Supreme Court dismisses appeal on traffic accident liability, upholding lower court's finding of no fault for tractor driver.

Απόφαση 751 / 2021 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 751/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Μαρία Τζανακάκη, Αικατερίνη Βλάχου και Ευστάθιο Νίκα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Οκτωβρίου 2020, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας γενικών ασφαλίσεων με την επωνυμία "Ι. Α", που εδρεύει στη … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ι. Κ. , που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ανακαλεί την από 15-10-2020 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και παρίσταται.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) α. Δ. Τ. του Θ. χας Θ. Τ. , κατοίκου ... …, για τον εαυτό της ατομικά και ως ασκούσας τη γονική μέριμνα των ανηλίκων τέκνων της β. Χ. - Ρ. Τ. του Θ., Χ. (κατά την απόφαση Χ.) Τ. του Θ. και δ. Θ. (κατά την απόφαση Θ.) Τ. του Θ. και 2) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "Υ. Α.", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Λάζαρο Χατζηθέμελη, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ανακαλεί την από 15-10-2020 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και παρίσταται.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 17-6-2015 και από 29-12-2015 αγωγές προσώπων, μη διαδίκων στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκαν με την από 10-11-2015 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση - παρεμπίπτουσα αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 10335/2016 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 908/2018 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 29-1-2019 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Ευστάθιο Νίκα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 29-1-2019 και με αριθμό καταθέσεως στο Εφετείο Θεσσαλονίκης ΓΑΚ 325/ΕΑΚ 36/30-01-2019 αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ'αρ. 908/2018 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 68ΙΑ ΚΠολΔ., ερήμην του εκκαλούντος - εφεσίβλητου Γ. Π. του H. (που δεν είναι διάδικος στην παρούσα αναιρετική δίκη) και κατ'αντιμωλία των λοιπών διαδίκων έχει ασκηθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚπολΔ.) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής (άρθρο 577 του ίδιου Κώδικα ).

Αναφορικά με το διαδικαστικό ιστορικό της υπόθεσης, από την επιτρεπτή κατ' άρθρο 561 αρ. 2 ΚΠολΔ. επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των λοιπών διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει ότι Α] η Γ. Τ. , ενεργώντας για τον εαυτό της και ως ασκούσα την γονική μέριμνα των ανηλίκων τέκνων της Δ. Μ. και Κ.

Μ. , καθώς και η Σ. χα Π. Τ. , ( που δεν είναι διάδικοι στην προκείμενη αναιρετική δίκη ) άσκησαν την από 17-6-2015 και με αρ. κατάθ. 13164/19-6-2015 αγωγή κατά των εναγομένων της αγωγής εκείνης Γ. Π. ( που επίσης δεν είναι διάδικος στην προκείμενη αναιρετική δίκη ) και της (τώρα αναιρεσείουσας) Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας γενικών Ασφαλίσεων με την επωνυμία "Ι.

Α. ", με την οποία ισχυρίζονταν ότι σε τροχαίο ατύχημα που προκλήθηκε υπό τις αναλυτικά αναφερόμενες στην αγωγή συνθήκες από αποκλειστική υπαιτιότητα (αμέλεια περί την οδήγηση) του πρώτου εναγόμενου, οδηγού του υπ'αριθμ. κυκλοφορίας ... αυτοκινήτου ιδιοκτησίας του, που ήταν έγκυρα ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων από την οδήγησή του αστική ευθύνη στην τότε δεύτερη εναγομένη (τώρα αναιρεσείουσα ) Ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία, τραυματίστηκε θανάσιμα ο σύζυγος της πρώτης των εναγόντων, πατέρας του δεύτερου και τρίτου ανηλίκων εναγόντων και γαμβρός της τέταρτης εξ αυτών Κ.

Μ. , οδηγός του υπ αρ. ... αυτοκινήτου, που ανήκε στην αποκλειστική κυριότητα της πρώτης των εναγόντων, στο οποίο επέβαινε, στην θέση του συνοδηγού η τέταρτη ενάγουσα, επήλθε δε ο θάνατος του μετά από εικοσαήμερη νοσηλεία του στο Νοσοκομείο "ΑΧΕΠΑ", τραυματίστηκε σοβαρά η τέταρτη ενάγουσα (συνεπιβάτης του αυτοκινήτου του ), και καταστράφηκε ολοσχερώς το υπ'αρ. ...

αυτοκίνητο (αποκλειστικής κυριότητας της πρώτης των εναγόντων), ζητούσαν δε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, να καταβάλλουν στους ενάγοντες (σε καθένα τούτων υπό τις προεκτεθείσες ιδιότητές του) εις ολόκληρον έκαστος, τα αναλυτικά αναφερόμενα σε αυτήν ποσά για αποζημίωσή τους και για χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης τους από τον θάνατο του ως άνω, αντιστοίχως, συζύγου, πατέρα και γαμβρού τους, καθώς και (επί πλέον) στην τέταρτη ενάγουσα το αναλυτικά αναφερόμενο ποσό για χρηματική της ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη από τον τραυματισμό της κατά το ένδικο τροχαίο ατύχημα.

Β] Η δεύτερη εναγομένη της ως άνω κύριας αγωγής (τώρα αναιρεσείουσα) Ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Ι. Α.", άσκησε την από 10-11-2015 και με αρ. κατάθ. 21739/16-11-2015 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση και παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημίωσης κατά 1) του Θ. Τ. , οδηγού του υπ'αρ. κυκλοφορίας ...

γεωργικού ελκυστήρα (καθολικοί διάδοχοι του οποίου, μετά την επελθούσα στο πρόσωπο του βιαία διακοπή της δίκης, λόγω θανάτου του, επισυμβάντος στις 6-3-2017, είναι οι τώρα τέσσερις πρώτοι των αναιρεσιβλήτων, αντιστοίχως σύζυγος και τέκνα του) και 2) της τώρα αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "Υ.

Α.", ισχυριζόμενη ότι συνυπαίτιος κατά ποσοστό 95 % για την πρόκληση του περιγραφόμενου στην ως άνω κύρια αγωγή αυτοκινητικού τροχαίου ατυχήματος ήταν ο πρώτος προσεπικαλούμενος - παρεμπιπτόντως εναγόμενος Θ. Τ. , οδηγός του υπ'αρ. κυκλοφορίας ... γεωργικού ελκυστήρα, που ήταν έγκυρα ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων από την οδήγησή του αστική ευθύνη στην δεύτερη προσεπικαλούμενη - παρεμπιπτόντως εναγομένη (τώρα αναιρεσείουσα) ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία, ενώ η ευθύνη του (πρώτου εναγόμενου της κύριας αγωγής ) Γ.

Π. , οδηγού του υπ'αρ. κυκλοφορίας ... αυτοκινήτου ιδιοκτησίας του, που ήταν έγκυρα ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων από την οδήγησή του αστική ευθύνη στην ανακοινώνουσα - προσεπικαλούσα - παρεμπιπτόντως ενάγουσα (τώρα αναιρεσείουσα) Ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία, περιοριζόταν σε ποσοστό 5%. Ζητούσε δε η ως άνω ανακοινώνουσα- προσεπικαλούσα - παρεμπιπτόντως ενάγουσα (τώρα αναιρεσείουσα ) Ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Ι.

Α.", ύστερα από παραδεκτό περιορισμό του αιτήματος από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό, να αναγνωρισθεί ότι υποχρεούνται οι προαναφερθέντες παρεμπιπτόντως εναγόμενοι, σε περίπτωση που γίνει δεκτή η προαναφερθείσα κύρια αγωγή, να της καταβάλλουν, εις ολόκληρον έκαστος, νομιμοτόκως, κατά το ανωτέρω ποσοστό της συνυπαιτιότητας του πρώτου των παρεμπιπτόντως εναγομένων, κάθε χρηματικό ποσό που τυχόν θα υποχρεωνόταν η παρεμπιπτόντως ενάγουσα με την εκδοθησόμενη απόφαση να καταβάλει στους κυρίως ενάγοντες της ως άνω αγωγής για τις απαιτήσεις τους κατά κεφάλαιο, τόκους και δικαστικά έξοδα από το ένδικο ατύχημα .

Γ) ο εναγόμενος της προαναφερθείσας κύριας αγωγής Γ. Π. άσκησε κατά 1) του προαναφερθέντος Θ. Τ. (καθολικοί διάδοχοι του οποίου, μετά την επελθούσα στο πρόσωπο του βιαία διακοπή της δίκης, λόγω θανάτου του, επισυμβάντος στις 6-3-2017, είναι οι τώρα τέταρτοι α, β, γ, και δ των αναιρεσιβλήτων ) 2) της τώρα αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "Υ.

Α. ", 3) της Γ. Μ. ατομικά και ως ασκούσας την γονική μέριμνα των ανηλίκων τέκνων της Δ. Μ. και Κ. Μ. , ως συγκληρονόμων του Κ. Μ. και 4) της τώρα αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "Ι. Α." την από 29-12-2015 και με αρ. κατάθ. 25265/ 30-12-2015 αγωγή του, με την οποία ισχυριζόταν ότι το επίδικο τροχαίο ατύχημα προκλήθηκε από συνυπαιτιότητα (αμέλεια) αφενός του προαναφερθέντος Κ.

Μ. , οδηγού του υπ'αρ. ... αυτοκινήτου, αφετέρου του Θ. Τ. , οδηγού του υπ'αρ. κυκλοφορίας ... γεωργικού ελκυστήρα με παρελκόμενο μηχάνημα (δισκοσβάρνα) ιδιοκτησίας του και ζητούσε, ύστερα από παραδεκτό περιορισμό του αιτήματος από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό, να αναγνωρισθεί ότι υποχρεούνται οι προαναφερθέντες εναγόμενοι να του καταβάλουν εις ολόκληρο έκαστος τα αναφερόμενα στην αγωγή του ποσά για αποζημίωσή του και για χρηματική του ικανοποίηση λόγω της εκτιθέμενης στην αγωγή ηθικής του βλάβης.

Επί της ως άνω αγωγών εκδόθηκε κατ αντιμωλία των διαδίκων η υπ' αριθμ. 10335/2016 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Με την απόφαση αυτή, αφού συνεκδικάστηκαν Α) η από 17-6-2015 και με αρ. κατάθ. 13164/ 19-6-2015 αγωγή, Β) η από 10-11-2015 και με αρ. κατάθ. 21739/16-11-2015 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση και παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημίωσης και Γ) η από 29-12-2015 και με αρ.

κατάθ. 25265/ 30-12-2015 αγωγή, κατά τα στην εν λόγω απόφαση αναλυτικά εκτιθέμενα, απορρίφθηκαν η από 10-11- 2015 και με αρ. κατάθ. 21739/16-11-2015 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση και παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημίωσης, καθώς και η από 29-12-2015 και με αρ. κατάθ. 25265/ 30-12-2015 αγωγή, έγινε εν μέρει δεκτή η από 17-6-2015 και με αρ.

κατάθ. 13164/ 19-6-2015 αγωγή, και αναγνωρίστηκε η υποχρέωση των εναγομένων της αγωγής αυτής να καταβάλουν εις ολόκληρο σε έκαστο από τους ενάγοντες τα αναλυτικά αναφερόμενα στην απόφαση αυτή χρηματικά ποσά νομιμοτόκως. Κατά της ανωτέρω υπ'αρ. 10335/2016 αποφάσεως του ως άνω πρωτοβάθμιου δικαστηρίου I) οι ενάγοντες της από 17-6-2015 και με αρ.

κατάθ. 13 64/ 19-6-2015 κύριας αγωγής (που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα αναιρετική δίκη ) άσκησαν την με αρ. κατάθ. 292/26-01-2017 έφεσή τους κατά του πρώτου εναγομένου της ίδιας ως άνω κύριας αγωγής (που δεν είναι διάδικος στην προκείμενη αναιρετική δίκη), κατά της δεύτερης εναγομένης - παρεμπιπτόντως ενάγουσας και ήδη αναιρεσείουσας και κατά του Θ.

Τ. (καθολικοί διάδοχοι του οποίου, μετά την επελθούσα στο πρόσωπο του βιαία διακοπή της δίκης, λόγω θανάτου του, επισυμβάντος στις 6-3-2017 (ήτοι μετά την άσκηση της ως άνω έφεσης), είναι οι τώρα τέταρτοι α, β,γ, και δ των προαναφερθέντων παρεμπιπτόντως εναγομένων (ήδη αναιρεσιβλήτων ), II) η δεύτερη εναγομένη της ως άνω κύριας αγωγής- παρεμπιπτόντως ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "Ι.

