Supreme Court dismisses cassation appeal regarding casino entry fines and procedural rights violations.

Απόφαση 749 / 2011 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 749/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Φούκα, Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη και Γεώργιο Γεωργέλλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Απριλίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Β. Ο. του Β., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Γλυκό.

Της αναιρεσιβλήτου: της Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "REGENCY ENTERTAINMENT ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΗ και ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ Α.Ε", που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Πολυζωγόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30 Αυγούστου 2005 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 17452/2007 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 1902/2008 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 18 Σεπτεμβρίου 2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Χρυσικός, ανέγνωσε την από 29 Μαρτίου 2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 18 Σεπτεμβρίου 2009 αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1902/2008 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθ.1 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνον αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.

ΑΠ 7/2006, 4/2005). Με το λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου) ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομική σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ.

ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (Ολ. ΑΠ 27 και 28/1998). Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 947 § 1 ΚΠολΔ, όταν ο οφειλέτης έχει υποχρέωση να παραλείψει ή να ανεχθεί πράξη, το δικαστήριο για την περίπτωση που παραβεί την υποχρέωσή του, απειλεί για κάθε παράβαση χρηματική ποινή υπέρ του δανειστή έως 5.900 ευρώ και προσωπική κράτηση έως ένα έτος.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο είναι αρμόδιο να βεβαιώσει την παράβαση και να καταδικαστεί στη χρηματική ποινή και στην προσωπική κράτηση. Από τη διάταξη αυτή σαφώς συνάγεται, ότι σε περίπτωση περισσοτέρων παραβάσεων οφείλονται ισάριθμες προς αυτές χρηματικές ποινές, όταν όμως κατά την ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας οι παραβάσεις αυτές συνδέονται στενότερα μεταξύ τους και σχηματίζουν φυσική ενότητα ενέργειας του παραβάτη, κατά τρόπο εξωτερικώς διαγνωστό και σε τρίτους, επιβάλλεται μία μόνο ποινή και όχι τόσες ποινές όσες και οι επί μέρους παραβάσεις (ΑΠ 1497/2007, 143/2003, 881/1980).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 1902/2008 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης έγιναν δεκτά τα ακόλουθα, κατά την ανέλεγκτη επί της ουσίας εκτίμηση των αποδείξεων που αφορούν τον εδώ ερευνώμενο αναιρετικό λόγο: "Ο αναιρεσείων με την από 12-6-2001 αγωγή του κατά της αναιρεσίβλητης ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ισχυριζόμενος ότι η απαγόρευση της εισόδου του στο καζίνο εκμετάλλευσης της τελευταίας στην περιοχή του αεροδρομίου έγινε κατά κατάχρηση δικαιώματος και συνιστά παράνομη και υπαίτια προσβολή της προσωπικότητάς του, ζήτησε να διαταχθεί η άρση της προσβολής ώστε να επιτραπεί η είσοδός του στις εγκαταστάσεις του καζίνο, και η παράλειψή της στο μέλλον με την απειλή χρηματικής ποινής 2.000.000 δρχ.

για κάθε μελλοντική παραβίαση της αποφάσεως. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε αρχικά η υπ' αριθμ. 10989/2002 μη οριστική και στη συνέχεια η υπ' αριθμ. 34089/2002 οριστική απόφαση του πιο πάνω Δικαστηρίου. Με αυτή γίνεται δεκτή η αγωγή ως νόμιμη (άρθρ. 57, 59, 281 του ΑΚ, 947 παρ. 1 του ΚΠολΔ) και ουσιαστικά βάσιμη και με το διατακτικό της:

α) υποχρεώνεται η αναιρεσίβλητη να άρει την προσβολή της απαγόρευσης της εισόδου του αναιρεσείοντος στις εγκαταστάσεις "καζίνο" της ίδιας στο Ν. Ρύσιο Θεσσαλονίκης και να την παραλείψει στο μέλλον, επιτρέποντας την είσοδό του σ' αυτές και β) απειλείται (καταδικάζεται κατά την απόφαση) η αναιρεσίβλητη (κατ' άρθρ. 947 παρ. 1 του ΚΠολΔ) σε χρηματική ποινή 5.000 ευρώ, για κάθε στο μέλλον παραβίαση, εκ μέρους της, της υποχρέωσής της να επιτρέπει στον αναιρεσείοντα την είσοδο στις εγκαταστάσεις του καζίνο της.

Η απόφαση αυτή επικυρώθηκε από την υπ' αριθμ. 568/2005 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία απορρίφθηκε η κατ' αυτής έφεση της αναιρεσίβλητης.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι αμέσως μετά την επίδοση (στις 12-5-2005) της επιταγής προς εκτέλεση της πιο πάνω απόφασης και μέχρι τις 31-5-2005 ο αναιρεσείων πολλές φορές μετέβη στο καζίνο της αναιρεσίβλητης, επιδιώκοντας να λάβει μέρος στα παιγνίδια που διενεργούνται μέσα σ' αυτό. Συγκεκριμένα, μετέβη στο καζίνο στις 17, 20, 22, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30 και 31 Μαΐου 2005.

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις του επιτράπηκε η είσοδος στις εγκαταστάσεις του καζίνο, λαμβάνοντας, με την καταβολή του αντιτίμου, το απαιτούμενο εισιτήριο εισόδου από τον αρμόδιο υπάλληλο της αναιρεσίβλητης. Με την είσοδό του στο καζίνο, τα παίγνια του ήταν προσιτά σ' αυτόν, έχοντας έτσι τη δυνατότητα να συμμετάσχει σε παίγνιο της επιλογής του.

