Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, ruling lower court properly considered all evidence without separate evaluation.

Απόφαση 750 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 750/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1. Π. Κ. του Γ., 2. Τ. Κ. Π. Κ., το γένος Χ. Τ., 3. Ε. Κ. του Π. , 4. Χ. Τ. του Ι. και 5. Μ. Τ. συζ.Χ. Τ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γιώργο Χρίστου και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Α. Δ. του Π., 2. Α. Δ. του Π., αμφότεροι κάτοικοι ..., οι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ευθύμιο Καυκόπουλο, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσαν προτάσεις 3. Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "INTERLIFE ΑΑΕΓΑ" που εδρεύει στην Θέρμη Θεσσαλονίκης και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτρη Παπαδόπουλο, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις και 4. Α. Κ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Π. Μανώλη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις με αριθ. κατάθ. 10/18-1-2007, β) 117/7-6-2007, γ) 177/26-8-2008 αγωγές και 232/28-11-2008 παρεμπίπτουσα αγωγή, των ανωτέρω διαδίκων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής. Αφού συνεκδικάσθηκαν, εκδόθηκαν οι αποφάσεις:101/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 24/2010 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 31-12-2012 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Ιωάννα Πετροπούλου ανέγνωσε την από 23-10-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 106, 335, 338, 340 και 346 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας προκειμένου να σχηματίσει το αποδεικτικό πόρισμα αναφορικώς με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη αποδείξεως, υποχρεούται να λάβει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα το οποία νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς πάντως να είναι ανάγκη να γίνεται χωριστή αξιολόγηση του καθενός.

Η παραβίαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αρ.11 περ. γ του ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως. Ο λόγος αυτός απορρίπτεται ως αβάσιμος κατ' ουσίαν όταν το δικαστήριο βεβαιώνει στην απόφασή του ότι έλαβε υπόψη τα συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα για τα οποία προτείνεται ο λόγος αναιρέσεως ή προκειμένου περί εγγράφων, όταν έλαβε υπόψη όλα τα με επίκληση προσκομισθέντα από τους διαδίκους έγγραφα, έστω και χωρίς να γίνεται ειδική μνεία ή αξιολόγηση καθενός από αυτά, εκτός αν παρά τη διαβεβαίωση αυτή, από το περιεχόμενο της αποφάσεως και ιδίως από τις αιτιολογίες της καταλείπονται αμφιβολίες για τη συνεκτίμηση όλων ή ορισμένων εγγράφων, οπότε και μόνον είναι κατ' ουσίαν βάσιμος ο πιο πάνω λόγος αναιρέσεως.

Εξ άλλου όπως προκύπτει από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 339 και 395 του ΚΠολΔ, ως δικαστικά τεκμήρια, τα οποία επιτρέπεται να χρησιμοποιηθούν ως αποδεικτικά μέσα, εάν επιτρέπεται η απόδειξη και με μάρτυρες, μπορούν να χρησιμεύσουν και καταθέσεις μαρτύρων που λήφθηκαν στα πλαίσια άλλης πολιτικής ή ποινικής δίκης.

Δεδομένου δε ότι οι μαρτυρικές καταθέσεις που δόθηκαν σε άλλη δίκη (πολιτική ή ποινική), δεν αποτελούν ιδιαίτερες κατηγορίες αποδεικτικών μέσων, αλλά η χρησιμοποίησή τους ως δικαστικών τεκμηρίων γίνεται με την προσκόμιση και επίκληση των εγγράφων στα οποία αυτές περιέχονται, το δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση να τις μνημονεύσει ειδικά, κατ' αντιδιαστολή προς τα υπόλοιπα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, χωρίς μάλιστα κατά την αναφορά των εγγράφων να απαιτείται να γίνεται διάκριση μεταξύ εκείνων που λήφθηκαν υπόψη προς άμεση απόδειξη και εκείνων που λήφθηκαν υπόψη ως δικαστικά τεκμήρια.