Α." άσκησε την με αρ. κατάθ. 910/03-03-2017 έφεσή της, κατά α) των εναγόντων της ως άνω κύριας αγωγής, β) κατά του Θ. Τ. (καθολικοί διάδοχοι του οποίου, μετά την επελθούσα στο πρόσωπο του βιαία διακοπή της δίκης, λόγω θανάτου του, επισυμβάντος στις 6-3-2017 (ήτοι μετά την άσκηση της ως άνω έφεσης), είναι οι τώρα τέταρτοι α, β, γ, και δ των προαναφερθέντων παρεμπιπτόντως εναγομένων (ήδη αναιρεσιβλήτων), III) ο εναγόμενος της ως άνω κύριας αγωγής και ενάγων της από 29-12-2015 και με αρ.

κατάθ. 25265/ 30-12-2015 αγωγής Γ. Π. (που δεν είναι διάδικος στην παρούσα αναιρετική δίκη) άσκησε την με αρ. καταθ. 110490/3682/2017 έφεσή του, κατά α) των εναγόντων της ως άνω από 17-6-2015 και με αρ. κατάθ. 13164/ 19-6-2015 κύριας αγωγής (που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα αναιρετική δίκη) β) κατά του Θ. Τ. (καθολικοί διάδοχοι του οποίου, μετά την επελθούσα στο πρόσωπο του βιαία διακοπή της δίκης, λόγω θανάτου του, επισυμβάντος στις 6-3-2017 (ήτοι μετά την άσκηση της ως άνω έφεσης ), είναι οι τώρα τέταρτοι α, β, γ, και δ των προαναφερθέντων παρεμπιπτόντως εναγομένων (ήδη αναιρεσιβλήτων).

Επί των ως άνω εφέσεων εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπ'αρ. 908/2018 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που συνεκδίκασε τις ως άνω εφέσεις, ερήμην του εκκαλούντος της με αρ. καταθ, 110490/3682/2017 έφεσης Γ. Π. (που δεν είναι διάδικος στην παρούσα αναιρετική δίκη ) και κατ αντιμωλία των λοιπών διαδίκων, απέρριψε ως απαράδεκτη την με αρ.

κατάθ. 110490/3682/2017 έφεση του Γ. Π. (που δεν είναι διάδικος στην παρούσα αναιρετική δίκη ) δέχθηκε τυπικά και ουσιαστικά α) την με αρ. κατάθ. 292/26-01-2017 έφεση των εναγόντων της από 17-6-2015 και με αρ. κατάθ. 13164/ 19-6-2015 κύριας αγωγής (που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα αναιρετική δίκη ) και β) την με αρ. κατάθ. 910/03-03-2017 έφεση της δεύτερης εναγομένης της ως άνω κύριας αγωγής- παρεμπιπτόντως ενάγουσας και ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "Ι.

Α." εξαφάνισε την εκκαλουμένη πρωτόδικη υπ'αρ. 10335/2016 οριστική απόφαση, διακράτησε την υπόθεση, και στην συνέχεια, δικάζοντας επί της από 17-6-2015 και με αρ. κατ. 13164/19-6-2015 αγωγής, δέχθηκε αυτήν ως εν μέρει κατ'ουσίαν βάσιμη, σύμφωνα με τα στην απόφαση αυτή αναλυτικά οριζόμενα και υποχρέωσε τους εναγομένους της ως άνω αγωγής Γ.

Π. (που επίσης δεν είναι διάδικος στην προκείμενη αναιρετική δίκη) και την (τώρα αναιρεσείουσα) Ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία να καταβάλουν εις ολόκληρον έκαστος σε καθένα από τους ενάγοντες της ως άνω αγωγής (που δεν είναι διάδικοι στην προκείμενη αναιρετική δίκη ) τα αναφερόμενα στην εν λόγω απόφαση χρηματικά ποσά, νομιμοτόκως από την επομένη της επίδοσης της ως άνω αγωγής μέχρι την εξόφληση.

Από τις διατάξεις των άρθρων 10 του Ν. ΓΠΝ/1911, 297, 298, 300, 330,914 και 932 ΑΚ προκύπτει ότι σε περίπτωση συγκρούσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων αυτοκινήτων η ευθύνη προς αποζημίωση προϋποθέτει παράνομη και υπαίτια επέλευση ζημίας ( το παράνομο της πράξης ή παράλειψης του οδηγού ) και ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συμπεριφοράς του οδηγού (της πράξης ή της παράλειψης) και της επελθούσας ζημίας (βλ.

ΑΠ 12/2020, ΑΠ 88/2019). Η παράνομη συμπεριφορά ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία, είτε από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη (ΑΠ 88/2019).

Αμέλεια, κατ' άρθρο 330 ΑΚ, υπάρχει όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που στις συναλλαγές, αυτή δηλαδή που πρέπει να καταβάλλεται κατά τη συναλλακτική καλή πίστη από το δράστη στον κύκλο της αρμοδιότητάς του, είτε υπάρχει προς τούτο σαφές νομικό καθήκον είτε όχι, αρκεί να συμπεριφέρθηκε κατά τρόπο αντίθετο από εκείνο που επιβάλλεται από τις καταστάσεις .

Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, που μπορεί να είναι και ο ζημιωθείς, στην περίπτωση που συνετέλεσε και ο ίδιος στην πρόκληση ή στην επαύξηση της ζημίας του, ήταν, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει κατά την συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων το επιζήμιο αποτέλεσμα [ ΑΠ 12/2020, ΑΠ 548/2020, ΑΠ 88/2019, ΑΠ 270/2018 ].

Οι έννοιες της αμέλειας και της συνυπαιτιότητας είναι νομικές και επομένως η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς τη συνδρομή ή όχι συντρέχοντος πταίσματος του ζημιωθέντος κατά την επέλευση της ζημίας, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου ως προς το εάν τα περιστατικά, που το δικαστήριο της ουσίας δέχεται ανελέγκτως ως αποδειχθέντα, συγκροτούν την έννοια του συντρέχοντος πταίσματος [ΑΠ 270/2018].

Αντιθέτως, ο καθορισμός της βαρύτητας του πταίσματος και του ποσοστού, κατά το οποίο πρέπει να μειωθεί η αποζημίωση, αφορά εκτίμηση πραγμάτων, που δεν ελέγχεται ακυρωτικώς [ΑΠ 270/2018]. Τέλος, η παράβαση διατάξεων του Κ.O.K. δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξης και του επελθόντος αποτελέσματος [ΑΠ 12/2020, ΑΠ 270/2018].

Επομένως, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς τη συνδρομή ή όχι πταίσματος του φερομένου ως υποχρέου προς αποζημίωση ή συντρέχοντος πταίσματος του παθόντος, υπόκεινται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου κατά τις διατάξεις του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ., για ευθεία ή εκ πλαγίου παράβαση κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, αφενός ως προς το αν τα πραγματικά περιστατικά που το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ανελέγκτως ως αποδειχθέντα, συγκροτούν αντικειμενικά την έννοια του πταίσματος, αφετέρου ως προς την ορθή υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας, κατά πόσο δηλαδή τα περιστατικά αυτά του πταίσματος επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί, αντικειμενικά, ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία του ζημιογόνου αποτελέσματος [ΑΠ 12/2020, ΑΠ 210/2013].

Αντίθετα, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για το ότι στη συγκεκριμένη (ένδικη) περίπτωση η πράξη ή η παράλειψη εκείνη αποτέλεσε ή δεν αποτέλεσε την αιτία του επιζήμιου αποτελέσματος, δηλαδή για το ότι το ζημιογόνο γεγονός σε σχέση με τη ζημία βρίσκεται ή δεν βρίσκεται σε σχέση αιτίου και αποτελέσματος, ως αναγόμενη σε εκτίμηση πραγματικών γεγονότων (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο [ ΑΠ 548/2020, ΑΠ 403/2015, ΑΠ 1305/2014 ].

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Έλλειψη νομίμου βάσεως της αποφάσεως, η οποία στοιχειοθετεί τον προβλεπόμενο από τη διάταξη του αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως, συντρέχει, όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως, που αποτελεί την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν περιέχονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης κι έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν ή όχι οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που εφαρμόστηκε ή αν συνέτρεχαν οι όροι άλλου κανόνα που ήταν εφαρμοστέος, αλλά δεν εφαρμόσθηκε (Ολ.

ΑΠ 2/2019, ΟλΑΠ 6/2006). Από τη διάταξη αυτή, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο παρών λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (ΟΛ.

Α.Π. 2/2019, βλ. και ΟλΑΠ 1/1999, ΑΠ 367/2020 ). Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες (Ολ. ΑΠ 2/2019). Ειδικότερα αντιφατικές αιτιολογίες έχει η απόφαση, όταν τα πραγματικά περιστατικά που αναγράφονται σε αυτήν και στηρίζουν το αποδεικτικό πόρισμα της για κρίσιμο ζήτημα, δηλαδή για ζήτημα αναφορικά με ισχυρισμό των διαδίκων που τείνει στη θεμελίωση ή κατάλυση του επιδίκου δικαιώματος, συγκρούονται μεταξύ τους και αλληλοαναιρούνται, αποδυναμώνοντας έτσι την κρίση της απόφασης για την υπαγωγή ή μη της συγκεκριμένης ατομικής περίπτωσης στο πραγματικό συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που συνιστά και το νομικό χαρακτηρισμό της ατομικής περίπτωσης.

Αντίστοιχα ανεπάρκεια αιτιολογίας υπάρχει όταν από την απόφαση δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είτε είναι κατά νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση στη συγκεκριμένη περίπτωση της διάταξης ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε, είτε αποκλείουν την εφαρμογή της, όχι όμως όταν υφίστανται ελλείψεις στην ανάλυση, στάθμιση και γενικώς στην εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση των αποδείξεων εκτίθεται με σαφήνεια και πληρότητα (ΟλΑΠ 15/2006, ΑΠ 367/2020).

Το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Δεν έχει, όμως, εφαρμογή η διάταξη αυτή, όταν οι ελλείψεις ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων, και ιδίως στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που εξάγεται απ' αυτές, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ.1 του ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές και πλήρες το πόρισμα και για το λόγο αυτόν γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος, καθόσον ελλείψεις αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες.

Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή γιατί δεν αποδείχθηκε ( Ολ. ΑΠ 2/2019,ΟλΑΠ 15/2006, ΑΠ 549/2020, ΑΠ 367/2020, ΑΠ 548/2020, ΑΠ 535/2018, ΑΠ 2102/2014). Τα επιχειρήματα του δικαστηρίου που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων δεν συνιστούν παραδοχές, με βάση τις οποίες διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και, συνεπώς, δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε, στο πλαίσιο της υπόψη διάταξης του άρθρου 559 αριθμ. 19 του ΚΠολΔ, αυτή να επιδέχεται μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια (ΑΠ 367/2020) ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα επιχειρήματα των διαδίκων που δεν συνιστούν αυτοτελείς ισχυρισμούς, (ΑΠ 367/2020 ΑΠ 1420/2013, ΑΠ 1703/2009, ΑΠ 1202/2008, ΑΠ 520/1995), οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης είναι απαράδεκτος (ΑΠ 548/2020, ΑΠ 367/2020, ΑΠ 549/2020).

Στην ερευνώμενη περίπτωση, το Μονομελές Εφετείο Θεσσαλονίκης με την προσβαλλόμενη 908/2018 οριστική απόφασή του, (εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο (αρθρ. 68ΙΑ ΚΠολΔ, και ήδη 614 αρ. 6 ΚΠολΔ) όπως προκύπτει από την επισκόπηση αυτής, δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, ως αποδειχθέντα, αναφορικά με τα κρίσιμα και ουσιώδη για την ένδικη αίτηση αναίρεσης ζητήματα, αφενός της έλλειψης υπαιτιότητας για το ένδικο τροχαίο ατύχημα του αποβιώσαντος μετά την άσκηση των ως άνω εφέσεων παρεμπιπτόντως εναγόμενου- εφεσιβλήτου Θ.

