Supreme Court dismisses appeal against appeal for lack of standing by State as non-party to administrative suit.

Απόφαση 754 / 2023 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 754/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρήστο Τζανερρίκο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ευδοξία Κιουπτσίδου - Στρατουδάκη, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Χρήστο Κατσιάνη και Αικατερίνη Χονδρορίζου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 23 Ιανουαρίου 2023, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, 2) Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου ως καθολικού διαδόχου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, που εδρεύει στον Πειραιά και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την Δήμητρα Τσεραβίνη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Σ. του Θ., κατοίκου ... ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15/2/1015 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 365/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 15/2019 του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 5/2/2021 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρ. 62 εδ. α' του ΚΠολΔ, όποιος έχει την ικανότητα να είναι υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων έχει και την ικανότητα να είναι διάδικος. Η ικανότητα αυτή ως διαδικαστική προϋπόθεση εξετάζεται κατά το άρθρ. 73 του ΚΠολΔ και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο σε κάθε στάση της δίκης. Εξ άλλου κατά το άρθρ. 313 παρ. 1 εδ.

δ του ΚΠολΔ η απόφαση που εκδόθηκε σε δίκη, η οποία διεξήχθη στο όνομα ανύπαρκτου φυσικού ή νομικού προσώπου δεν έχει υπόσταση και ρητά χαρακτηρίζεται και αυτή ως ανύπαρκτη. Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι η διαδικαστική πράξη, που ασκήθηκε στο όνομα ανυπάρκτου νομικού ή φυσικού προσώπου, όπως είναι η άσκηση αγωγής ή ενδίκου μέσου, είναι απαράδεκτη και συνεπώς το ένδικο μέσο (όπως έφεση, αναίρεση), που ασκήθηκε στο όνομα ανυπάρκτου προσώπου απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως, ως απαράδεκτο, λόγω ακυρότητας του δικογράφου από την έλλειψη της αναγκαίας διαδικαστικής προϋπόθεσης, δηλαδή του ίδιου του υποκειμένου της διαδικαστικής πράξης, σύμφωνα με τα άρθρα 62 εδ.

α, 73, 159, 160 παρ. 1 και 516 παρ.1, 556 παρ. 1 ΚΠολΔ (ΑΠ 45/2018, ΑΠ 1641/2016, ΑΠ 448/2011). Αν τούτο διαλάθει της προσοχής και εκδοθεί απόφαση στο όνομα ανυπάρκτου προσώπου, αυτή, εφόσον καταστεί τελεσίδικη, δεν παράγει τις έννομες συνέπειες της δικαστικής απόφασης, όπως εκτελεστότητα και δεδικασμένο (ΑΠ 533/2018, ΑΠ 147/2006), πάσχει δε και αυτή από το ίδιο ελάττωμα, δηλαδή είναι και αυτή ανύπαρκτη.

Περαιτέρω, υπό την έννοια του άνω άρθρου 62 εδ.α' του Κ.Πολ.Δ., ικανότητα διαδίκου δεν έχει η οποιαδήποτε υπηρεσία του Ελληνικού Δημοσίου, διότι σε αυτήν δεν απονέμεται από κάποια διάταξη νόμου ικανότητα να είναι υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ως υπηρεσία ανεξάρτητη από το Ελληνικό Δημόσιο (Α.Π.1326/2019, Α.Π.1274/2003).

Σύμφωνα με το άρθρο 6 του ν.3852/2010 συνιστώνται ως ενιαίες αποκεντρωμένες μονάδες Διοίκησης του Κράτους "Αποκεντρωμένες Διοικήσεις", μεταξύ των οποίων και η "Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου", η οποία εκτείνεται στα όρια της περιφέρειας Βορείου Αιγαίου και Νοτίου Αιγαίου με έδρα τον Πειραιά. Κατά το παρελθόν σε κάθε Αποκεντρωμένη Διοίκηση προΐστατο Γενικός Γραμματέας, πλην όμως με την κατάργηση της παραγράφου 2 του άρθρου 6 του ανωτέρω νόμου με την παρ. 1 άρθρου 28 Ν. 4325/2015 (ΦΕΚ Α 47/11.5.2015) ορίζεται πλέον ότι σε κάθε Αποκεντρωμένη Διοίκηση συνιστάται θέση προϊσταμένου, που φέρει τον τίτλο "Συντονιστής Αποκεντρωμένης Διοίκησης" και έως ότου διοριστεί ο Συντονιστής Αποκεντρωμένης Διοίκησης, ο ασκών καθήκοντα Γενικού Γραμματέα εξακολουθεί να ασκεί τις αρμοδιότητές του.