Τέλος, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 339 και 390 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι οι αναφερόμενες στο δεύτερο από αυτά γνωμοδοτήσεις προσώπων που έχουν ειδικές γνώσεις επιστήμης ή τέχνης σε ζητήματα που αφορούν εκκρεμή δίκη, οι οποίες συντάχθηκαν ύστερα από αίτηση κάποιου διαδίκου που τις προσάγει, δεν αποτελούν ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο, αλλά έγγραφο το οποίο εκτιμάται ελεύθερα από το δικαστήριο.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση που παραδεκτώς επισκοπείται (άρθρ. 561 παρ.2 ΚΠολΔ), δέχθηκε τ' ακόλουθα: Στις 3-9-2006 και ώρα 08.00 ο πρώτος ενάγων της πρώτης κύριας αγωγής και πρώτος εναγόμενος της τρίτης και της παρεμπίπτουσας αγωγής (Α. Δ.), οδηγούσε στην επαρχιακή οδό Νέων Μουδανιών - Σάρτης Νομού Χαλκιδικής, με κατεύθυνση προς Νέα Μουδανιά, το με στοιχεία κυκλοφορίας ...

ΔΧΦ αυτοκίνητο (βυτιοφόρο μεταφοράς λυμάτων), της συνιδιοκτησίας αυτού και του δεύτερου ενάγοντος της ίδιας πρώτης αγωγής και δεύτερου εναγόμενου των παραπάνω άλλων αγωγών (Α. Δ.), κατά ίσο ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου καθενός τους, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για τις προκαλούμενες σε άλλους ζημίες στην τρίτη εναγομένη της τρίτης και της παρεμπίπτουσας αγωγής ("INTERLIFE Α.Α.Ε.Γ.Α.").

Κατά τον ίδιο χρόνο ο Γ. Κ., ο οποίος ήταν γιος των πρώτου και δεύτερης των εναγόντων της τρίτης αγωγής, αδελφός της τρίτης ενάγουσας και εγγονός των δυο τελευταίων και παράλληλα όλων τους των εναγομένων της πρώτης και δεύτερης των αγωγών (Π., Τ., Ε. Κ. και Χ. και Μ. Τ.), οδηγούσε στην ίδια οδό, αλλά με αντίθετη κατεύθυνση, το ...

αυτοκίνητο αυτού, το οποίο ήταν, ασφαλισμένο για τις έναντι τρίτων κατά τη λειτουργία του ζημίες στην δεύτερη εναγομένη των δυο πρώτων αγωγών και συγχρόνως παρεμπίπτουσας ενάγουσας ("INTERAMERICAN Α.Ε.Γ.Α."). Η εν λόγω οδός είναι διπλής κυκλοφορίας, με μια λωρίδα ανά κατεύθυνση, πλάτους καθεμίας 4,35 μέτρων, οι οποίες χωρίζονται μεταξύ τους με διακεκομμένη διαχωριστική γραμμή και έχει οδόστρωμα ασφαλτοστρωμένο.

Στο 45° χιλιόμετρο της οδού αυτής, η οποία στο σημείο εκείνο είναι ευθεία σε μεγάλη απόσταση και η ορατότητα δεν εμποδιζόταν, το τελευταίο όχημα από το ρεύμα πορείας που εκινείτο, εισήλθε αιφνίδια στο άλλο ρεύμα, ενώ είχε φτάσει εκεί και ήταν πολύ κοντά για να το αποφύγει το πρώτο αυτοκίνητο, με συνέπεια τα δυο οχήματα να συγκρουσθούν πλαγιομετωπικά.

Στη συνέχεια, εξαιτίας της από την σύγκρουση αποκόλλησης του εμπρόσθιου αριστερού τροχού του, το πρώτο όχημα εκτράπηκε προς τα δεξιά σε σχέση με την πορεία του και ανεξέλεγκτα πλέον κινούμενο διαγωνίως, εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα, από όπου δηλαδή είχε εκφύγει το αυτοκίνητο του Γ. Κ. και επέπεσε με το εμπρόσθιο αριστερό τμήμα του στην πλάγια αριστερή πλευρά του υπό στοιχεία ...

ΙΧΕ αυτοκινήτου ιδιοκτησίας του ενάγοντος της δεύτερης αγωγής (Α. Κ.), για να ακινητοποιηθεί, συνεχίζοντας να κατευθύνεται προς τα δεξιά σε παρακείμενη εκτός της οδού κολώνα της ΔΕΗ, σε απόσταση 125 μέτρων. Συνέπεια των συγκρούσεων αυτών ήταν, τα αυτοκίνητα των εναγόντων των δυο πρώτων αγωγών να υποστούν υλικές ζημίες και ο εξ αυτών Α.