Τ. , οδηγού του υπ'αρ. κυκλοφορίας ... γεωργικού ελκυστήρα, που ήταν έγκυρα ασφαλισμένος για την έναντι τρίτων από την οδήγησή του αστική ευθύνη στην δεύτερη προσεπικαλούμενη - παρεμπιπτόντως εναγομένη (τώρα αναιρεσίβλητη) ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "Υ. Α.", αφετέρου της υπαιτιότητας για το ένδικο τροχαίο ατύχημα του Γ.

Π. (που δεν είναι διάδικος στην προκείμενη αναιρετική δίκη ), οδηγού του υπ'αρ. κυκλοφορίας ... αυτοκινήτου ιδιοκτησίας του, που ήταν έγκυρα ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων από την οδήγησή του αστική ευθύνη στην ανακοινώνουσα - προσεπικαλούσα - παρεμπιπτόντως ενάγουσα (τώρα αναιρεσείουσα) Ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Ι.

Α.", και τον θανάσιμο τραυματισμό κατά το ένδικο τροχαίο ατύχημα του Κ. Μ. , οδηγού του υπ'αρ. ... αυτοκινήτου, καθώς και της ύπαρξης ή μη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς ενός εκάστου των προαναφερθέντων και της πρόκλησης του ένδικου τροχαίου ατυχήματος τα εξής πραγματικά περιστατικά αυτολεξεί παρατιθέμενα: "Την 24.12.2014 και περί ώρα 18.15', ο Κ.

Μ. του Δ. οδηγούσε το υπ'αριθμόν κυκλοφορίας ... αυτοκίνητο, της κυριότητας, νομής και κατοχής της ενάγουσας - εναγομένης συζύγου του Γ. Τ. από την οποία είχε προστηθεί στην οδήγηση του εν λόγω αυτοκινήτου, το οποίο ήταν ασφαλισμένο, για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη, στην εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Ι.

Α." και εκινείτο σύννομα, εντός του ρεύματος πορείας του και με κανονική για τις περιστάσεις ταχύτητα 70 περίπου χιλιομέτρων ωριαίως, έχοντας σε λειτουργία τα φώτα διασταύρωσης (μεσαία) του αυτοκινήτου του, στο 18° χιλιόμετρο της νέας εθνικής οδού … - …, με κατεύθυνση από τη … προς το …, μεταβαίνοντας προς το χωριό ...

του Νομού ... . Στο αυτοκίνητο, επέβαινε, καθήμενη στη θέση του συνοδηγού, η ενάγουσα πεθερά του Σ. χήρα Π. Τ. , ενώ αμφότεροι (οδηγός και συνοδηγός) ήταν προσδεδεμένοι με τις ζώνες ασφαλείας, που διέθετε το αυτοκίνητο. Η πιο πάνω οδός είναι ασφαλτοστρωμένη και διπλής κατεύθυνσης, με μια λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση και στο μέσον του οδοστρώματος υπάρχει κατά μήκος διαγράμμιση και, συγκεκριμένα, διπλή συνεχόμενη διαχωριστική γραμμή, την οποία απαγορεύεται να διαβαίνουν οι οδηγοί των οχημάτων (άρθρο 5 παρ. 8 εδ.

α' του ν. 2696/1999 - ΚΟΚ). Το πλάτος του οδοστρώματος ανέρχεται σε 7 μέτρα, ήτοι το πλάτος καθεμίας λωρίδας κυκλοφορίας σε 3,50 μέτρα, ενώ εκατέρωθεν του οδοστρώματος υπάρχει ασφάλτινο έρεισμα, πλάτους 0,50 μ. στο ρεύμα κυκλοφορίας προς το ... και 0,30 μ. στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας (προς τη …) και πέραν αυτού τσιμεντένιο έρεισμα, πλάτους 3 μέτρων και 1,80 μ., αντίστοιχα.

Στο προαναφερόμενο χιλιομετρικό σημείο, η οδός είναι ευθεία σε μεγάλη απόσταση (τουλάχιστον 300-400 μέτρων) και οριζόντια, η ορατότητα δεν περιορίζεται από φυσικά ή τεχνητά εμπόδια, δεν υπάρχει τεχνητός φωτισμός, το δε ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας ορίζεται (για τα επιβατικά αυτοκίνητα) με ειδική ρυθμιστική πινακίδα Ρ-32 σε 90 χιλιόμετρα ωριαίως.

Κατά τον παραπάνω χρόνο, επικρατούσε σκοτάδι λόγω της νύκτας, υπήρχε συννεφιά και το οδόστρωμα ήταν ξηρό, ενώ η κυκλοφορία των οχημάτων ήταν αραιή. Κατά τον ίδιο ως άνω χρόνο, ο εναγόμενος Θ. Τ. του Χ. έβαινε στην προαναφερόμενη εθνική οδό, αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση, ήτοι με κατεύθυνση από το ... προς τη …, κινούμενος στο εντελώς δεξιό άκρο του οδοστρώματος και με χαμηλή ταχύτητα, οδηγώντας τον υπ" αριθμόν κυκλοφορίας ...

γεωργικό ελκυστήρα, που ανήκε στην κυριότητα, νομή και κατοχή του Κ. Τ. του Δ. , προστηθείς από αυτόν στην οδήγηση του εν λόγω γεωργικού ελκυστήρα, που ήταν ασφαλισμένος κατά τον παραπάνω χρόνο, για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη από την κυκλοφορία του, στην εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Υ.

Α.", στο πίσω μέρος του οποίου έφερε γεωργικό μηχάνημα (δισκοσβάρνα), πλάτους 3 περίπου μέτρων, ιδιοκτησίας του Θ. Τ. , που δεν εφαπτόταν του εδάφους (στηριζόταν σε άξονα με δύο τροχούς), αλλά ήταν ανυψωμένο, χωρίς, όμως, εκ του λόγου τούτου να παρεμποδίζεται η ορατότητα των ακολουθούντων οχημάτων. Ο γεωργικός ελκυστήρας είχε προσαρμοσμένο στην οροφή του, επάνω από το κουβούκλιο του οδηγού, φωτεινό περιστρεφόμενο φάρο, κίτρινου χρώματος, σε ύψος τριών (3) περίπου μέτρων από το έδαφος, ο οποίος, κατά τον κρίσιμο χρόνο, ήταν κανονικά αναμμένος και, ως εκ του λόγου τούτου, ορατός από μεγάλη απόσταση για τα οχήματα που ακολουθούσαν.

Επίσης, ο οδηγός του γεωργικού ελκυστήρα Θ. Τ. είχε σε λειτουργία τα οπίσθια φώτα του ελκυστήρα, τα οποία, επειδή βρίσκονταν σε υψηλότερη θέση, ως εκ της κατασκευής του οχήματος, από το ύψος της παρελκόμενης δισκοσβάρνας, κα} δεν καλύπτονταν από αυτήν, ήταν απολύτως εμφανή από τα ακολουθούντα οχήματα. Περί τούτων, με βεβαιότητα κατέθεσε ο εξετασθείς προανακριτικά μάρτυρας Μ.

Τ. , ιδιοκτήτης του παρακείμενου πρατηρίου πώλησης υγρών καυσίμων, ο οποίος ήταν αυτόπτης και η μαρτυρία του κρίνεται αξιόπιστη και αντικειμενική. Αυτός κατέθεσε ότι αντιλήφθηκε τον γεωργικό ελκυστήρα να κινείται εγγύς (περί τα 50 μέτρα) του πρατηρίου, επί της εθνικής οδού "με αναμμένα τα πίσω φώτα και το φάρο και με χαμηλή ταχύτητα" και, συνεπώς, αντιλήφθηκε ευκρινώς και το λειτουργούντα φάρο του γεωργικού ελκυστήρα και τα αναμμένα φώτα αυτού (ελκυστήρα) επάνω από το ύψος της δισκοσβάρνας.

Επίσης, και ο εξετασθείς στα πλαίσια της ποινικής προδικασίας μάρτυρας Θ. Τ. κατέθεσε ότι είχε αναμμένα κανονικά "όλα τα φώτα του τρακτέρ, τα οποία χρειάζονταν ώστε να γίνομαι αντιληπτός από τους άλλους οδηγούς, καθώς επίσης και το φάρο". Κατά τον ίδιο, επίσης, χρόνο και στην ίδια οδό, εκινείτο όπισθεν του ως άνω γεωργικού ελκυστήρα και προς την αυτή κατεύθυνση (ήτοι προς τη …), με ταχύτητα 90 περίπου χ/ω, η οποία, όμως, ήταν υπερβολική, ενόψει των συνθηκών και των συντρεχουσών περιστάσεων (σκοτάδι, περιορισμένη ορατότητα λόγω έλλειψης τεχνητού φωτισμού) και έχοντας και αυτός αναμμένα τα φώτα διασταύρωσης του αυτοκινήτου του, ο ενάγων - εναγόμενος Γ.

Π. του Η. , ηλικίας 76 ετών, οδηγώντας το υπ' αριθμόν κυκλοφορίας ... αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του, εργοστασίου κατασκευής T., τύπου C., κυλινδρισμού 1587 κυβικών εκατοστών, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Ι. Α.". Όταν ο τελευταίος διήλθε το εκ δεξιών, σε σχέση με την πορεία του, ευρισκόμενο πρατήριο υγρών καυσίμων "... ", που διατηρεί και εκμεταλλεύεται ο Μ.

Τ. και το οποίο τότε λειτουργούσε κανονικά, ο φωτισμός από το οποίο, όμως, δεν ήταν επαρκής, ώστε να υπάρχει ορατότητα για τα κινούμενα έμπροσθεν του πρατηρίου οχήματα, λαμβανομένου, επιπροσθέτως, υπόψη του γεγονότος ότι το ατύχημα δεν επισυνέβη έμπροσθεν του πρατηρίου, αλλά σε απόσταση 50 μέτρων μετά από αυτό, αντιλήφθηκε καθυστερημένα, όπως και ο ίδιος παραδέχθηκε στην προανακριτική απολογία του, μολονότι τίποτε δεν τον εμπόδιζε προς τούτο, τον προπορευόμενο αυτού, κανονικά κινούμενο στην πορεία του, γεωργικό ελκυστήρα, η ταχύτητα του οποίου ήταν κατά πολύ χαμηλότερη της δικής του και, στην προσπάθειά του να μην επιπέσει σε αυτόν και να τον αποφύγει, επιχείρησε εντελώς ξαφνικά υπέρβαση αυτού από αριστερά, εισερχόμενος, μετά από τη διέλευση της διπλής διαχωριστικής γραμμής που οριοθετούσε τα δύο αντίθετα ρεύματα κυκλοφορίας, αντικανονικά και ανέλεγκτα εξ ολοκλήρου στο αντίθετο ως προς την πορεία του ρεύμα κυκλοφορίας, όπου εκινείτο κανονικά, όπως προελέχθη, ο Κ.

Μ. , οδηγώντας με κανονική ταχύτητα και εντός του ρεύματος πορείας του το υπ' αριθμόν κυκλοφορίας ... επιβατικό αυτοκίνητο. Στο συμπέρασμα, άλλωστε, αυτό κατέληξε και η πραγματογνώμονας Ε. Φ. , η οποία συνέταξε τη συνημμένη στην υπ' αριθμόν 14.304/2016 ένορκη βεβαίωση τεχνική έκθεση πραγματογνωμοσύνης. Συγκεκριμένα, στη σελ, 11 αυτής, επισημαίνει ως συμπέρασμα ότι ο οδηγός του υπ' αριθμόν ...

αυτοκινήτου, εκτιμώντας εσφαλμένα την ταχύτητα του προπορευόμενου γεωργικού ελκυστήρα "τον πλησίασε πολύ γρήγορα και, για να μην πέσει πάνω του, έκανε ξαφνικά εντελώς λανθασμένη κίνηση αποφυγής εμποδίου, μπήκε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας που το κατέλαβε κατά το μεγαλύτερο μέρος του και έπεσε με ταχύτητα στο διερχόμενο όχημα Γ (ήτοι το υπ' αριθμόν ... )".