Περαιτέρω δε, όπου στην κείμενη νομοθεσία αναφέρεται Γενικός Γραμματέας της Αποκεντρωμένης Διοίκησης ή Γενικός Γραμματέας Περιφέρειας νοείται, από το διορισμό του, ο Συντονιστής Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι η Αποκεντρωμένη Διοίκηση είναι υπηρεσία του Κράτους και ο άλλοτε Γενικός Γραμματέας και νυν Συντονιστής αποτελεί τον προϊστάμενο αυτής, μη έχοντας κατά τα ανωτέρω ξεχωριστή νομική προσωπικότητα, με συνέπεια να στερούνται της ικανότητας να είναι διάδικοι, εφόσον δεν παρέχεται σ` αυτές από διάταξη νόμου η ικανότητα να είναι υποκείμενα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ως υπηρεσίες, ανεξάρτητα από το Ελληνικό Δημόσιο.

Επομένως, η ένδικη, από 5-2-2021, αίτηση αναίρεσης, κατά το μέρος που ασκήθηκε από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, πρέπει να απορριφθεί, αυτεπαγγέλτως, ως απαράδεκτη για έλλειψη αναγκαίας διαδικαστικής προϋπόθεσης, δηλαδή του ίδιου του υποκειμένου της ένδικης διαδικαστικής πράξης και ακυρότητας του δικογράφου της αναίρεσης ως προς αυτήν, διότι η τελευταία (Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου) είναι υπηρεσία του Δημοσίου και ως τέτοια, κατά τα προαναφερθέντα, δεν έχει αυτοτελή και ανεξάρτητη (έναντι του Δημοσίου) νομική προσωπικότητα, και δεν μπορεί, συνεπώς να είναι διάδικος σε δίκη.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 του ΚΠολΔ, αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί, αλλά δεν λάβει μέρος σ` αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 6Α του διατάγματος της 26 Ιουνίου - 10 Ιουλίου 1944 "Περί Κώδικος των νόμων περί δικών του Δημοσίου", που προστέθηκε με το άρθρο 46 παρ. 3 του ν. 4305/2014 "Η επίδοση από το Ελληνικό Δημόσιο ή οποιοδήποτε Ν.Π.Δ.Δ. ενδίκου βοηθήματος και ενδίκου μέσου, οποιασδήποτε κλήσης προς συζήτηση υπόθεσης, οποιασδήποτε δικαστικής απόφασης, προσωρινής διαταγής, για οποιαδήποτε υπόθεση σε οποιονδήποτε βαθμό ή στο πλαίσιο της αναιρετικής δίκης, ενώπιον οποιουδήποτε πολιτικού ή διοικητικού δικαστηρίου, δύναται να γίνει:

α) στους αντιδίκους του ή τον αντίκλητό τους, β) στο δικηγόρο, ο οποίος τους εκπροσώπησε κατά την τελευταία συζήτηση της υπόθεσης ή έχει υπογράψει το τελευταίο δικόγραφο που αφορά την υπόθεση, στην τελευταία δηλωθείσα, κατά τις κείμενες διατάξεις, διεύθυνσή τους. Ο δικηγόρος στην περίπτωση του προηγούμενου εδαφίου θεωρείται αντίκλητος και για κάθε μεταγενέστερη επίδοση, εκτός εάν ο διάδικος, κατά περίπτωση, γνωστοποίησε με δήλωση στην Κεντρική Υπηρεσία του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους ή την έδρα του Ν.Π.Δ.Δ., το διορισμό νέου πληρεξουσίου ή αντικλήτου.