Κ. να υποστεί σωματικές βλάβες, ο δε Γ. Κ. να τραυματισθεί θανάσιμα και από την αιτία αυτή να αποβιώσει. Το ζημιογόνο τούτο αποτέλεσμα οφείλεται αποκλειστικά σε υπαιτιότητα του Γ. Κ., διότι οδηγούσε κατά παράβαση των κανόνων οδικής συμπεριφοράς. Η αμέλεια αυτού συνίσταται στο γεγονός ότι οδηγούσε χωρίς τη δέουσα σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του, όπως είχε υποχρέωση και μπορούσε να κάνει και άλλωστε θα έπραττε κάθε μέσoς συνετός οδηγός υπό παρόμοιες συνθήκες, εξ αυτού δε του λόγου το όχημά του ξέφυγε από τον έλεγχό του και αντί να συνεχίσει την πορεία του στο ρεύμα του, εισήλθε στο άλλο ρεύμα και μάλιστα αιφνίδια (άρθρα 12 παρ. 1, 16 παρ. 5, 19 παρ. 1 Κ.O.K.).

Αντίθετα, από τα ίδια παραπάνω αποδεικτικά στοιχεία δεν προέκυψε υπαιτιότητα του οδηγού του βυτιοφόρου και τούτο, γιατί αυτός εκινείτο κανονικά στο ρεύμα του και με κανονική ταχύτητα 70 χιλ. / ώρα, με ανώτατο όριο στο σημείο εκείνο 90 χιλ. / ώρα, δεδομένου ότι στο όχημα τούτο ήταν τοποθετημένο σύστημα περιορισμού ταχύτητας στα 85 χιλ. / ώρα, ενώ δεν αποδείχθηκε η οδήγηση του με ανώτερη των 150 χιλ. / ώρα και πολύ περισσότερο ότι το βυτιοφόρο εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα.

Όλα αυτά προκύπτουν κυρίως από όσα βεβαίωσε ελάχιστο χρόνο (3 ώρες) μετά από το ατύχημα προανακριτικώς ενώπιον των αρμοδίων αστυνομικών οργάνων του Αστυνομικού Τμήματος του Αγίου Νικολάου Χαλκιδικής ο ενάγων Α. Κ., του οποίου η κατάθεση κρίνεται ως αντικειμενική και με γνώση, δεδομένου ότι ακολουθούσε το αυτοκίνητο του Γ.

Κ. και τα εν λόγω περιστατικά διαδραματίστηκαν υπό τα όμματά του, αλλά ενισχύονται και από όσα μνημονεύονται στη με ίδια ημερομηνία (3-9-2006) έκθεση αυτοψίας και το σχετικό διάγραμμα των προαναφερομένων αστυνομικών οργάνων, καθώς και στην παραπάνω 3268/2007 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Κ. Λ. και δεν αναιρούνται αφενός από την κατάθεση του μάρτυρα απόδειξης των ισχυρισμών των συγγενών του Γ.

Κ., ο οποίος δεν ήταν αυτόπτης και κατέθεσε με βάση αυτά που πληροφορήθηκε προφανώς από τον εκ των εναγόντων πατέρα του θανόντος, καθώς και ορισμένα σημεία της ανωτέρω σχετικής με το βυτιοφόρο από 4-9-2006 έκθεσης πραγματογνωμοσύνης του Ν. Κ., προξενώντας αμφιβολίες για την γνώση των περιστατικών υπό τα οποία έλαβε χώρα το ατύχημα, κυρίως δε όσον αφορά το ζήτημα του ρεύματος στο οποίο έγινε τούτο, αφού τονίζει ότι το βυτιοφόρο "ήταν όλο στο αντίθετο ρεύμα, μετά κινήθηκε το μισό δεξιά", ενώ στην πραγματικότητα τούτο βρέθηκε στην αριστερή σε σχέση με την πορεία του πλευρά της οδού, εκτός του οδοστρώματος και αφετέρου από την ανωτέρω τελευταία έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Ν.

Κ., στην οποία εν πολλοίς αναφέρονται οι συγγενείς του θανόντος και η ασφαλιστική του εταιρία προς απόδειξη των ισχυρισμών τους, αλλά και στην οποία το σημείο σύγκρουσης ομοίως φέρεται, ότι ήταν στο ρεύμα κυκλοφορίας που ακολουθούσε ο Α. Δ. και άρα ο Γ. Κ. εισήλθε στο άλλο ρεύμα.

