Supreme Court allows appeal against labor court ruling on internal transfer eligibility under new airline personnel regulations.

Απόφαση 751 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 751/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Μάριο-Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 30 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ-ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΕ", που εδρεύει ενταύθα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ανδρέα Πετρόπουλο, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: ........., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Παρασκευόπουλο-Κόλλια.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21/10/2001 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1385/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 7811/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 20/12/2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μάριος-Φώτιος Χατζηπανταζής, ανέγνωσε την από 15/1/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του τρίτου, κατά το τρίτο μέρος του λόγου της αναιρέσεως και την απόρριψη των λοιπών λόγων αυτής. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψή της και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, το άρθρο 12 παρ. 1 του Κανονισμού Προσωπικού της Ολυμπιακής Αεροπορίας Α.Ε., που κυρώθηκε με το άρθρο δεύτερο του Ν. 1602/1998 και απέκτησε ισχύ νόμου, ορίζει ότι για τη μετάταξη του προσωπικού προς κάλυψη υπηρεσιακών αναγκών διενεργείται εσωτερικός διαγωνισμός μετά από σχετική ανακοίνωση της Εταιρίας προς όλο το προσωπικό της, το δε Διοικητικό Συμβούλιο με απόφασή του καθορίζει τη διαδικασία του διαγωνισμού, τις προϋποθέσεις συμμετοχής και τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα των ενδιαφερομένων.

Εξάλλου, το άρθρο τρίτο του αυτού ως άνω Νόμου ορίζει ότι από τη δημοσίευση του παρόντος (16-4-1998) παύει να εφαρμόζεται στο προσωπικό της Ολυμπιακής Αεροπορίας Α.Ε. κάθε διάταξη νόμου, κανονισμού εργασίας με ισχύ νόμου, συλλογικής συμβάσεως εργασίας, όροι επιχειρησιακών συλλογικών συμφωνιών, απόφαση της Διοικήσεως της Εταιρίας ή των εντεταλμένων οργάνων της και πρακτική, οποιουδήποτε χαρακτήρα ή νομικής δεσμευτικότητας, που αντίκειται στις ρυθμίσεις του παρόντος νόμου.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε τα εξής : Ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος τη 1-12-1986 προσλήφθηκε από την Ολυμπιακή Αεροπορία Α.Ε., της οποίας καθολική διάδοχος τυγχάνει η εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, αορίστου χρόνου, ως χειριστής αεροσκαφών και απασχολήθηκε σ΄ αυτή με την εν λόγω ειδικότητα μέχρι τις 9-11-1997, οπότε κρίθηκε τελεσίδικα ανίκανος για χειριστής αεροσκαφών δημοσίων μεταφορών, λόγω αρθροπάθειας γόνατος, με ποσοστό αναπηρίας 80%, ενώ η νόσος αυτή χαρακτηρίσθηκε ως επαγγελματική, με αποτέλεσμα στις 16-4-1998 να διαγραφεί από τη δύναμη του προσωπικού της ως άνω Εταιρίας, εντεύθεν δε να συνταξιοδοτηθεί λόγω της αδυναμίας του αυτής και να απολέσει το πιστοποιητικό ισχύος πτυχίου.

Ακολούθως δέχθηκε το Εφετείο ότι ο αναιρεσίβλητος υπέβαλε στην ανωτέρω Εταιρία την υπ΄ αριθ. ... αίτησή του, προκειμένου να μεταταγεί σε θέση διοικητικού υπαλλήλου, η οποία όμως απορρίφθηκε με την από 28-9-1998 απόφαση αυτής, μολονότι στην περίπτωσή του ίσχυε το καθεστώς, που όριζε το από 21-4-1981 πρακτικό συμφωνίας, όπως η ισχύς του επιβεβαιώθηκε με το άρθρο 7 της από 6-6-1996 ΣΣΕ, το οποίο ρύθμιζε ζητήματα σχετικά με τους όρους λειτουργίας και κοινωνικής ασφαλίσεως των χειριστών αεροσκαφών και έπρεπε για το λόγο αυτό να γίνει δεκτή η αίτησή του αυτή, ενώ, αντίθετα, το άρθρο 12 παρ. 1 του ανωτέρω Κανονισμού ρυθμίζει το εντελώς διαφορετικό ζήτημα της εσωτερικής μετατάξεως του προσωπικού για την κάλυψη υπηρεσιακών αναγκών.