Ο δικηγόρος ή ο αντίκλητος οφείλει να παραδίδει αμελλητί το επιδιδόμενο έγγραφο. Επιδόσεις που έχουν διενεργηθεί κατά τα αναφερόμενα στα προηγούμενα εδάφια θεωρούνται νόμιμες και για εκκρεμείς σε οποιοδήποτε στάδιο υποθέσεις" (Α.Π.144/2022, Α.Π. 125/2021). Στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη από 5-2-2021 αίτηση του αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου διώκεται η αναίρεση της 15/2019 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου, της οποίας, με πράξη της Προέδρου του Α1` Πολιτικού Τμήματος του Δικαστηρίου τούτου, ορίστηκε δικάσιμος η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας (23-1-2023).

Κατ' αυτήν, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης του Δικαστηρίου τούτου, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, παραστάθηκε το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο, ενώ ο αναιρεσίβλητος δεν εμφανίστηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε με δήλωση από πληρεξούσιο δικηγόρο, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δικ, που εφαρμόζεται και κατά την αναιρετική δίκη, κατά την διάταξη του άρθρου 573 παρ. 1 του ΚΠολΔ.

Περαιτέρω, από την υπ' αριθ.011862Ε'/26-11-2021 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Βορείου Αιγαίου Ι. Γ., την οποία προσκομίζει το αναιρεσείον που επισπεύδει τη συζήτηση, προκύπτει ότι ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της υπό κρίση από 5-2-2021 αίτησης αναίρεσης κατά της 15/2019 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου, με την κάτω από αυτήν πράξη κατάθεσης και πράξη ορισμού ως αρμοδίου του Α1 τμήματος και κλήση προς συζήτηση για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (23-1-2023), επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, με την γραπτή παραγγελία της Δικαστικής Πληρεξουσίας του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους του αναιρεσείοντος, προς τον, θεωρούμενο, κατά τα ανωτέρω, ως αντίκλητο του μη εμφανισθέντος αναιρεσίβλητου, Θεμιστοκλή Κεφάλα, Δικηγόρο Μυτιλήνης, ο οποίος τον εκπροσώπησε κατά την τελευταία συζήτηση της υπόθεσης, στις 5-12-2018, στη δίκη ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη 15/2019 απόφασή του.

Επομένως, αφού αυτός δεν εμφανίσθηκε, αν και κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, πρέπει, κατ` άρθρο 576 παρ. 2 εδ. γ` ΚΠολΔ να προχωρήσει η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης παρά την απουσία του.

Με την υπό κρίση από 5-2-2021 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η, αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία εκδοθείσα, υπ'αριθ.15/2019 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου, με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η έφεση του Ελληνικού Δημοσίου κατά της 365/2017 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης.

Η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης του Ελληνικού Δημοσίου, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ). Είναι, συνεπώς παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα) και πρέπει να ερευνηθεί, περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων αυτής, κατ' άρθρο 577 παρ. 3 του ίδιου Κώδικα.

Από τη διατύπωση του άρθρου 516 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι δικαίωμα έφεσης έχουν τα υποκείμενα της πρωτοβάθμιας δίκης και όχι καθένας που έχει έννομο συμφέρον από την έκβαση της δίκης, αλλά εκείνος από τον οποίο ή κατά του οποίου ζητείται στο όνομά του η παροχή έννομης προστασίας με την οικεία διαδικαστική πράξη, ακόμη δε και εκείνος που από το νόμο έχει την ιδιότητα του διαδίκου σε ορισμένη δίκη.

Η συμμετοχή στη δίκη δεν αποτελεί στοιχείο απόκτησης της ιδιότητας του διαδίκου. Οι τρίτοι οι οποίοι κατά την πρωτόδικη δίκη δεν ήταν, υπό την άνω έννοια, διάδικοι δεν έχουν δικαίωμα άσκησης έφεσης, αν δε τυχόν ασκηθεί από τρίτο έφεση απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη για έλλειψη των νόμιμων προυποθέσεων του παραδεκτού αυτής, κατ'άρθρο 532 ΚΠολΔ.