Συνεπώς, ο αντίθετος ισχυρισμός εκείνων που προβάλλεται, αφενός με τις αγωγές τους και αφετέρου προς άμυνα τούτων στις εναντίον τους αγωγές, δηλαδή της εισόδου του Α. Δ. στο άλλο ρεύμα και αποκλειστικής υπαιτιότητας τούτου (άρνηση), είναι κατ' ουσίαν αβάσιμος και απορριπτέος. Σύμφωνα με όλα αυτά, όσα επιπλέον επικαλούνται (και ήδη με τους λόγους των εφέσεων τους) οι συγγενείς του θανόντος και η ασφαλιστική εταιρία κάλυψης του αυτοκινήτου του, ότι το οδηγούμενο από τον πρώτο οδηγό όχημα ήταν έμφορτο, ότι αυτό εκινείτο με ταχύτητα μεγαλύτερη των 150 χιλ. / ώρα, γεγονός που δεν προέκυπτε από τον ταχογραφικό του δίσκο, γιατί ο πραγματικός είχε αφαιρεθεί παράνομα και είχε τοποθετηθεί άλλος που εμφάνιζε ταχύτητα κανονική και ότι τα ελαστικά αυτού ήταν σε κακή κατάσταση, εφόσον το Δικαστήριο δέχεται ότι η σύγκρουση έλαβε χώρα στο ρεύμα κυκλοφορίας του οδηγού του βυτιοφόρου και δεν μεσολαβούσε μεταξύ των δυο οχημάτων τέτοια απόσταση που να έχει χρόνο για αποφευκτική ενέργεια ο οδηγός τούτου, δεν τελούν σε αιτιώδη σύνδεσμο με την πρόκληση του ατυχήματος.

Περάν τούτου τα επικαλούμενα από εκείνους παραπάνω περιστατικά δεν αποδείχθηκαν και τούτο γιατί, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι το βυτιοφόρο εκινείτο στην συγκεκριμένη περίπτωση με ταχύτητα μεγαλύτερη από την επιτρεπόμενη, διαθέτοντας σύστημα "κόφτη", περιορισμού της ταχύτητάς του στα 85 χιλ. / ώρα, πράγμα που δεν αναιρείται μόνο από τη μη αναφορά της ύπαρξής του από το Ν.

Κ., αλλά αντίθετα ενισχύεται από το ότι αυτό μνημονεύεται στο Δελτίο Τεχνικού Ελέγχου (Κ.Τ.Ε.Ο.) που συντάχθηκε τρεις μήνες νωρίτερα (9-6-2006) και από κανένα στοιχείο δεν προέκυψε μη λειτουργία του, από το γεγονός αν ήταν έμφορτο ή όχι ή αν τα ελαστικά του δεν ήταν σε καλή κατάσταση, πράγμα που επίσης δεν αποδείχθηκε, γιατί και ο Ν.

Κ. κάνει μνεία μόνο για ένα από αυτά ότι ήταν φθαρμένο και μάλιστα δεν αναφέρει αν η φθορά αυτή μπορούσε να επηρεάζει την οδική συμπεριφορά του οχήματος τούτου, το Δικαστήριο δεν μπορεί να οδηγηθεί στην κρίση για την ύπαρξη υπαιτιότητας του Α. Δ.. Τέλος, πρέπει να σημειωθεί, ότι έγκληση του πατέρα του θανόντος (α' εναγομένου των πρώτης και δεύτερης των αγωγών) κατά του οδηγού του βυτιοφόρου για ανθρωποκτονία εξ αμελείας κλπ., απορρίφθηκε με την 92/5-7-2007 διάταξη του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Χαλκιδικής και σχετική κατ' αυτής προσφυγή του εγκαλούντος απορρίφθηκε με την 25/10-12-2007 διάταξη του Εισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης ως απαράδεκτη.

Συνακόλουθα, η τρίτη από τις κρινόμενες αγωγές, καθώς και η παρεμπίπτουσα αγωγή ως κατ' ουσίαν αβάσιμες. Με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 11 γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό πόρισμα αναφορικά με την ταχύτητα των 70 Χ/Ω του ...