Στη συνέχεια κατέληξε το Εφετείο ότι ο αναιρεσίβλητος, εφόσον ήθελε μεταταγεί σε διοικητική θέση εδάφους, θα έπαιρνε τις αναφερόμενες αποδοχές και συνολικά το ποσό των 46.144 ευρώ. Κατόπιν των ανωτέρω εκτιθεμένων δέχθηκε τούτο κατά ένα μέρος την ένδικη από 21-10-2001 αγωγή του αναιρεσιβλήτου, ως ουσιαστικά βάσιμη.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο παραβίασε τις αναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, αφού κατά το χρόνο της διαγραφής του αναιρεσιβλήτου από το οικείο μητρώο (16-4-1998) και εκείνο της υποβολής της ως άνω αιτήσεώς του (18-8-1998) ίσχυε πλέον η διάταξη του άρθρου 12 παρ. 1 του Κανονισμού Προσωπικού της Ολυμπιακής Αεροπορίας Α.Ε., που κυρώθηκε κατά την αυτή πρώτη ημερομηνία με το άρθρο δεύτερο του Ν. 1602/1998 και αφορά τη μετάταξη του προσωπικού αυτής για την κάλυψη υπηρεσιακών αναγκών, στην έννοια των οποίων περιλαμβάνεται και η ανωτέρω νόσος του αναιρεσιβλήτου, που χαρακτηρίσθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση ως επαγγελματική, ως προκληθείσα και στη συνέχεια επιβαρυνθείσα εξαιτίας της φύσεως των καθηκόντων αυτού ως ιπταμένου χειριστή αεροσκαφών.

Αντίθετα, από την εν λόγω ημερομηνία (16-4-1998) καταργήθηκε ρητά, σύμφωνα με το άρθρο τρίτο του Ν. 1602/1998, εκτός των άλλων, κάθε διάταξη συλλογικής συμβάσεως εργασίας, όροι επιχειρησιακών συλλογικών συμφωνιών και πρακτική, οποιουδήποτε χαρακτήρα και νομικής δεσμευτικότητας, που αντίκεινται στις ρυθμίσεις του Νόμου αυτού και συνεπώς και η από 6-6-1996 ΣΣΕ, που καταρτίσθηκε μεταξύ της Ολυμπιακής Αεροπορίας Α.Ε.

και της ΄Ενωσης Χειριστών Πολιτικής Αεροπορίας (ΕΧΠΑ) και με την οποία επιβεβαιώθηκε η ισχύς του άρθρου 7 του από 21-4-1981 πρακτικού συμφωνίας, που καταρτίσθηκε επίσης μεταξύ των αυτών ως άνω συμβαλλομένων και αφορούσε τη μετάταξη των χειριστών, που απώλεσαν το πιστοποιητικό ισχύος πτυχίου (ΠΙΠ) για λόγους υγείας, σε υπηρεσίες της Διεύθυνσης Πτητικής Εκμετάλλευσης με τις αναφερόμενες αποδοχές.

Επομένως, οι συναφείς πρώτος και τρίτος, κατά τα δύο πρώτα μέρη του, λόγοι της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ. πρέπει να γίνουν δεκτοί, ως βάσιμοι στην ουσία τους, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, σύμφωνα με το άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ., προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους Δικαστές.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΝΑΙΡΕΙ την υπ΄ αριθ. 7811/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.-

ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους Δικαστές.-

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό (1.100) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 27 Φεβρουαρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