Αποτέλεσμα της ενέργειας αυτής του Γ. Π. ήταν να αποκλείσει εντελώς την κίνηση και να παρεμβληθεί στην κανονική πορεία του Κ. Μ. και, έτσι, να επιπέσει με σφοδρότητα μετωπικά και δη με το εμπρόσθιο αριστερό μέρος του αυτοκινήτου του στο εμπρόσθιο αριστερό μέρος του αντιρρόπως κινουμένου στο δεξιό άκρο του οδοστρώματος, όπου και συνέβη το ατύχημα (βλ.

το πρόχειρο σχεδιάγραμμα που συνέταξε ο υπαρχιφύλακας Χ. Μ. , στο οποίο αποτυπώνονται τα θραύσματα γυαλιού και πλαστικών εξαρτημάτων των συγκρουσθέντων οχημάτων, καθώς και οι κηλίδες νερού και λαδιών στο δεξιό άκρο του ρεύματος κυκλοφορίας προς το ... , την έκθεση αυτοψίας που συνέταξε ο ίδιος ως άνω αστυνομικός, στην οποία καταγράφονται τα ως άνω ευρήματα και το σημείο επί του οδοστρώματος, όπου αυτά βρέθηκαν και την έκθεση πραγματογνωμοσύνης στη σελ. 3 "θεωρούμε ότι το σημείο σύγκρουσης είναι στο ρεύμα του P." και στη σελ. 7 "τα ίχνη που βρέθηκαν φαίνεται ότι το Α' όχημα (ήτοι το ... ) παραβίασε ολοκληρωτικά την διπλή διαχωριστική γραμμή") ως άνω υπ' αριθμόν ...

αυτοκινήτου, ο οδηγός του οποίου (Κ. Μ. ) αιφνιδιάσθηκε και, επειδή δεν είχε τα απαραίτητα χρονικά και τοπικά περιθώρια, λόγω της ελάχιστης απόστασης που μεσολαβούσε, κατά τη στιγμή της αιφνιδιαστικής εισόδου του οχήματος, που οδηγούσε ο Γ. Π. , αλλά και της έλλειψης επαρκούς χώρου, δεν μπόρεσε να αντιδράσει αποτελεσματικά, με έγκαιρη τροχοπέδηση και με τη διενέργεια ορθού αποφευκτικού ελιγμού προς τα δεξιά σε σχέση με την πορεία του.

Στη συνέχεια, λόγω της μεγάλης σφοδρότητας της σύγκρουσης, το όχημα, που οδηγούσε ο Κ. Μ. εκτινάχθηκε προς τα δεξιά, σε σχέση με την πορεία του, εξήλθε του οδοστρώματος και ακινητοποιήθηκε επί του τσιμεντένιου ερείσματος του ρεύματος κυκλοφορίας, στο οποίο εκινείτο (προς το ... ), πλάτους 3 μέτρων, πραγματοποιώντας ταυτόχρονο,-αναστροφή,.

με το εμπρόσθιο μέρος του στραμμένο προς τη …, ήτοι προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή στην οποία αρχικά εκινείτο (προς το ... ). Ταυτόχρονα, το αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο Γ. Π. , περιστράφηκε και, αφού συγκρούσθηκε το οπίσθιο δεξιό τμήμα του με την αριστερή πλευρά της δισκοσβάρνας, που έλκυε ο γεωργικός ελκυστήρας (βλ.

την έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Ξ. Γ. στη σελ 3 "στο αγροτικό εξάρτημα του AM υπήρχαν ίχνη χρώματος από το T., τα οποία δημιουργήθηκαν μετά την μετωπική σύγκρουση των δύο οχημάτων"), με τέτοια σφοδρότητα, ώστε αποκολλήθηκε ο αριστερός τροχός στήριξης των σκαλιστικών δίσκων του παρελκόμενου μηχανήματος, οι οποίοι και κατέπεσαν στην άσφαλτο, ακινητοποιήθηκε στο σημείο του ατυχήματος, με το εμπρόσθιο τμήμα του εντός του αντιθέτου ρεύματος κυκλοφορίας, με κατεύθυνση προς το ...

και στραμμένο λοξά προς το έρεισμα της οδού και το οπίσθιο τμήμα του εντός του ρεύματος κυκλοφορίας, με κατεύθυνση προς τη …. Σημειώνεται ότι ο Γ. Π. παραπέμφθηκε μόνος αυτός στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, το οποίο με την υπ' αριθμόν 7802/10-10- 2017 απόφασή του καταδίκασε αυτόν σε ποινή φυλάκισης δύο (2) ετών για την ανθρωποκτονία από αμέλεια του Κ.

Μ. και σε ποινή φυλάκισης δέκα (10) μηνών για τη σωματική βλάβη από αμέλεια της Σ. Τ. και σε συνολική ποινή φυλάκισης δύο (2) ετών και πέντε (5) μηνών. Αντίθετα, αναφορικά με τον επελθόντα από το επίδικο τροχαίο ατύχημα τραυματισμό του Γ. Π. (κάταγμα της κοτύλης του μηριαίου αρ. και κάταγμα ωλεκράνου αρ.), ο αρμόδιος Εισαγγελέας Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης δεν άσκησε κατά οιουδήποτε ποινική δίωξη, αλλά έθεσε τη δικογραφία στο αρχείο, διότι, όπως έκρινε, ο τραυματισμός του ανωτέρω παθόντος οφείλεται αποκλειστικά σε δική του αμελή συμπεριφορά.

Η ενέργεια δε αυτή του ως άνω Εισαγγελέα έτυχε της έγκρισης του Εισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης (άρθρο 43 παρ. 2 ΚΠΔ). Από τη σύγκρουση των οχημάτων, τραυματίσθηκαν οι οδηγοί αυτών Κ. Μ. και Γ. Π. , καθώς και η τέταρτη ενάγουσα Σ. χήρα Π. Τ. , που επέβαινε στο υπ' αριθμόν κυκλοφορίας ... αυτοκίνητο, ενώ καταστράφηκαν ολοσχερώς αμφότερα τα συγκρουσθέντα οχήματα, αφού υπέστησαν σοβαρές υλικές ζημίες και παραμορφώσεις του αμαξώματος.

Μάλιστα δε, λόγω της σφοδρότητας της σύγκρουσης, το κάθισμα του συνοδηγού, στο οποίο καθόταν η Σ. Τ. , αποκολλήθηκε από τη θέση του και μετατοπίσθηκε προς τα εμπρός. Επειδή δε όλοι εγκλωβίσθηκαν εντός των οχημάτων, στα οποία επέβαιναν, λόγω της σφοδρότητας της σύγκρουσης, απαιτήθηκε η επέμβαση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, για να απεγκλωβισθούν.

Με βάση τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν, το Δικαστήριο, κρίνει ότι αποκλειστικά υπαίτιος για την πρόκληση του επίδικου ατυχήματος και του εντεύθεν επελθόντος ζημιογόνου αποτελέσματος είναι ο οδηγός του υπ' αριθμόν κυκλοφορίας ... αυτοκινήτου Γ. Π. . Η υπαιτιότητά του συνίσταται στο ότι αυτός από αμέλειά του, ήτοι από έλλειψη της απαιτούμενης επιμέλειας και προσοχής, που όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε να επιδείξει ως μέσος συνετός και επιμελής οδηγός κάτω από ανάλογες περιστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες και την κοινή λογική και πείρα και την οποία επιμέλεια και προσοχή, αν επιδείκνυε, θα μπορούσε να προβλέψει το ατύχημα και να το αποφύγει, έχοντας αναπτύξει υπερβολική για τις περιστάσεις ταχύτητα, όπως προέκυψε με απόλυτη βεβαιότητα από τα αποτελέσματα της σύγκρουσης, επειδή δεν οδηγούσε με την απαιτούμενη σύνεση και με διαρκώς εντεταμένη την προσοχή στην οδήγηση του αυτοκινήτου του, δεν αντιλήφθηκε έγκαιρα τον προπορευόμενο γεωργικό ελκυστήρα, αν και μπορούσε να τον αντιληφθεί από μεγάλη απόσταση, με αποτέλεσμα, όταν καθυστερημένα τον αντιλήφθηκε, επιχείρησε να τον προσπεράσει από αριστερά, με αμείωτη την ταχύτητα, με την οποία έβαινε, εισερχόμενος στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, αφού διέβη παράνομα τη διπλή διαχωριστική γραμμή του οδοστρώματος και χωρίς, επιπροσθέτως, ελέγξει και να βεβαιωθεί ότι στο ρεύμα αυτό κυκλοφορίας δεν κινούνταν άλλα οχήματα και ότι μπορούσε να πραγματοποιήσει τον ελιγμό, με ασφάλεια και ακίνδυνα για τους λοιπούς χρήστες της οδού, με αποτέλεσμα της ως άνω αμελούς συμπεριφοράς του να επιπέσει με σφοδρότητα στο αντιρρόπως κινούμενο υπ' αριθμόν κυκλοφορίας ...

…αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο Κ. Μ. . Με την πιο πάνω δε αμελή οδηγητική συμπεριφορά του, που τελεί σε πρόσφορη αιτιώδη συνάφεια με το επελθόν υπό τις εκτιθέμενες συνθήκες τροχαίο ατύχημα, παραβίασε αυτός τις διατάξεις των άρθρων 5 παρ. 8 εδ. α', 12 παρ. 1 εδ. β', 16 παρ. 4,17 παρ. 1,19 παρ. 2 και 3 και 21 παρ. 1 του ν. 2696/1999 (ΚΟΚ).

Αντίθετα, από την αποδεικτική διαδικασία προέκυψε ότι ουδεμία υπαιτιότητα βαρύνει τον θανόντα οδηγό του υπ1 αριθμόν ... επιβατικού αυτοκινήτου Κ. Μ. . Αυτός εκινείτο συννόμως στο δεξιό άκρο του οδοστρώματος, όπου και συγκρούσθηκαν τα οχήματα και με κανονική για τις περιστάσεις ταχύτητα, ενώ σε καμία ενέργεια, αποφευκτική της σύγκρουσης, δεν μπορούσε να προβεί, προκειμένου να αποφύγει τη σύγκρουση των δύο οχημάτων, λόγω της αιφνίδιας, απροειδοποίητης και σε ελάχιστη απόσταση εισόδου του αντιθέτους κινουμένου αυτοκινήτου στο δικό του ρεύμα κυκλοφορίας.

Αλλά ούτε στον οδηγό του γεωργικού ελκυστήρα Θ. Τ. δύναται να καταλογισθεί οιαδήποτε υπαιτιότητα για την πρόκληση του ατυχήματος. Ο γεωργικός ελκυστήρας, που οδηγούσε, ήταν εφοδιασμένος με περιστρεφόμενο φάρο, κίτρινου χρώματος, που ήταν αναμμένος κατά το χρόνο του ατυχήματος, όπως ήταν αναμμένα και τα οπίσθια φώτα, ερυθρού χρώματος, που διέθετε ο ελκυστήρας, από τα οποία καθίστατο ευκρινώς διακριτή η παρουσία και η κίνησή του (τόσο του ελκυστήρα όσο και της δισκοσβάρνας) στην οδό και μάλιστα από μεγάλη απόσταση, ίση τουλάχιστον με την απόσταση (των 40 μέτρων) που παρείχαν φωτισμό τα λειτουργούντα (ρώτα διασταύρωσης του ακολουθούντος οχήματος, που οδηγούσε ο Γ.

Π. (βλ. άρθρο 64 παρ. 1 του ΚΟΚ). Αντίθετα, η μη τοποθέτηση δύο ερυθρών ανακλαστήρων στο οπίσθιο μέρος της παρελκόμενης δισκοσβάρνας (παράλειψη, μάλιστα, που βεβαιώθηκε και από τον επιληφθέντα του συμβάντος αστυνομικό, ο οποίος και επέβαλε σε βάρος του οδηγού του γεωργικού ελκυστήρα Θ. Τ. πρόστιμο 150 ευρώ), καθώς και ότι αυτή δεν έφερε δύο ερυθρά φώτα θέσης και ισάριθμα φώτα όγκου στο οπίσθιο μέρος της, κατά παράβαση των άρθρων 35 παρ. 1 εδ.