ΔΧΦ (βυτιοφόρου μεταφοράς λυμάτων) και της ύπαρξης τοποθετημένου συστήματος περιορισμού ταχύτητας σ'αυτό, παρά το νόμο α) δεν έλαβε υπόψη την από 4-9-2006 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του πραγματογνώμονα της τροχαίας Ν. Κ. σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στην οποία ο ταχογραφικός δίσκος του ως άνω οχήματος είχε αντικατασταθεί ενώ περαιτέρω, β) έλαβε υπόψη την από 3-9-2006 προανακριτική κατάθεση του μάρτυρα Α.

Κ. που δόθηκε επίτηδες για να χρησιμεύσει στην παρούσα δίκη και γ) έλαβε υπόψη την 3268/7-4-2007 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Κ. Λ., καίτοι συντάχθηκε μετά παρέλευση οκταμήνου από την πρόκληση του ατυχήματος χωρίς να μεταβεί στον τόπο όπου έλαβε χώρα αυτό, και να εξετάσει τα εμπλακέντα στο ατύχημα οχήματα, καθώς και τον ταχυγραφικό δίσκο του ...

ΔΧΦ (βυτιοφόρου).

Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι απορριπτέος αναφορικά με την υπό στοιχείο α αιτίαση ως αβάσιμος, διότι στην προσβαλλόμενη απόφαση ρητή αναφορά γίνεται περί της λήψεως υπόψη και του αποδεικτικού ως άνω μέσου, για τη διαμόρφωση του αποδεικτικού εν γένει πορίσματος της πλην αξιολογήθηκε αρνητικά, ενόψει της παραδοχής της ότι το βυτιοφόρο δεν αποδείχθηκε ότι εκινείτο με ταχύτητα μεγαλύτερη από την επιτρεπόμενη, διαθέτοντας σύστημα "κόφτη" περιορισμού της ταχύτητάς του στα 85 Χ/Ω όπως μνημονεύεται στο Δελτίο Τεχνικού Ελέγχου, που συνετάγη προ του ατυχήματος στις 9-6-2006.

Ωσαύτως, αναφορικά με την υπό στοιχείο β αιτίαση είναι απορριπτέος ως αβάσιμος διότι η προανακριτική αυτή κατάθεση, δεν μνημονεύεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ως ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο και αποτελεί, όπως προεκτέθηκε, επιτρεπτό κατά νόμο αποδεικτικό μέσο προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων εφ' όσον λήφθηκε στα πλαίσια της ποινικής για το ένδικο ατύχημα δίκης, ενώ εξ άλλου, ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος αναφορικά και ως προς την υπό στοιχείο γ'αιτίαση διότι η 3268/7-4-2007 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Κ.

Λ., που δεν αποτελεί ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο, παραδεκτός λήφθηκε υπόψη από το Εφετείο, ως έγγραφο εκτιμώμενο ελεύθερα από το Δικαστήριο. Περαιτέρω και με το δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση κατά ένα μέρος η πλημμέλεια από τον αριθμό 11 γ του ίδιου πιο πάνω άρθρου και κώδικα, διότι το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό πόρισμα ότι η αποκλειστική υπαιτιότης περί την πρόκληση του ενδίκου ατυχήματος βαρύνει τον θανατηφόρα τραυματισθέντα οδηγό του ...

αυτοκινήτου, δεν έλαβε υπόψη τα ως κατωτέρω αποδεικτικά μέσα: α) τις φωτογραφίες του τόπου του ατυχήματος που εμφανίζουν ίχνη τροχοπέδησης του ... ΔΧΦ (βυτιοφόρου) εντός του αντίθετου ρεύματος πορείας του, β) την 4-9-2006 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του πραγματογνώμονα της τροχαίας Ν. Κ. αναφορικά με τις συνθήκες του τροχαίου ατυχήματος και ειδικότερα το ρεύμα πορείας της επαρχιακής οδού Νέων Μουδανιών-Σάρτης Ν.

Χαλκιδικής όπου έλαβε αυτό χώρα, γ) τα πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης της 15-10-2008 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής και δ) το από 25-2-2009 απολογητικό υπόμνημα των Α. και Α. Δ. ενώπιον του Α.Τ. Αγίου Νικολάου Χαλκιδικής από τα οποία προκύπτει 1) ότι η ταχύτητα του βυτιοφόρου υπερέβαινε τα 150 Χ/Ω. 2) ότι το βυτιοφόρο ήταν έμφορτο λυμμάτων και 3) ότι εξ αιτίας της σύγκρουσης με το ...

