Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to specify facts or legal errors under Greek Civil Procedure Code.

Απόφαση 748 / 2013 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 748/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω μη υπάρξεως Αντιπροέδρου στο Τμήμα), Δημήτριο Μαζαράκη, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη και Μαρία Βαρελά, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 6 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία: "S & B Βιομηχανικά Ορυκτά Α.Ε.", πρώην "Ανώνυμος Εταιρεία Εκμεταλλεύσεως Αργυρομεταλλευμάτων και Βαρυτίνης" και έδρα την ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Παπαδημητρίου, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ι. Δ. του Φ. και 2) Ζ. Δ. χήρας Φ., κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Πολυχρόνη Περιβολάρη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27/7/2006 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σύρου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 134/2009 του ιδίου Δικαστηρίου και 119/2011 του Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 19/9/2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Μαρία Βαρελά ανέγνωσε την από 15/1/2013 έκθεσή της, με την οποία πρότεινε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά το άρθρο 559 αρ. 9 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο επιδίκασε κάτι που δεν ζητήθηκε ή επιδίκασε περισσότερα από όσα ζητήθηκαν ή άφησε αίτηση αδίκαστη. Ως "αίτηση" κατά την έννοια της διάταξης αυτής νοείται κάθε αυτοτελής αίτηση των διαδίκων με την οποία ζητείται η παροχή έννομης προστασίας υπό οποιαδήποτε νόμιμη μορφή αυτής που δημιουργεί αντίστοιχη εκκρεμότητα της δίκης. Τέτοια αίτηση είναι ιδίως η της αγωγής, της ανταγωγής, της κυρίας παρέμβασης, της αυτοτελούς πρόσθετης παρέμβασης, της ανακοπής, της τριτανακοπής και κάθε ένδικου μέσου (Ολ.ΑΠ 25/2003).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται αιτίαση κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως εκ του άρθρου 559 αρ. 9 ΚΠολΔ, γιατί το Εφετείο αν και αναγνώρισε την συγκυριότητα των αναιρεσιβλήτων στα με αριθμούς 2 και 3 ακίνητα επιφανείας μισού στρέμματος το καθένα και δέχθηκε ότι η αναιρεσείουσα προσέβαλε παράνομα και αυθαίρετα τη συγκυριότητά τους αυτή, χρησιμοποιώντας αυτά για εξυπηρέτηση των αναγκών της επιχειρήσεώς της, επιδικάζει αποζημίωση χρήσεως για συνολική έκταση και για τα δύο αυτά ακίνητα εμβαδού 1.520 τετ.

μέτρων με συνέπεια να επιδικάσει περισσότερα από όσα ζητήθηκαν με την αγωγή με την οποία οι αναιρεσίβλητοι αιτούντο αποζημίωση για παράνομη και αυθαίρετη χρήση των ακινήτων τους επιφανείας μισού στρέμματος το καθένα. Όπως προκύπτει από το παραδεκτώς επισκοπούμενο από τον Άρειο Πάγο δικόγραφο της αγωγής (άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ) οι αναιρεσίβλητοι ζήτησαν με την από 27-7-2006 αγωγή τους την επιδίκαση αποζημίωσης χρήσεως για έκταση εμβαδού 1520 τετ.

μέτρων από τον υπ' αριθμ. 2 και 3 ακίνητά τους και όχι για έκταση ενός (1) στρέμματος αφού επί λέξει στην αγωγή τους αυτή αναφέρουν : "από το δεύτερο και τρίτο από τα ανωτέρω περιγραφόμενα στο κεφάλαιο 1 της παρούσας ακίνητα, η εναγομένη χρησιμοποιεί από τα τέλη του έτους 1986 έως και σήμερα εδαφικό τμήμα συνολικής έκτασης 1,52 στρέμματος (1520 τετ.

μέτρα) το οποίο φαίνεται εν συνόλω με τα περιμετρικά στοιχεία "Δ-Ε-Ζ-Η-Δ" στο προσαγόμενο τοπογραφικό διάγραμμα και συνορεύει σύμφωνα με το διάγραμμα αυτό νοτιοανατολικά επί πλευράς Δ-Ε μήκους 11,80 μέτρων με το πρώτο από τα ανωτέρω περιγραφόμενα ακίνητα νότια-νοτιοδυτικά επί τεθλασμένης πλευράς Ε-Ζ μήκους 93,00 μέτρων με ιδιοκτησία της εναγομένης και βορειοανατολικά επί πλευράς Η-Δ μήκους 72,00 μέτρων με την υπόλοιπη έκταση του δευτέρου και του τρίτου από τα ανωτέρω περιγραφόμενα ακίνητα συνιδιοκτησίας μας", "η εναγομένη οφείλει τα εξής ποσά ...

Β) για τη χρήση από αυτήν του ανωτέρω περιγραφομένου τμήματος εκτάσεως 1,52 στρέμματος, του δευτέρου και του τρίτου από τα ανωτέρω περιγραφόμενα ακίνητα που χρησιμοποιεί η εναγομένη από τα τέλη του έτους 1986 έως και σήμερα - Για το έτος 2004 : 539,96 ευρώ ανά στρέμμα Χ 1,52 στρέμμα ίσον 820,74 ευρώ, για το έτος 2005, 555,61 ευρώ ανά στρέμμα Χ 1,52 στρέμμα ίσον 844,53 ευρώ, για το έτος 2006: 575,06 ευρώ ανά στρέμμα Χ 1,52 στρέμμα, ίσον 874,09 ευρώ, συνολικά 2.539,36 ευρώ.

