, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο πλήττεται η ανέλεγκτη κρίση του Εφετείου ως προς τα αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, είναι απαράδεκτος και απορριπτέος.

Η κατά το άρθρο 5 παρ. 6 του Ν. 539/1945 απαγόρευση της καταγγελίας της εργασιακής συμβάσεως αφορά μόνο την καταγγελία κατά τη διάρκεια της αδείας αναψυχής και όχι τις περιπτώσεις άλλων αδειών, όπως είναι η αναρρωτική. Επομένως, το Εφετείο που δέχθηκε κατά κρίση ανέλεγκτη ότι, η καταγγελία της εργασιακής συμβάσεως του αναιρεσείοντος, η οποία έλαβε χώρα κατά το χρόνο που αυτός τελούσε σε αναρρωτική άδεια, δεν προσκρούει στην ως άνω διάταξη, δεν παραβίασε τη διάταξη αυτή και επομένως ο πέμπτος λόγος αναιρέσεως, κατά το άλλο σκέλος του, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προβάλλεται η παραβίαση της διάταξης αυτής, είναι αβάσιμος και απορριπτέος, όπως απορριπτέα είναι και η αίτηση για αναίρεση στο σύνολό της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 271/1-3-2006 αίτηση του....για αναίρεση της 8238/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Μαρτίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