ΙΧΦ αυτοκίνητο δεν αποκολλήθηκε ο εμπρόσθιος αριστερός αυτού τροχός ενώ, προκειμένου να καταλήξει στο αυτό ως άνω αποδεικτικό πόρισμα έλαβε υπόψη ταχογραφικό δίσκο που δεν ανήκε στο βυτιοφόρο, αλλά σε άλλο όχημα. Ο αναιρετικός αυτός λόγος κατά το μέρος αυτό, πρέπει να απορριφθεί αναφορικά με τις υπό στοιχείο β' και γ' αιτιάσεις ως αβάσιμος καθ' όσον, σαφής αναφορά στην προσβαλλόμενη απόφαση γίνεται περί λήψεως υπόψη για τη διαμόρφωση του αποδεικτικού πορίσματος των ενόρκων καταθέσεων των μαρτύρων αποδείξεως και ανταποδείξεως που περιλαμβάνονται στα με επίκληση προσκομιζόμενα από τους διαδίκους ταυτάριθμα με την εκκαλούμενη πρακτικά συνεδριάσεως του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου καθώς και της από 4-9-2006 έκθεσης πραγματογνωμοσύνης του Ν.

Κ. σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στην οποία, κατά τις παραδοχές, το σημείο σύγκρουσης φέρεται ότι ήταν στο ρεύμα κυκλοφορίας που ακολουθούσε ο Α. Δ. και άρα, ο Γ. Κ. εισήλθε στο άλλο ρεύμα. Εξ άλλου, ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος αναφορικά και με τις υπό στοιχείο α και δ αιτιάσεις καθ' όσον από τις αιτιολογίες της προσβαλλόμενης απόφασης ότι στο ...

ΔΧΦ βυτιοφόρο αυτοκίνητο ήταν τοποθετημένο σύστημα περιορισμού της ταχύτητάς του στα 85 Χ/Ω, της εισόδου αιφνίδια στο αντίθετο ρεύμα πορείας της ως ανωτέρω επαρχιακής οδού του ... ΙΧΦ αυτοκινήτου και της σύγκρουσής του πλαγιομετωπικά με το ... ΔΧΦ βυτιοφόρο που εκινείτο επί του ρεύματος αυτού, δεν καταλείπονται αμφιβολίες ότι το Εφετείο, για τη διαμόρφωση του αποδεικτικού ως άνω πορίσματός του, συνεκτίμησε με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα και τα επικαλούμενα ως άνω.

Επειδή, ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 10 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά, χωρίς απόδειξη, υπό την έννοια, ότι δέχεται τα πράγματα αυτά, χωρίς να εκθέτει ούτε γενικώς, ούτε ειδικώς από ποια αποδεικτικά μέσα άντλησε την απόδειξη και δεν απαιτείται να αξιολογεί τα επί μέρους αποδεικτικά μέσα, ούτε να τα εξειδικεύει.

Ως "πράγματα" κατά την έννοια της διάταξης αυτής νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που συγκροτούν την ιστορική βάση της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως. Οι ισχυρισμοί αυτοί πρέπει να είναι ουσιώδεις, δηλαδή να έχουν επίδραση στην έκβαση της δίκης. Στην προκειμένη περίπτωση αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση με τους πρώτο και δεύτερο κατά ένα μέρος λόγους της αιτήσεως αναιρέσεως καθώς και με τους τρίτο και τέταρτο λόγους η πλημμέλεια του αριθμού 10 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, διότι το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό πόρισμα της αποκλειστικής υπαιτιότητας του οδηγού του ...

ΙΧΦ αυτοκινήτου περί την πρόκληση του ένδικου ατυχήματος, δέχθηκε χωρίς απόδειξη αντίστοιχα σύμφωνα με τον πρώτο αναιρετικό λόγο ότι η ταχύτης του βυτιοφόρου ανήρχετο στα 70 Χ/Ω, με τον εκ τούτων δεύτερο, ότι δεν ήταν έμφορτο με λύμματα και αποκολλήθηκε εξ αιτίας της σύγκρουσης, ο εμπρόσθιος αριστερός τροχός αυτού, με τον τρίτο διότι δέχθηκε χωρίς απόδειξη ως αληθινό το διατακτικό της 92/5-7-2007 διάταξης του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Χαλκιδικής με την οποία τέθηκε στο αρχείο η υποβληθείσα έγκληση κατά του οδηγού του βυτιοφόρου για ανθρωποκτονία εξ αμελείας η δε σχετική κατ' αυτής προσφυγή του εγκαλούντος απορρίφθηκε με την 25/10-12-2007 διάταξη του Εισαγγελέα Εφετών Θεσ/κης ως απαράδεκτη και με τον τέταρτο διότι δέχθηκε χωρίς απόδειξη ότι το βυτιοφόρο είχε σύστημα περιορισμού της ταχύτητας, ήτοι για την επικαλούμενη και στον πρώτο λόγο κατά ένα μέρος αιτία.