β', 65 παρ. 3, 66 παρ. 1, 72 παρ. 1 και 78 παρ. 1 του ΚΟΚ, δεν τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με την ένδικη σύγκρουση, διότι ο γεωργικός ελκυστήρας μετά της παρελκόμενης δισκοσβάρνας ήταν ορατός από ικανή απόσταση στον Γ. Π. από το φάρο και τα οπίσθια φώτα του ελκυστήρα, που ήταν σε λειτουργία και θα μπορούσε να γίνει αντιληπτή η παρουσία του στο οδόστρωμα από οποιονδήποτε οδηγό οχήματος, που εκινείτο όπισθεν του ελκυστήρα και είχε αναμμένα τα φώτα διασταύρωσης του οχήματος του.

Κατά συνέπεια, αφού η αποκλειστική υπαιτιότητα για την πρόκληση του ατυχήματος βαρύνει τον Γ. Π. , ενώ ουδεμία υπαιτιότητα δύναται να αποδοθεί στον Κ. Μ. και στον Θ. Τ. , η από 10-11-2015 (αριθμ. έκθ. κατάθ. 21739/16-11-2015) παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημίωσης της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Ι. Α.", που στρέφεται κατά του τελευταίου, καθώς και κατά της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Υ.

Α.", στην οποία ήταν ασφαλισμένο το όχημα (γεωργικός ελκυστήρας), που αυτός οδηγούσε, είναι απορριπτέα ως ουσιαστικά αβάσιμη. Επίσης, απορριπτέα κρίνεται και η προβληθείσα από την εναγόμενη στην από 17-6-2015 (αριθμ. έκθ. κατάθ. 13164/19-6-2015) αγωγή ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Ι. Α.", προς αντίκρουση της αγωγής αυτής, ένσταση της συνυπαιτιότητας του Κ.

Μ. στην επέλευση του ατυχήματος. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο έκρινε ομοίως και απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την ως άνω παρεμπίπτουσα αγωγή της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Ι. Α.", καταδικάζοντας ταυτόχρονα αυτήν, λόγω της ήττας της (άρθρα 176, 189 και 191 παρ. 1 και 2 του ΚΠολΔ), στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των παρεμπιπτόντων εναγομένων, το ύψος των οποίων καθόρισε, με βάση την αξία του αντικειμένου της κύριας αγωγής (άρθρα 63 παρ. 1 i περ.

β', 66, 68 παρ. 1 και 166 του ν. 4194/2013 "Κώδικας Δικηγόρων"), στο ποσό των 6.700 ευρώ, δεν έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και ορθώς εκτίμησε τις αποδείξεις, τα αντίθετα δε υποστηριζόμενα από την εκκαλούσα ως άνω ασφαλιστική εταιρία, με τους πρώτο, δεύτερο και τρίτο λόγους της έφεσής της, όσον αφορά την υπαιτιότητα για την πρόκληση του ατυχήματος και τον πέμπτο (και τελευταίο) λόγο της έφεσής της, όσον αφορά την επιβληθείσα για την παρεμπίπτουσα αγωγή δικαστική δαπάνη, την οποία θεωρεί υπερβολική και ισχυρίζεται ότι έπρεπε να μειωθεί, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα από ουσιαστική άποψη ".

Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, κατά το μέρος που ενδιαφέρει το παρόν δικαστήριο, δέχθηκε ότι αποκλειστικά υπαίτιος για το ένδικο τροχαίο ατύχημα ήταν ο Γ. Π. (που δεν είναι διάδικος στην προκείμενη αναιρετική δίκη), οδηγός του υπ'αρ. κυκλοφορίας ... αυτοκινήτου ιδιοκτησίας του, που ήταν έγκυρα ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων από την οδήγηση του αστική ευθύνη στην τώρα αναιρεσείουσα Ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Ι.

Α.", και ότι ουδεμία υπαιτιότητα δύναται να αποδοθεί τόσον στον θανασίμως τραυματισθέντα κατά το ένδικο τροχαίο ατύχημα του Κ. Μ. , οδηγό του υπ'αρ. ... αυτοκινήτου, όσον και στον παρεμπιπτόντως εναγόμενο- εφεσίβλητο Θ. Τ. , [καθολικοί διάδοχοι του οποίου, μετά την επελθούσα στο πρόσωπο του βιαία διακοπή της δίκης, λόγω θανάτου του, επισυμβάντος στις 6-3-2017 (ήτοι μετά την άσκηση της ως άνω έφεσης), είναι οι τώρα τέταρτοι α, β, γ, και δ των προαναφερθέντων παρεμπιπτόντως εναγομένων -ήδη αναιρεσιβλήτων], οδηγό του υπ'αρ.

κυκλοφορίας ... γεωργικού ελκυστήρα, που ήταν έγκυρα ασφαλισμένος για την έναντι τρίτων από την οδήγησή του αστική ευθύνη στην τώρα αναιρεσίβλητη ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Υ. Α.", I) έκρινε ότι είναι απορριπτέα ως ουσιαστικά αβάσιμη η, στρεφόμενη κατά του οδηγού του υπ'αρ. κυκλοφορίας ...

γεωργικού ελκυστήρα Θ. Τ. [καθολικοί διάδοχοι του οποίου, μετά την επελθούσα στο πρόσωπο του βιαία διακοπή της δίκης, λόγω θανάτου του, επισυμβάντος στις 6-3- 2017 (ήτοι μετά την άσκηση της ως άνω έφεσης ), είναι οι τώρα τέταρτοι α, β, γ, και δ των προαναφερθέντων παρεμπιπτόντως εναγομένων -ήδη αναιρεσιβλήτων ], από 10- 11-2015 και με αρ.

κατάθ. 21739/16-11-2015 παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημίωσης της τώρα αναιρεσείουσας ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Ι. Α.", II) ) έκρινε ότι είναι απορριπτέα ως ουσιαστικά αβάσιμη η ένσταση συνυπαιτιότητας που παραδεκτά είχε προβάλει κατά του αποβιώσαντος Κ. Μ. ως εναγομένη η ίδια - τώρα αναιρεσείουσα - ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Ι.

Α." Ακολούθως το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, κατά το μέρος που ενδιαφέρει το παρόν δικαστήριο, δέχθηκε ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, κατά το μέρος που με την εκκαλούμενη απόφασή του έκρινε ομοίως και απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την ως άνω στρεφόμενη κατά του ως άνω οδηγού του υπ'αρ. κυκλοφορίας ...

γεωργικού ελκυστήρα Θ. Τ. παρεμπίπτουσα αγωγή της τώρα αναιρεσείουσας ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία “Ι.Α.” δεν έσφαλε ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και την εκτίμηση των αποδείξεων, και ότι τα αντίθετα υποστηριζόμενα, σχετικά με την υπαιτιότητα του ανωτέρω (Θ. Τ. ) για την πρόκληση του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος με τους πρώτο, δεύτερο και τρίτο λόγους έφεσης, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα κατ'ουσίαν.

Ήδη με τον πρώτο λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, η αναιρεσείουσα ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία “Ι.Α.” προσάπτει στην πληττόμενη απόφαση αιτιάσεις με βάση τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ., που συνίστανται στο ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του είχε ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και συγκεκριμένα ως προς την (συν)υπαιτιότητα για το ένδικο ατύχημα του προαναφερθέντος οδηγού του υπ'αρ.

κυκλοφορίας ... γεωργικού ελκυστήρα Θ. Τ. και την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ της συμπεριφοράς του περί την οδήγηση και την πρόκληση του ενδίκου ατυχήματος και του κατ αυτό θανάσιμου τραυματισμού του Κ. Μ. , ώστε παραβίασε εκ πλαγίου τις διατάξεις των άρθρων 10 του Ν. ΓΠΝ/1911, 297,298,300,330,914 επ. Α.Κ., σε συνδυασμό με τους κανόνες των άρθρων 35,65,66,68,72 ΚΟΚ κατά την υπαγωγή στον νομικό κανόνα της αιτιώδους συναφείας και ειδικότερα στο ότι :

α) το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του δεν προσδιορίζει ποιο ακριβώς ήταν το ύψος από το έδαφος, κατά την κίνηση του ελκυστήρα και της συρόμενης από αυτόν και ανυψωμένης κατά την κίνησή του δισκοσβάρνας, ώστε να είναι δυνατός ο αναιρετικός έλεγχος της υπαγωγής των παραδοχών της προσβαλλόμενης στην νομική έννοια της υπαιτιότητας και της αιτιώδους συνάφειας, λαμβανομένου υπόψη ότι η προσβαλλόμενη αναφέρει μεν ότι ο ελκυστήρας είχε φάρο σε ύψος 3 μέτρα από το έδαφος, δέχεται δε ότι η δισκοσβάρνα ήταν ανυψωμένη, χωρίς να αποφαίνεται όμως σε ποιο ύψος από το έδαφος έφθανε η δισκοσβάρνα, κατά τον χρόνο κατά τον οποίο ο ελκυστήρας εκινείτο, έχοντας έτσι ελλιπή αιτιολογία, αφού δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο, λόγω του ύψους της δισκοσβάρνας να μην ήταν ορατά τα φώτα του ελκυστήρα.

Η εν λόγω αιτίαση είναι απορριπτέα προεχόντως ως ουσιαστικά αβάσιμη, καθόσον στην προσβαλλόμενη αναφέρεται ρητά (όπως και ανωτέρω αυτολεξεί παρατέθηκε ) ότι " ..ο Θ. Τ. είχε σε λειτουργία τα οπίσθια φώτα του ελκυστήρα, τα οποία επειδή βρίσκονταν σε υψηλότερη θέση, ως εκ της κατασκευής του οχήματος, από το ύψος της παρελκόμενης δισκοσβάρνας, και δεν καλύπτονταν από αυτήν, ήταν απολύτως εμφανή από τα ακολουθούντα οχήματα....", διαπίστωση που αποτελεί άλλωστε ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου, β) το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του δεν προσδιορίζει αν και από ποία απόσταση ήταν ορατή η ίδια η δισκοσβάρνα, η οποία κατά τις ανέλεγκτες παραδοχές της προσβαλλόμενης είχε πλάτος 3 μ.

και η οποία κατά τις επίσης ανέλεγκτες παραδοχές της προσβαλλόμενης δεν είχε κανένα φωτισμό, ώστε, όπως ισχυρίζεται η αναιρεσείουσα κατά τις παραδοχές της προσβαλλόμενης ήταν ορατός μεν ο ελκυστήρας, αλλά όχι η δισκοσβάρνα ότι επίσης η προσβαλλόμενη δεν αποφάνθηκε σχετικά με την απόσταση μεταξύ της δισκόσβαρνας και του ελκυστήρα, που κατά τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας ήταν 5 μέτρα.

Ισχυρίζεται περαιτέρω η αναιρεσείουσα ότι η κρίση περί της απόστασης από την οποία ήταν ορατή η δισκοσβάρνα είναι σημαντική σε σχέση με την υπαιτιότητα ή την συνυπαιτιότητα του Γ. Π. , οδηγού του ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα υπ'αρ. κυκλοφορίας ... αυτοκινήτου, καθόσον αν ήταν ορατό το αθέατο μήκος της δισκοσβάρνας, τότε ο οδηγός του ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα υπ'αρ.

κυκλοφορίας ... αυτοκινήτου θα έπρεπε να τηρήσει απόσταση ασφαλείας από αυτήν και όχι από τον ελκυστήρα, η δε έλλειψη κρίσης της προσβαλλόμενης σχετικά με την απόσταση από την οποία ήταν ορατή η δισκοσβάρνα καθιστά αδύνατο τον έλεγχο υπαγωγής των γενόμενων δεκτών με την προσβαλλόμενη στην έννοια της υπαιτιότητας.

Η εν λόγω αιτίαση είναι απορριπτέα προεχόντως ως ουσιαστικά αβάσιμη, καθόσον στην προσβαλλόμενη αναφέρεται ρητά (όπως και ανωτέρω αυτολεξεί παρατέθηκε ), σε σχέση με την έλλειψη υπαιτιότητας του Θ. Τ. για το ένδικο τροχαίο ατύχημα, ότι η δισκοσβάρνα ήταν ορατή από απόσταση 40 μέτρων περίπου και συγκεκριμένα αναγράφεται ρητά ότι " ...Ο γεωργικός ελκυστήρας, που οδηγούσε, ήταν εφοδιασμένος με περιστρεφόμενο φάρο, κίτρινου χρώματος, που ήταν αναμμένος κατά το χρόνο του ατυχήματος, όπως ήταν αναμμένα και τα οπίσθια φώτα, ερυθρού χρώματος, που διέθετε ο ελκυστήρας, από τα οποία καθίστατο ευκρινώς διακριτή η παρουσία και η κίνηση του (τόσο του ελκυστήρα όσο και της δισκοσβάρνας ) στην οδό και μάλιστα από απόσταση, ίση τουλάχιστον με την απόσταση (των 40 μέτρων) που παρείχαν φωτισμό τα λειτουργούντα φώτα διασταύρωσης του ακολουθούντος οχήματος, που οδηγούσε ο Γ.