Όμως, δεν του επιτράπηκε η είσοδος στο Prive χώρο του καζίνο, ο οποίος αποτελεί ιδιαίτερο χώρο αυτού, που προορίζεται κυρίως σε προσκεκλημένους της διευθύνσεως, δηλαδή σε πρόσωπα που, κατά τη διεύθυνση, είναι κοινωνικά και οικονομικά διακεκριμένοι πελάτες. Η αναιρεσίβλητη γνώριζε από προηγούμενες περιπτώσεις άλλων πελατών της (του Γ.

Μ. και του Η. Κ.) ότι δεν ισχύει καμμία διάκριση ή περιορισμός για την είσοδο πελατών στον Prive χώρο και ότι η υποχρέωσή της (με δικαστική απόφαση) να επιτρέπει την είσοδο πελάτη στις εγκαταστάσεις του καζίνο εμπεριέχει και την υποχρέωση να επιτρέπει την είσοδο και στον Prive χώρο (βλ. τις υπ' αριθμ. 5513/2004 και 13028/2005 αποφάσεις του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκαν επί αιτήσεως του Γ.

Μ. κατά της ίδιας εναγομένης και αφορούν την είσοδό του στις εγκαταστάσεις του καζίνου και στον ιδιαίτερο Prive χώρο αυτού, αλλά και τις υπ' αριθμ. 81/2004 και 122/2005 διατάξεις των Εισαγγελέων Πρωτοδικών Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης, αντίστοιχα). Με βάση δε τα παραπάνω περιστατικά οι γενόμενες παραβάσεις της αναιρεσίβλητης κατά το χρονικό διάστημα από 17 έως 31-5-2005 ήταν συνεχείς, σχεδόν καθημερινές και συνιστούν ουσιαστικά φυσική ενότητα μιας ενέργειας, αφού πρόκειται για μία διαρκή, κατ' εξακολούθηση όμοια συμπεριφορά και ενέργεια της αναιρεσίβλητης με ενιαίο δόλο κατά το παραπάνω μικρό (και συνεχές) διάστημα, κατά το οποίο χωρίς ουσιαστική διακοπή παραβιάζεται συνεχώς και αδιαλείπτως η υποχρέωση της αναιρεσίβλητης να επιτρέπει την είσοδο του αναιρεσείοντος και στον Prive χώρο του καζίνο".

Κατέληξε δε το Εφετείο ότι πρέπει να καταδικαστεί η αναιρεσίβλητη σε μία χρηματική ποινή και όχι αθροιστικά σε τόσες ποινές όσες και οι έντεκα (11) παραβάσεις του επίμαχου χρονικού διαστήματος, αφού δέχθηκε σχετικό ισχυρισμό της αναιρεσίβλητης που πρότεινε πρωτόδικα και επανέφερε στο Εφετείο προς απόκρουση της έφεσης (άρθρ. 527 παρ. 1 του ΚΠολΔ), ότι οι ως άνω επί μέρους παραβάσεις δεν έχουν αυτοτέλεια και συνιστούν μία διαρκή ενέργειά της, κρίνοντας ότι η οφειλόμενη χρηματική ποινή ανέρχεται στο ποσό των 5.000 ευρώ, το οποίο και όρισε η ως άνω εκτελούμενη απόφαση για κάθε παράβαση του διατακτικού της, και για το οποίο δέχθηκε την αγωγή του αναιρεσείοντος".

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, ότι δηλαδή οι περισσότερες εξακολουθητικές παραβάσεις της υποχρέωσης της αναιρεσίβλητης (ένδεκα τον αριθμό) σχηματίζουν φυσική ενότητα ενέργειας, και επέβαλε ως εκ τούτου μία μόνο ποινή για το χρονικό διάστημα των 15 ημερών στο οποίο εκτείνονται (17 έως 31 Μαΐου 2005), αφ' ενός μεν δεν παραβίασε με εσφαλμένη εφαρμογή την προμνημονευθείσα ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 947 παρ. 1 του ΚΠολΔ, αφ' ετέρου δε εξέφερε κρίση περί τα πράγματα, που δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

Επομένως, ο μοναδικός λόγος της αίτησης αναίρεσης κατά τα δύο πρώτα μέρη του, υπό την επίκληση αντίστοιχων πλημμελειών από τον αριθμό 1 του άρθρ. 559 του ΚΠολΔ και την παρ. 1 του άρθρ. 561 του ΚΠολΔ, κρίνεται αβάσιμος. Εξ άλλου, με τις πιο πάνω παραδοχές της προσβαλλομένης δεν περιορίστηκε ούτε παραβλέφθηκε το δικαίωμα του αναιρεσείοντος ως διαδίκου στο να αναπτύξει τις απόψεις του για όλα τα θέματα, που αφορούν την υπόθεση που έκρινε το Εφετείο, και επομένως ο ίδιος (μοναδικός) λόγος της αίτησης αναίρεσης κατά το τελευταίο μέρος του από τον αριθμό 1 του άρθρ. 559 του ΚΠολΔ, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση διότι το Εφετείο με την εκφορά της κρίσης του για την φυσική ενότητα των ένδικων παραβάσεων παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 6 παρ. 1 της Ε.Σ.Δ.Α.

και 20 παρ. 1 του Συντάγματος, κρίνεται αβάσιμος. Μετά τα παραπάνω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων ως ηττώμενος στην εις το διατακτικό δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-9-2009 αίτηση του Β. Ο., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1902/2008 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) Ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 10 Μαϊου 2011 και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στην Αθήνα στις 17 Μαϊου 2011.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