Δεν συντρέχει άλλωστε κανένας νομοθετικός λόγος αναγνώρισης στον τρίτο δικαιώματος έφεσης, αφού αυτός και χωρίς αυτό επαρκώς δύναται να προστατεύσει τα συμφέροντά του με την τριτανακοπή. Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αρ.14 ΚΠολΔ, δημιουργείται λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης αναφέρεται σε εκπτώσεις από δικαιώματα, ακυρότητες και απαράδεκτα από το δικονομικό, αποκλειστικά, δίκαιο (ΟλΑΠ 1/2019, ΟλΑΠ 2/2001). Αφορά δηλαδή σε ακυρότητες, απαράδεκτα και εκπτώσεις, που χαρακτηρίζονται ως δικονομικές, σχετίζονται δε με τα εισαγωγικά της δίκης έγγραφα (αγωγές, ανακοπές κ.λ.π.) ή δημιουργούνται κατά την ενώπιον του δικαστηρίου της ουσίας διαδικασία (Ολ.

Α.Π. 1/2019, Ολ.Α.Π. 25/2008, ΑΠ 1383/2021). Με την ως άνω διάταξη εισάγεται γενικός δικονομικός λόγος αναίρεσης, με τον οποίο ελέγχεται κάθε μορφή ανισχύρου των διαδικαστικών πράξεων, που πηγάζει από άμεση παραβίαση διάταξης δικονομικής φύσης (Ολ ΑΠ 2/2001, ΑΠ 933/2019). Έτσι, με τον ανωτέρω, από το άρθρο 559 αρ. 14 ΚΠολΔ, αναιρετικό λόγο ελέγχονται, πλην άλλων, το παραδεκτό της ασκήσεως των ενδίκων μέσων (ΑΠ 371/2008), των προσθέτων λόγων εφέσεως, της αντεφέσεως, των ανακοπών (άρθρα 583 επ. 632, 933 ΚΠολΔ) και των προσθέτων λόγων αυτών, καθώς και το παραδεκτό της προβολής των ισχυρισμών (ΑΠ 1206/2019, ΑΠ 2081/2018).

Στην προκείμενη περίπτωση, το αναιρεσείον Ελληνικό Δημόσιο, με τον μοναδικό λόγο της αιτήσεως αναιρέσεώς του προσάπτει στην προσβαλλομένη απόφαση την πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.14 του Κ.Πολ.Δ., με την αιτίαση ότι το Εφετείο παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτη την έφεσή του λόγω έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης.

Από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., επισκόπηση της προσβαλλομένης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο, κατά το ενδιαφέρον τον αναιρετικό έλεγχο μέρος, δέχτηκε τα εξής: "Στην προκειμένη περίπτωση από τα επικαλούμενα και προσκομιζόμενα έγγραφα προκύπτουν τα ακόλουθα: Μεταξύ του Ι. Σ. του Θ., ως ενάγοντος, και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου, ως καθολικής διαδόχου της άλλοτε Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, ως εναγομένης, εκδικάσθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης, κατά την τακτική διαδικασία, αντιμωλία των διαδίκων, η από 15-2-2015 με αριθμό καταθέσεως 66/ΤΜ/4-3-2015 αγωγή, επί της οποίας εκδόθηκε η με αριθμό 365/2017 απόφαση του ως άνω δικαστηρίου, που δέχθηκε την αγωγή.

Κατά της αποφάσεως αυτής η ηττηθείσα εναγομένη αλλά και το Ελληνικό Δημόσιο, ως εκκαλούντες, άσκησαν την υπό κρίση, από 20-4-2018 (με αριθ.καταθέσεως 52/23-4-2018 και προσδιορισμού 27/24-4-2018) έφεση, η οποία στρέφεται κατά του ενάγοντος, ως εφεσιβλήτου. Η υπό κρίση, όμως, έφεση, κατά το μέρος που ασκείται από το πρώτο των εκκαλούντων Ελληνικό Δημόσιο, είναι απαράδεκτη, λόγω έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης, κατά τα άρθρα 516 και 532 Κ.Πολ.Δ., καθ'όσον το εκκαλούν Ελληνικό Δημόσιο, ουδέποτε, με κάποιο από τους διαγραφόμενους από το νόμο τρόπους, κατέστη διάδικος στην προκειμένη, ανοιγείσα με την ένδικη αγωγή δίκη, στην οποία διάδικοι, ως υποκείμενα της διερευνώμενης σ'αυτήν έννομης σχέσης, φέρονται μόνο εκείνοι που αναγράφονται στην εκκαλουμένη απόφαση.