Π. . ....", ανεξαρτήτως του ότι η διαπίστωση της απόστασης, από την οποία ήταν ορατή η δισκόσβαρνα από τον ακολουθούντα τον γεωργικό ελκυστήρα οδηγό του ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα … αυτοκινήτου, αποτελεί ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου, γ) ότι η προσβαλλόμενη, ενώ διαπίστωσε ότι ο ελκυστήρας ήταν ορατός λόγω του φάρου και των φώτων του, ουδεμία παραδοχή διαλαμβάνει εάν και από ποια απόσταση ήταν ορατή η δισκοσβάρνα και ποια ήταν η απόστασή της από τον ελκυστήρα, και ότι έτσι (λόγω της ως άνω έλλειψης) ουδόλως απαντήθηκε ο ισχυρισμός της αναιρεσείουσας ότι ο οδηγός του ασφαλισμένου σε αυτήν οχήματος Γ.

Π. αιφνιδιάστηκε από την δισκόσβαρνα που δεν ήταν ορατή Η εν λόγω αιτίαση είναι απορριπτέα προεχόντως ως ουσιαστικά αβάσιμη, καθόσον στην προσβαλλόμενη απαντήθηκε ειδικά (όπως και ανωτέρω αυτολεξεί παρατέθηκε ), σε σχέση με τα ανωτέρω και δη σε σχέση με τον αιφνιδιασμό ή μη και την υπαιτιότητα για το ένδικο ατύχημα του οδηγού του ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα οχήματος Γ.

Π. , ότι "Η υπαιτιότητα του συνίσταται στο ότι αυτός από αμέλειά του, ήτοι από έλλειψη της προσοχής, που όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε να επιδείξει ως μέσος συνετός και επιμελής οδηγός κάτω από ανάλογες περιστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες και την κοινή λογική και πείρα και την οποία επιμέλεια και προσοχή, αν επιδείκνυε, θα μπορούσε να προβλέψει το ατύχημα και να το αποφύγει, έχοντας αναπτύξει υπερβολική για τις περιστάσεις ταχύτητα, όπως προέκυψε με απόλυτη βεβαιότητα από τα αποτελέσματα της σύγκρουσης, επειδή δεν οδηγούσε με την απαιτούμενη σύνεση και διαρκώς εντεταμένη την προσοχή στην οδήγηση του αυτοκινήτου του, δεν αντιλήφθηκε έγκαιρα τον προπορευόμενο γεωργικό ελκυστήρα, αν και μπορούσε να τον αντιληφθεί από μεγάλη απόσταση, με αποτέλεσμα, όταν καθυστερημένα τον αντιλήφθηκε, επιχείρησε να τον προσπεράσει από αριστερά, με αμείωτη την ταχύτητα, με την οποία έβαινε, εισερχόμενος στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, αφού διέβη παράνομα την διπλή διαχωριστική γραμμή του οδοστρώματος και χωρίς, επιπροσθέτως να ελέγξει και να βεβαιωθεί ότι στο ρεύμα αυτό κυκλοφορίας δεν κινούνταν άλλα οχήματα και ότι μπορούσε να πραγματοποιήσει τον ελιγμό με ασφάλεια και ακίνδυνα για τους λοιπούς χρήστες της οδού, με αποτέλεσμα της ως άνω αμελούς συμπεριφοράς του να επιπέσει με σφοδρότητα στο αντιρρόπως κινούμενο υπ'αριθμόν κυκλοφορίας ...

αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο Κ. Μ. . Με την πιο πάνω δε αμελή οδηγητική συμπεριφορά του που τελεί σε πρόσφορη αιτιώδη συνάφεια με το επελθόν υπό τις εκτιθέμενες συνθήκες τροχαίο ατύχημα, παραβίασε αυτός τις διατάξεις των άρθρων 5 παρ. 8 εδ.α', 12 παρ. 1 εδ.β ',16 παρ.4,17 παρ. 1, 19 παρ. 2 και 3 και 21 παρ. 1 του ν. 2606/1999 (ΚΟΚ)....", δ) ότι η προσβαλλόμενη, διαπίστωσε και δέχθηκε ότι η ίδια η δισκόσβαρνα, πλάτους 3 μέτρων, δεν είχε φώτα πορείας, ούτε οποιοδήποτε φωτισμό, αλλά ούτε και ανακλαστήρες, και ότι στην προσβαλλόμενη δεν υπάρχει παραδοχή περί του εάν η δισκοσβάρνα είχε οπίσθια ερυθρά φώτα, ή τα δύο λευκά φώτα θέσης (πλευρικά) του άρθρου 65 του ΚΟΚ, ότι από την σιωπή της προσβαλλόμενης σχετικά με τα ανωτέρω προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη δέχεται την ανυπαρξία φώτων της δισκοσβάρνας.

Ότι συνακόλουθα υπάρχει αντίφαση της έλλειψης φώτων του ρυμουλκούμενου μήκους 3 μέτρων με την παραδοχή περί υπαίτιας και καθυστερημένης αντίληψης του εμποδίου από τον οδηγό του ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα οχήματος Γ. Π. . Ότι η παράλειψη της προσβαλλόμενης να αποφανθεί σχετικά με τον φωτισμό της δισκόσβαρνας καθιστά αδύνατο τον αναιρετικό έλεγχο σχετικά με την υπαιτιότητα του οδηγού του ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα οχήματος Γ.

Π. για το ένδικο ατύχημα. Ότι πέραν των προεκτεθέντων δεν διελήφθη στην προσβαλλόμενη παραδοχή σύμφωνη με την παρ. 4 του άρθρου 35 ΚΟΚ, ως προς το εάν τα φώτα ήταν ικανά ώστε να γίνεται αντιληπτή η παρουσία του οχήματος (εδώ του ρυμουλκούμενου ) στους χρήστες της οδού. Ότι επίσης δεν διελήφθη στην προσβαλλόμενη κάποια παραδοχή σύμφωνη με τις παρ. 1 του άρθρου 66, παρ. 1 του άρθρου 68 και του άρθρου 72 ΚΟΚ, ως προς το εάν η ρυμουλκούμενη δισκοσβάρνα, πλάτους 3 μέτρων, είχε δύο τουλάχιστον φώτα όγκου με λευκό ή κίτρινο φως προς τα εμπρός και ερυθρό φως προς τα πίσω, αν είχε φώτα τροχοπέδησης, ούτε αν το ρυμουλκούμενο είχε δύο τουλάχιστον ερυθρούς αντανακλαστήρες, ορατούς από οδηγό, κατά τα στην αναίρεση και το άρθρο 72 ΚΟΚ αναλυτικά εκτιθέμενα, παραλείψεις που (κατά την αναιρεσείουσα) καθιστούν ανεπαρκή και αντιφατική την αιτιολογία της προσβαλλόμενης σχετικά με την έλλειψη υπαιτιότητας του Θ.

Τ. για το ένδικο τροχαίο ατύχημα . Οι εν λόγω αιτιάσεις είναι απορριπτέες προεχόντως ως ουσιαστικά αβάσιμες, καθόσον στην προσβαλλόμενη αναφέρεται ρητά [όπως και ανωτέρω αυτολεξεί παρατέθηκε, αλλά και προηγούμενα στην προαναφερθείσα αιτίαση υπό στοιχείο β) ], σε σχέση με την έλλειψη υπαιτιότητας του Θ.

Τ. για το ένδικο τροχαίο ατύχημα, ότι τόσο ο ελκυστήρας όσο και η δισκοσβάρνα ήταν ορατοί από απόσταση 40 μέτρων περίπου και συγκεκριμένα αναγράφεται ρητά ότι "....Ο γεωργικός ελκυστήρας, που οδηγούσε, ήταν εφοδιασμένος με περιστρεφόμενο φάρο, κίτρινου χρώματος, που ήταν αναμμένος κατά το χρόνο του ατυχήματος, όπως ήταν αναμμένα και τα οπίσθια φώτα, ερυθρού χρώματος, που διέθετε ο ελκυστήρας, από τα οποία καθίστατο ευκρινώς διακριτή η παρουσία και η κίνηση του (τόσο του ελκυστήρα όσο και της δισκοσβάρνας) στην οδό και μάλιστα από απόσταση, ίση τουλάχιστον με την απόσταση (των 40 μέτρων) που παρείχαν φωτισμό τα λειτουργούντα φώτα διασταύρωσης του ακολουθούντος οχήματος, που οδηγούσε ο Γ.

Π. . ....", όπως επίσης διαλαμβάνεται στην προσβαλλόμενη ειδικά για την έλλειψη υπαιτιότητας του Θ. Τ. για το ένδικο τροχαίο ατύχημα και την αποκλειστική υπαιτιότητα του Γ. Π. ότι: "Αντίθετα, η μη τοποθέτηση δύο ερυθρών ανακλαστήρων στο οπίσθιο μέρος της παρελκόμενης δισκόσβαρνας ( ... ) καθώς και ότι αυτή δεν έφερε δύο ερυθρά φώτα θέσης και ισάριθμα φώτα όγκου στο οπίσθιο μέρος της, κατά παράβαση των άρθρων 35 παρ. 1 εδαφ.

β65 παρ. 3, 66 παρ. 1,71 παρ. 1 και 78 παρ. 1 του ΚΟΚ δεν τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με την ένδικη σύγκρουση, διότι ο γεωργικός ελκυστήρας μετά της παρελκόμενης δισκόσβαρνας ήταν ορατός από ικανή απόσταση στον Γ. Π. από το φάρο και τα οπίσθια φώτα του ελκυστήρα, που ήταν σε λειτουργία και θα μπορούσε να γίνει αντιληπτή η παρουσία του στο οδόστρωμα από οποιονδήποτε οδηγό οχήματος, που εκινείτο όπισθεν του ελκυστήρα και είχε αναμμένα τα φώτα διασταύρωσης του οχήματος του ....".

Τέλος το εάν η ρυμουλκούμενη είχε ή όχι φώτα τροχοπέδησης ουδεμία επιρροή ασκεί στο ένδικο τροχαίο ατύχημα, καθόσον δεν υπάρχει παραδοχή της προσβαλλόμενης περί τροχοπέδησης του γεωργικού ελκυστήρα, αντίθετα υπάρχει παραδοχή ότι ο οδηγός του Θ. Τ. κινείτο " στο εντελώς δεξιό άκρο του οδοστρώματος και με χαμηλή ταχύτητα, ".

Κατά τα λοιπά οι προαναφερθείσες αιτιάσεις είναι απορριπτέες προεχόντως ως απαράδεκτες, διότι υπό την επίφαση της από το άρθρο 559 αρ. 19 πλημμέλειας πλήττεται η ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του Εφετείου Συνακόλουθα, κατά τα προεκτεθέντα, α) οι μεν αμέσως ανωτέρω αναφερθείσες αιτιάσεις είναι απορριπτέες προεχόντως ως απαράδεκτες, β) οι δε λοιπές αιτιάσεις της αναιρεσείουσας, που προτάθηκαν παραδεκτά, είναι απορριπτέες ως ουσιαστικά αβάσιμες καθόσον το Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλομένη απόφασή του, επαρκείς, πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες τόσο ως προς το ουσιώδες ζήτημα της αποκλειστικής υπαιτιότητας του οδηγού του ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα οχήματος Γ.