Οι αναιρετικοί ως ανωτέρω λόγοι πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι διότι το δικαστήριο, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη, ρητώς βεβαιώνει ότι τη δικανική του πεποίθηση για τα ως άνω γεγονότα σχημάτισε από τα κατ' είδος μνημονευόμενα στην απόφαση αποδεικτικά μέσα και ειδικότερα, τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων απόδειξης και ανταπόδειξης, που περιλαμβάνονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά συνεδρίασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, από τις προσαγόμενες με επίκληση α) από τους εκκαλούντες-εφεσιβλήτους της α' έφεσης (με αρ.

κατ. 11/22-1-2009) από 4-9-2006 εκθέσεις του πραγματογνώμονα Ν. Κ., β) από τους εκκαλούντες της ίδιας ως άνω έφεσης από 29-9-2006 έκθεση του Σ. Τ., γ) από τους εφεσιβλήτους αυτής με αρ. 3268/7-4-2007 έκθεση του Κ. Λ. και με αρ. 1051/2006 έκθεση του Γ. Α., δ) από τον εκκαλούντα της γ' έφεσης (με αρ. κατ. 29/5-3-2009) από 24-2-2007 της Α. Τσιρανίδου και ε) από τον εκκαλούντα της β' έφεσης (με αρ.

κατ. 57/10-4-2009) από 11-1-2007 έκθεση του Γ. Μ. και από όλα γενικά τα μετ' επικλήσεως προσκομιζόμενα από τους διαδίκους έγγραφα. Εξ άλλου, με τους πρώτο και δεύτερο κατά ένα μέρος λόγους της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον ίδιο αριθμό και άρθρο του ΚΠολΔ (άρθρο 559 αρ. 10) διότι δεν εξειδικεύει τα αποδεικτικά μέσα βάσει των οποίων κατέληξε στο αποδεικτικό πόρισμα ότι η ταχύτητα του βυτιοφόρου ανήρχετο κατά το χρόνο του ατυχήματος στα 70 Χ/Ω και διέθετε σύστημα περιορισμού της ταχύτητας.

Οι αναιρετικοί αυτοί λόγοι κατά το μέρος αυτό πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι το μεν διότι από το δικαστήριο της ουσίας δεν είναι απαραίτητο όπως προεκτέθηκε, να εξειδικεύονται τα αποδεικτικά μέσα βάσει των οποίων διαμόρφωσε το αποδεικτικό αυτού πόρισμα το δε διότι σαφής αναφορά στην αναιρεσιβαλλόμενη γίνεται περί διαμόρφωσης αυτού από τα ίδια ως ανωτέρω αποδεικτικά μέσα.

Επειδή, με βάση τα προεκτιθέμενα, πρέπει να απορριφθεί η από 31-12-2012 και με αρ. κατ. 1/2013 αίτηση αναιρέσεως της 24/2010 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης, να διαταχθεί η εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 595 παρ. 4 ΚΠολΔ και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των τρίτης και τετάρτου των αναιρεσιβλήτων, με βάση την αυτοτελή εκάστου τούτων παράσταση, που κατέθεσαν προτάσεις, ελλείψει σχετικού αιτήματος των πρώτου, δεύτερου αυτών, που παραστάθηκαν με δήλωση του πληρεξουσίου τους δικηγόρου κατ' άρθρο 242 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσαν προτάσεις, κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό (άρθρ. 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 31-12-2012 και με αρ. κατ. 1/2013 αίτηση αναιρέσεως της 24/2010 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των τρίτης και τετάρτου των αναιρεσιβλήτων, που ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ για έκαστο τούτων.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 21 Μαρτίου 2014

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 4η Απριλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