Επομένως, η υπό κρίση έφεση, κατά το μέρος που ασκείται από το Ελληνικό Δημόσιο, πρέπει γι'αυτό το λόγο να απορριφθεί ως απαράδεκτη". Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφαση απέρριψε την έφεση του Ελληνικού Δημοσίου ως απαράδεκτη ελλείψει ενεργητικής νομιμοποίησης, κατ' εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 516 και 532 ΚΠολΔ..

Από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων (άρθρ.561 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.) προκύπτει ότι: Ο Ι. Σ. του Θ. (ήδη αναιρεσίβλητος) ήγειρε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείο Μυτιλήνης, την από 15-2-2015 αγωγή του, κατά της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου, ως καθολικής διαδόχου της άλλοτε Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, εκπροσωπούμενης από τον Γενικό Γραμματέα της και ήδη από το Συντονιστή Αποκεντρωμένης Διοίκησης.

Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η υπ'αριθ. 365/2017 απόφαση του ως άνω δικαστηρίου, με την οποία έγινε δεκτή η αγωγή ως ουσιαστικά βάσιμη και υποχρεώθηκε η εναγομένη (ήδη αναιρεσείουσα) Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου να καταβάλει στον ενάγοντα (ήδη αναιρεσίβλητο) το ποσό των 96.684,45 ευρώ. Κατά της απόφασης αυτής το Ελληνικό Δημόσιο, στρεφόμενο κατά του ενάγοντος ως εφεσιβλήτου, άσκησε την υπό κρίση, από 20-4-2018 έφεσή του.

Η έφεση αυτή του Ελληνικού Δημοσίου είναι απαράδεκτη, λόγω έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης, κατά τα άρθρα 516 και 532 Κ.Πολ.Δ., καθόσον το Ελληνικό Δημόσιο δεν ήταν διάδικος, ούτε είχε καταστεί διάδικος με κάποιο από τους διαγραφόμενους από το νόμο τρόπους, στην ανοιγείσα με την προαναφερόμενη αγωγή δίκη, ούτε η εκδοθείσα επ' αυτής εκκαλούμενη απόφαση περιλάμβανε οποιαδήποτε διάταξη εις βάρος του.

Υποκείμενα της έννομης σχέσης που κατήχθη προς διάγνωση, κατά το περιεχόμενο της αγωγής και της εκδοθείσας επ'αυτής αποφάσεως, ήσαν τα αναγραφόμενα στην εν λόγω αγωγή και απόφαση, ήτοι ο ενάγων-εφεσίβλητος Ι. Σ. και η εναγομένη-εκκαλούσα Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου, που υποχρεώθηκε στην καταβολή του επιδικασθέντος χρηματικού ποσού, και όχι το Ελληνικό Δημόσιο.

Συνεπώς το τελευταίο δεν ήταν ηττηθείς διάδικος, εναγόμενος, και για το λόγο αυτό, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 516 και 532 ΚΠολΔ, δεν νομιμοποιείτο στην άσκηση εφέσεως κατά της ανωτέρω αποφάσεως, κατά τα αναφερόμενα στην προεκτεθείσα νομική σκέψη. Έτσι το Εφετείο, με το να απορρίψει την έφεση του αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου ως απαράδεκτη, κατ' εφαρμογή των άρθρων 516 και 532 ΚΠολΔ, δεν κήρυξε παρά το νόμο απαράδεκτο και, συνεπώς, ο ως άνω λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται από το αναιρεσείον στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.14 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος. Κατόπιν αυτών και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί. Δικαστικά έξοδα δεν επιδικάζονται σε βάρος του αναιρεσείοντος για τον αναιρεσίβλητο, διότι αυτός, λόγω της ερημοδικίας του, δεν υπέβαλε σχετικό αίτημα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5-2-2021 αίτηση για αναίρεση της υπ'αριθ.15/2019 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Μαρτίου 2023.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 18 Μαΐου 2023.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