Π. περί την πρόκληση του ενδίκου ατυχήματος, όσο και ως προς το επίσης ουσιώδες ζήτημα της έλλειψης οποιασδήποτε υπαιτιότητας του οδηγού του ελκυστήρα Θ. Τ. για το ίδιο ένδικο τροχαίο ατύχημα, οι οποίες (αιτιολογίες ) καθιστούν εφικτό τον έλεγχο του Αρείου Πάγου περί την ορθή ή μη εφαρμογή των διατάξεων του ουσιαστικού δικαίου που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Επομένως το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δεν υπέπεσε στις από το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ. προβλεπόμενες πλημμέλειες, οι οποίες αποδίδονται στην προσβαλλόμενη με τον προαναφερθέντα πρώτο λόγο αναίρεσης, και συνεπώς ο πρώτος λόγος αναίρεσης να απορριφθεί κατά τα προαναφερόμενα, στο σύνολο του.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 11 εδάφ. γ' του ΚΠολΔ, συντρέχει λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη με εκείνες των άρθρων 335, 338 έως 340 και 346 του ίδιου Κώδικα, προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει δικανική πεποίθηση για τη βασιμότητα των πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, οφείλει να λάβει υπόψη του τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν νόμιμα είτε για άμεση απόδειξη είτε για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, εφόσον γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση τους από τον διάδικο (ΑΠ Ολομ. 23/2008, ΑΠ 26/2020).

Δεν θεμελιώνεται, όμως, ο λόγος αυτός, αν προκύπτει από την απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκομίστηκαν με επίκληση (ΑΠ 26/2020). Αρκεί γι' αυτό η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου, χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολόγησης του καθενός, εφόσον, από τη γενική αυτή αναφορά σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αιτιολογίες της απόφασης, προκύπτει αναμφίβολα η λήψη υπόψη του αποδεικτικού μέσου.

Πάντως, η γενική αυτή αναφορά της λήψης υπόψη όλων των αποδείξεων που με επίκληση προσκομίστηκαν δεν αποκλείει την ίδρυση του πιο πάνω λόγου αναίρεσης για κάποιο αποδεικτικό μέσο, όταν από το περιεχόμενο της απόφασης δεν προκύπτει κατά τρόπο αναμφίβολο (Ολ.ΑΠ2/2008 ΑΠ 26/2020) ή κατ άλλη έκφραση αδιστάκτως βέβαιο (Ολ.ΑΠ 14/2005) ότι τούτο έχει ληφθεί υπόψη.

Αρκεί και μόνο η ύπαρξη αμφιβολιών για την ίδρυση του παρόντος λόγου αναίρεσης (ΑΠ Ολομ. 8/2016, ΑΠ 26/202). Τέλος, από τις διατάξεις των άρθρων 339 και 352 παρ. 1 ΚΠολΔ συνάγεται, ότι, δικαστική ομολογία, που αποτελεί πλήρη απόδειξη εναντίον εκείνου που ομολόγησε, είναι, όχι κάθε ομολογία, αλλά εκείνη που γίνεται, ενώπιον του δικαστηρίου που δικάζει την υπόθεση ή του εντεταλμένου δικαστή, από τον αντίδικο εκείνου που φέρει το βάρος επίκλησης και απόδειξης του αμφισβητούμενου και επιβλαβούς για τον ομολογούντα γεγονότος (ΑΠ 309/2020, ΑΠ 116/2020, ΑΠ 1124/2017, ΑΠ 1407/2014, ΑΠ 115/2007, ΑΠ 414/2000), με σκοπό αποδοχής του και είναι σαφής και ορισμένη, ενώ κάθε άλλη ομολογία, όπως και εκείνη που έγινε στα πλαίσια άλλης δίκης (πολιτικής ή ποινικής), είναι εξώδικη και εκτιμάται ελεύθερα από το δικαστήριο (ΑΠ 116/2020, βλ.

και ΑΠ 394/2020, ΑΠ 137/2012, ΑΠ 860/2011, ΑΠ 39/2010). Περαιτέρω κατά τις διατάξεις του άρθρου 78 παρ. 1 ΚΟΚ "Οι διατάξεις του παρόντος Κώδικα για το σύστημα φωτισμού και οπτικής γενικά σήμανσης των οχημάτων έχουν ανάλογη εφαρμογή και στα αγροτικά μηχανήματα τα οποία κινούνται αυτοδύναμα, ως και επί των υπ' αυτών ρυμουλκούμενων, αν αυτά καλύπτουν τα πίσω φώτα του έλκοντος οχήματος.

Ειδικότερα, στις περιπτώσεις συνδυασμών μονοαξονικών γεωργικών ελκυστήρων, των οποίων η πραγματική ισχύς του κινητήρα στον άξονα δεν υπερβαίνει τους 7 ίππους, μετά ρυμουλκούμενων, εφαρμόζονται οι διατάξεις του κεφαλαίου αυτού για τις δίτροχες μοτοσικλέτες με ή χωρίς καλάθι. Αν όμως υπερβαίνει τους 7 ίππους εφαρμόζονται οι διατάξεις του κεφαλαίου αυτού για τις τρίτροχες μοτοσικλέτες.

Αν η ιδιομορφία των πιο πάνω μηχανημάτων δεν επιτρέπει ανάλογη εφαρμογή των διατάξεων για τη θέση των φώτων και αντανακλαστικών στοιχείων, οι Υπουργοί Γεωργίας και Μεταφορών και Επικοινωνιών, με αποφάσεις τους καθορίζουν διάφορο τρόπο τοποθέτησης." Κατά δε την παρ. 2 του ίδιου άρθρου 78 παρ. 1 ΚΟΚ " 2. Τα αγροτικά μηχανήματα μπορούν να φέρουν ειδικό προβολέα, ο οποίος χρησιμοποιείται μόνο κατά την εκτέλεση μηχανοαγροτικών εργασιών, απαγορευμένης της χρήσης αυτού κατά την κίνηση τους στις οδούς.".

Στην προκείμενη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλομένη υπ" αριθμ.908/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμ. 11 περ. γ ΚΠολΔ, με τον ισχυρισμό ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπ όψη του, σχετικά με το κρίσιμο ζήτημα της ( συν ) υπαιτιότητας για το ένδικο τροχαίο ατύχημα του (οδηγού του προαναφερθέντος ελκυστήρα) Θ.

Τ. , την υπό της αναιρεσείουσας επικληθείσα, προς απόδειξη της συνυπαιτιότητάς του για το ένδικο τροχαίο ατύχημα, δικαστική ομολογία αυτού (Θ. Τ. ) ότι αυτός παραβίασε το άρθρο 78 παρ. 2 ΚΟΚ και συγκεκριμένα ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπ όψη του, ότι ο Θ. Τ. ανέγραψε στην υπ'αρ. κατάθ. 2539/17.5.2016 αγωγή του, που άσκησε ενώπιον του ίδιου Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης (επί της οποίας εξεδόθη η (άσχετη με την προσβαλλόμενη) υπ'αρ. 10401/2016 οριστική απόφασή του, κατά της οποίας δεν ασκήθηκαν οι συνεκδικασθείσες με την προσβαλλόμενη εφέσεις) ότι είχε " αναμμένους και σε πλήρη λειτουργία στο οπίσθιο μέρος του τρακτέρ μου και δύο (2) μεγάλους προβολείς χρώματος λευκού, τοποθετημένους δεξιά και αριστερά του τρακτέρ μου, στο υψηλότερο μέρος αυτού, οι οποίοι σε σχεδόν κάθετη φορά (για να μην ενοχλούν καθόλου τους επερχόμενους οδηγούς) έφεγγαν πλήρως την συρόμενη δισκοσβάρνα μου και όλο το οδόστρωμα πίσω μου σε επιφάνεια τουλάχιστον 50 τ.μ., καθιστώντας έτσι και την συρόμενη δισκοσβάρνα μου ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΟΡΑΤΗ και ΕΜΦΑΝΕΣΤΑΤΗ από απόσταση τουλάχιστον 100 μέτρων από τους επερχόμενους πίσω μου οδηγούς", που κατά την αναιρεσείουσα αποτελεί παράβαση του άρθρου 78 παρ. 2 ΚΟΚ, που συνέβαλε και μπορούσε αντικειμενικά να συμβάλει στην πρόκληση του ατυχήματος, καθόσον (ισχυρίζεται με τον ως άνω λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα) ο οδηγός του ασφαλισμένου σε αυτήν αυτοκινήτου θαμπώθηκε από τους προβολείς αυτούς, του δόθηκε η εντύπωση πως ο γεωργικός ελκυστήρας κινείτο προς το μέρος του (σε αντίθετη πορεία προς το όχημα του ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα αυτοκινήτου) δηλαδή του δόθηκε η εντύπωση ότι έρχονταν προς το μέρος του δύο (2) οχήματα.

Ο δεύτερος λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, I ) προεχόντως διότι στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, ότι δηλαδή ο οδηγός του προαναφερθέντος ελκυστήρα Θ. Τ. ομολόγησε στην υπ'αρ. κατάθ. 2539/17.5.2016 αγωγή του ότι παραβίασε την παρ. 2 του ίδιου άρθρου 78 ΚΟΚ και ότι είχε αναμμένο τον "ειδικό προβολέα", τον οποίο μπορούν να φέρουν τα αγροτικά μηχανήματα αλλά να τον χρησιμοποιούν μόνο κατά την εκτέλεση μηχανοαγροτικών εργασιών, απαγορευμένης της χρήσης αυτού κατά την κίνηση τους στις οδούς, ενώ το αληθές είναι ότι ο προαναφερθείς Θ.

Τ. ουδόλως ομολόγησε την απαγορευμένη χρήση του εν λόγω ειδικού προβολέα, αλλά ισχυρίστηκε στην ως άνω αγωγή του [ επί της οποίας δεν εξεδόθη άλλωστε η προσβαλλόμενη απόφαση, ούτε η εκκαλούμενη, αλλά εξεδόθη άλλη, τρίτη απόφαση, και συγκεκριμένα η (άσχετη με την προσβαλλόμενη) υπ'αρ. 10401/2016 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης] ότι είχε αναμμένους "δύο (2) μεγάλους προβολείς χρώματος λευκού, τοποθετημένους δεξιά και αριστερά του τρακτέρ " και δη " σε σχεδόν κάθετη φορά ( για να μην ενοχλούν καθόλου τους επερχόμενους οδηγούς) ".

II) Πρέπει να τονιστεί εξάλλου ότι, σε κάθε περίπτωση, όσα αναγράφει ο Θ. Τ. στην ως άνω υπ'αρ. κατάθ. 2539/17.5.2016 αγωγή του δεν αποτελούν δικαστική ομολογία του, σύμφωνα και με τα ανωτέρω στην μείζονα σκέψη εκτεθέντα, καθόσον δεν έλαβαν χώρα ενώπιον του δικαστηρίου που δικάζει την υπόθεση επί της οποίας εξεδόθη η προσβαλλόμενη.

Ειδικότερα, η ως άνω υπ'αρ. κατάθ. 2539/17.5.2016 αγωγή του Θ. Τ. δεν συνεκδικάστηκε με τις λοιπές (ανωτέρω αναφερθείσες ) αγωγές, δεν εξεδόθη επ'αυτής η προσβαλλόμενη υπ'αρ. 908/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης (που συνεκδίκασε όλες τις αντίθετες εφέσεις που είχαν ασκηθεί κατά της εκκαλούμενης υπ'αρ. 10335/2016 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ), αλλά δικάστηκε χωριστά, επ'αυτής εξεδόθη δε η (άσχετη με την προσβαλλόμενη ) υπ'αρ. 10401/2016 μη οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Συνακόλουθα, η φερόμενη ως περιεχόμενη στην υπ'αρ. κατάθ. 2539/17.5.2016 αγωγή του ομολογία του Θ. Τ. αποτελεί σε κάθε περίπτωση εξώδικη ομολογία του, καθόσον έγινε στα πλαίσια άλλης δίκης (πολιτικής ), επί της οποίας δεν εξεδόθη η εκκαλούμενη υπ'αρ. 10335/2016 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και στην συνέχεια (μετά την άσκηση αντίθετων εφέσεων κατ'αυτής) η προσβαλλόμενη υπ'αρ. 908/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, ώστε συνακόλουθα, ως εξώδικη ομολογία, εκτιμάται ελεύθερα από το δικαστήριο και δεν χρήζει ειδική μνείας από αυτό στην προσβαλλόμενη απόφασή του .

III) Πέραν των ανωτέρω πρέπει να τονιστεί ότι η φερόμενη ως περιεχόμενη στην υπ'αρ. κατάθ. 2539/17.5.2016 αγωγή του ομολογία του Θ. Τ. δεν αποτελεί δικαστική ομολογία του, σύμφωνα και με τα ανωτέρω στην μείζονα σκέψη εκτεθέντα, καθόσον δεν ομολογείται με την ως άνω αγωγή και την παραδοχή περί των προβολέων ένα αμφισβητούμενο και επιβλαβές για τον ομολογούντα γεγονός, λαμβανομένου υπόψη ότι στην υπ'αρ. 21739/16-11-2015 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση και παρεμπίπτουσα αγωγή, [που η τώρα αναιρεσείουσα άσκησε κατά του προαναφερθέντος Θ.

Τ. και της ασφαλιστικής εταιρείας του] η παρεμπιπτόντως ενάγουσα (ήδη αναιρεσείουσα) ουδόλως ισχυρίστηκε (όπως τώρα με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης πράττει) ότι << η παράβαση αυτή ( της ύπαρξης και χρήσης δύο προβολέων λευκού χρώματος) ήταν κρίσιμη για το ζήτημα της (συν) υπαιτιότητος του Θ. Τ. , καθώς η ύπαρξη αυτών των φώτων, παραπλάνησε ασφαλώς τον οδηγό - ασφαλισμένο μας Γ.

Π. ώστε να αντιληφθεί εσφαλμένα ότι δύο αυτοκίνητα και όχι ένα έρχονταν από την αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή το ένα αυτοκίνητο προφανώς προσπερνούσε το άλλο και μάλιστα με πολλή μεγάλη ταχύτητα, σαν να έκαναν "κόντρες" μεταξύ τους "(σελ. 39 στίχος 23 επ. της αναίρεσης), ούτε ισχυρίστηκε ότι "ο ασφαλισμένος μας θαμπώθηκε " (σελ. 40 στίχος 12 επ.

της αναίρεσης), ούτε ότι δόθηκε η εντύπωση στον ασφαλισμένο της "ότι το όχημα του αντιδίκου μας κινούνταν αντίθετα της πραγματικής πορείας του, δηλαδή κόντρα πορεία σε σχέση με το όχημα του ασφαλισμένου μας και έτσι ο ασφαλισμένος μας θεώρησε ότι έρχονταν προς το μέρος του (2) οχήματα. " (σελ. 40 στίχος 16 επ.

της αναίρεσης) .Αντιθέτως η αναιρεσείουσα ισχυριζόταν με την υπ'αρ. 21739/16-11-2015 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση και παρεμπίπτουσα αγωγή, που αυτή άσκησε κατά του προαναφερθέντος Θ. Τ. και της ασφαλιστικής εταιρείας του (επί της οποίας, και των συνεκδικασθεισών με αυτήν αγωγών, εξεδόθη η προσβαλλόμενη ), ότι ο ασφαλισμένος της κατέθεσε στην "από 9.1.2015 ένορκη εξέταση του είδα ξαφνικά μπροστά μου ένα αγροτικό μηχάνημα ( δισκοσβάρνα ) χωρίς να αντιληφθώ το τρακτέρ.

Έχω την αίσθηση ότι το ανωτέρω μηχάνημα ήταν ακίνητο..." " (σελ. IV στίχος 30 επ. της ως άνω παρεμπίπτουσας αγωγής που άσκησε η αναιρεσείουσα ), καθώς και ότι << ο ασφαλισμένος μας λόγω της απουσίας φώτων ή ανακλαστήρων στο σώμα της ρυμουλκούμενης δισκοσβάρνας σε συνδυασμό με το επικρατούν σκότος και την απουσία τεχνητού φωτισμού, δεν είχε τη δυνατότητα να αντιληφθεί τη δισκοσβάρνα από απόσταση ώστε να προσαρμόσει κατάλληλα την ταχύτητα του οχήματος του.

Ακόμα όμως και όταν πλησίασε κινούμενος όπισθεν του παρελκόμενου μηχανήματος, βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν απροσδιόριστο σκοτεινό όγκο μεγάλων διαστάσεων, ο οποίος λόγω της μικρής ταχύτητας του τρακτέρ (30 χλμ/ω) του φάνηκε ακίνητος, όπως αναφέρει στην από 9.1.2015 κατάθεση του. Να σημειωθεί ότι η δισκοσβάρνα, λόγω του μεγάλου μήκους και πλάτους της και φυσικά της έλλειψης φωτισμού, δεν έγινε αντιληπτή από τον ασφαλισμένο μας ως μέρος του τρακτέρ, δηλαδή ως παρελκόμενο μηχάνημα, αλλά ως ξεχωριστό σώμα το οποίο τη στιγμή εκείνη αποτελούσε εμπόδιο για τον ασφαλισμένο μας αφού βρισκόταν έμπροσθεν του μέσα στο οδόστρωμα.

Το προπορευόμενο τρακτέρ δεν έγινε αντιληπτό από τον ασφαλισμένο μας καθότι εν μέρει κρυβόταν από τον όγκο της δισκοσβάρνας καθώς μεσολαβούσε μεταξύ των οχημάτων απόσταση ίση με το μήκος της σκοτεινής δισκοσβάρνας ενώ επιπλέον τα πίσω φώτα του τρακτέρ ήταν αόρατα για τον ασφαλισμένο μας καθότι καλύπτονταν από τη δισκοσβάρνα.

Με βάση τα παραπάνω και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η δισκοσβάρνα δεν ανήκει στα τυπικά οχήματα (με την ευρεία έννοια ) τα οποία συναντά ο μέσος οδηγός στο δρόμο και κατά συνέπεια, μέσα στο σκοτάδι, οι ακριβείς διαστάσεις και το σχήμα της ήταν απροσδιόριστα, ήταν δικαιολογημένος ο αιφνιδιασμός του ασφαλισμένου μας και η εσφαλμένη εντύπωση που του δόθηκε ότι επρόκειτο για ακίνητο εμπόδιο, δεδομένης και της πολύ μικρής ταχύτητας με την οποία αυτή πράγματι κινούνταν, ελκυόμενη από το τρακτέρ .

Για το λόγο αυτό ο ασφαλισμένος μας αντέδρασε με το μόνο δυνατό τρόπο, δηλαδή με αριστερό αποφευκτικό ελιγμό εισόδου στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας." Κατέληγε δε η παρεμπιπτόντως ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα ότι αποκλειστικά υπαίτιος, άλλως συνυπαίτιος κατά 95% για το ένδικο ατύχημα είναι ο παρεμπιπτόντως εναγόμενος - οδηγός του ως άνω γεωργικού ελκυστήρα με παρελκόμενη δισκοσβάρνα, που από βαριά αμέλειά του δεν είχε εξοπλίσει την δισκοσβάρνα "με τα απαραίτητα φώτα και ανακλαστικά, καθιστώντας αυτήν απολύτως αόρατη μέσα στο σκοτάδι....".

Συνακόλουθα, σε κάθε περίπτωση, εν όψει των προαναφερθέντων, όσα ανέγραψε ο οδηγός του ως άνω γεωργικού ελκυστήρα Θ. Τ. στην υπ'αρ. κατάθ. 2539/17.5.2016 αγωγή του, δεν συνιστούν δικαστική ομολογία του, αφού, κατά τη σκέψη που προεκτέθηκε, δεν αποτελούν αμφισβητούμενο επιβλαβές για τον φερόμενο, ως ομολογήσαντα γεγονός, καθόσον δεν αποτελούν εξώδικη ομολογία επιβαρυντικών για τον ως άνω οδηγό του ως άνω γεωργικού ελκυστήρα ισχυρισμών της αντιδίκου του - παρεμπιπτόντως ενάγουσας (ήδη αναιρεσείουσας), καθόσον η παρεμπιπτόντως ενάγουσα (ήδη αναιρεσείουσα) δεν ισχυριζόταν με την παρεμπίπτουσα αγωγή της (όπως τώρα πράττει) ότι ο ασφαλισμένος της θαμπώθηκε την χρήση "δύο προβολέων λευκού χρώματος)" των οποίων η ύπαρξη "παραπλάνησε ασφαλώς τον οδηγό - ασφαλισμένο μας Γ.

Π. ώστε να αντιληφθεί εσφαλμένα ότι δύο αυτοκίνητα και όχι ένα έρχονταν από την αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή το ένα αυτοκίνητο προφανώς προσπερνούσε το άλλο και μάλιστα με πολλή μεγάλη ταχύτητα, σαν να έκαναν " κόντρες " μεταξύ τους "(σελ. 39, βλ. παραπάνω), αλλά ισχυριζόταν (με την παρεμπίπτουσα αγωγή της) ότι ο γεωργικός ελκυστήρας μετά παρελκόμενου που οδηγούσε ο Θ.

Τ. είχε ελλιπή φωτισμό, ώστε καθίστατο σχεδόν αόρατος για τον ασφαλισμένο της. IV) Πέραν των ανωτέρω πρέπει να τονιστεί επίσης ότι α) από το αυτολεξεί παρατεθέν ανωτέρω περιεχόμενο της προσβαλλόμενης προκύπτει ότι το Εφετείο, για να καταλήξει στο προαναφερθέν αποδεικτικό πόρισμα του και συγκεκριμένα για να καταλήξει στην έλλειψη οποιασδήποτε υπαιτιότητας του οδηγού του προαναφερθέντος γεωργικού ελκυστήρα μετά παρελκόμενου Θ.

Τ. , και στην αποκλειστική υπαιτιότητα για το ένδικο τροχαίο ατύχημα του οδηγού του ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα … αυτοκινήτου Γ. Π. , έλαβε υπ όψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, β) έκανε άλλωστε ειδική μνεία των φώτων που έφερε ο γεωργικός ελκυστήρας μετά παρελκόμενου του ως άνω Θ.

Τ. , καθώς και των φώτων που δεν έφερε η παρελκόμενη δισκοσβάρνα, διέλαβε ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία σχετικά με την έλλειψη οποιασδήποτε υπαιτιότητας του προαναφερθέντα Θ. Τ. ως προς την πρόκληση του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος, κάνοντας μάλιστα ειδική αναφορά ότι ο ανωτέρω είχε παραλείψει την τοποθέτηση δύο ερυθρών ανακλαστήρων στο οπίσθιο μέρος της παρελκόμενης δισκοσβάρνας, δύο ερυθρών φώτων θέσης και ισαρίθμων φώτων όγκου στο οπίσθιο μέρος της, αλλά ότι η εν λόγω παράλειψη δεν τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με την ένδικη σύγκρουση για τους ανωτέρω αυτολεξεί παρατεθέντες λόγους και δη διότι "ο γεωργικός ελκυστήρας μετά της παρελκόμενης δισκοσβάρνας ήταν ορατός από ικανή απόσταση στον Γ.

Π. από το φάρο και τα οπίσθια φώτα του ελκυστήρα ....", γ) έκανε επίσης ειδική μνεία ότι επεβλήθη πρόστιμο 150 ευρώ σε βάρος του προαναφερθέντος Θ. Τ. από τον επιληφθέντα του επίδικου συμβάντος αστυνομικό για την παράλειψη της τοποθέτησης δύο ερυθρών ανακλαστήρων στο οπίσθιο μέρος της παρελκόμενης δισκοσβάρνας (όχι όμως για την παράβαση που επικαλείται η αναιρεσείουσα).

Συνακόλουθα, με βάση όλα τα ανωτέρω αναλυτικά εκτεθέντα, ο ως άνω δεύτερος λόγος αναιρέσεως, που περιέχει την αιτίαση από το άρθρο 559 αρ. 11 του άνω κώδικα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Μετά από αυτά και μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναίρεσης, η κρινόμενη από 29-1-2019 και καταχωρηθείσα στο Εφετείο Θεσσαλονίκης με ΓΑΚ 325/ΕΑΚ 36/30-01-2019 αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ'αρ. 908/2018 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 68ΙΑ ΚΠολΔ., πρέπει να απορριφθεί και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα, στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. του ΚΠολΔ. όπως ισχύει). Τέλος η αναιρεσείουσα που νικήθηκε στη δίκη αυτή, πρέπει να καταδικαστεί στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά τους (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1, 191 παρ. 2ΚΠολΔ.), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-1-2019 αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ'αρ. 908/2018 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 681Α ΚΠολΔ. Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα, στο δημόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 16 Απριλίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 14 Ιουνίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Και ταύτης αποχωρησάσης από την Υπηρεσία η αρχαιότερη της συνθέσεως Αρεοπαγίτης και ήδη Αντιπρόεδρος ΑΠ Κωστούλα Φλουρή-Χαλεβίδου

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