Από το ποσό αυτό αναλογούν στον πρώτο από εμάς ποσό (2.539,36 ευρώ Χ 129/192 εξ αδιαιρέτου) 1.706,13 ευρώ και στη δεύτερη από εμάς ποσό (2.539,36 ευρώ Χ 43/192, εξ αδιαιρέτου) ίσον 568,71 ευρώ". Εκ προφανούς παραδρομής, μετά ταύτα, αρχικώς στην αγωγή γίνεται μνεία ότι έκαστο των ως άνω ακινήτων έχει έκταση μισού στρέμματος. Το δε Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του αναγνώρισε, όπως προκύπτει από την επισκόπησή της, τους αναιρεσιβλήτους συγκυρίους κατά ποσοστό 129/192 εξ αδιαιρέτου ο πρώτος και κατά ποσοστό 43/192 εξ αδιαιρέτου η δεύτερη σε τμήμα ακινήτου εμβαδού 1520 τετ.

μέτρων κειμένου στη θέση "..." του Δήμου Μήλου, επιδικάζοντας αποζημίωση χρήσεως για την παράνομη και αυθαίρετη χρήση τούτου εκ μέρους της αναιρεσείουσας ύψους 1706,13 ευρώ για τον πρώτο αναιρεσίβλητο και 568,71 ευρώ για τη δεύτερη αναιρεσίβλητη.

Συνεπώς, ο πρώτος, εκ του άρθρου 559 αρ. 9 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Επειδή, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 118 αρ.4, 566 παρ.1 και 577 παρ.3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικά αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλομένη αιτίαση.

Διαφορετικά ο λόγος αναίρεσης απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως αόριστος χωρίς να είναι επιτρεπτή η συμπλήρωση των στοιχείων που λείπουν με παραπομπή σε άλλα έγγραφα. Γενικά, για να είναι ορισμένος ένας λόγος αναίρεσης δεν αρκεί η απλή μνεία του αριθμού του άρθρου 559 ΚΠολΔ που προβλέπει το σχετικό λόγο, ούτε η επανάληψη του κειμένου της σχετικής διάταξης χωρίς να προσδιορίζονται τα αναγκαία στοιχεία που σύμφωνα με αυτήν, απαιτούνται για να στοιχειοθετεί ο συγκεκριμένος λόγος αναίρεσης.

Ειδικότερα, ως προς τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ο ισχυρισμός ήτοι τα συγκροτούντα αυτόν πραγματικά περιστατικά όπως προβλήθηκαν στο δικαστήριο της ουσίας και να καθορίζεται ο νόμιμος τρόπος προβολής του στο πρωτοβάθμιο και της επαναφοράς του στο δευτεροβάθμιο όταν η υπόθεση διήλθε και τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας.

Και στις δύο περιπτώσεις (της παρά το νόμο λήψης ή μη λήψης υπόψη) πρέπει να αναφέρεται ποια επίδραση ασκούσε στην έκβαση της δίκης ο ισχυρισμός. Ως προς τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αρ. 11 περ.γ' ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης που ιδρύεται και αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, πρέπει να εξειδικεύονται στο αναιρετήριο τα αποδεικτικά μέσα, να προσδιορίζεται το περιεχόμενό τους και να αναφέρεται ότι έγινε επίκληση και προσκομιδή τους και αν ακόμη έπρεπε να ληφθούν υπόψη αυτεπαγγέλτως.

Περαιτέρω, ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης λόγω ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών όταν από το αιτιολογικό της απόφασης που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά τα οποία σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι συντρέχουν οι όροι εφαρμογής της διάταξης που εφαρμόστηκε ή ότι δεν συντρέχουν οι όροι της εφαρμογής της.

Ο λόγος αυτός είναι αόριστος αν δεν διαλαμβάνει α) τις πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως ή τη μνεία ότι αυτή στερείται παντελώς αιτιολογίας, β) τον ισχυρισμό και τα περιστατικά που προτάθηκαν προς θεμελίωσή του ως προς τον οποίον παρουσιάζεται η έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντίφαση, καθώς και τη σύνδεσή του με το διατακτικό αν αυτή δεν είναι αυτονόητη, γ) εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου δηλαδή αν πρόκειται για παντελή έλλειψη αιτιολογίας, μνεία μόνον της έλλειψης αν πρόκειται για ανεπαρκή αιτιολογία, ποια επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται και αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες ποιες είναι αυτές, σε τι συνίσταται η αντιφατικότητα και από πού προκύπτει (Ολ.ΑΠ 32/1996).

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα αποδίδει στο Εφετείο τις αναιρετικές πλημμέλειες από τους αριθμούς 8, 11 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι απέρριψε αναπόδεικτα και αναιτιολόγητα την περί καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος που άσκησαν με την αγωγή τους οι αναιρεσείοντες ένσταση. Οι προβαλλόμενες με το λόγο αυτό αιτιάσεις είναι απορριπτέες ως αόριστες διότι η αναιρεσείουσα α) δεν προσδιορίζει ποια ακριβώς πράγματα ελήφθησαν ή δεν ελήφθησαν υπόψη από το Εφετείο, β) δεν εξειδικεύει ποια συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα προσκόμισε και επικαλέστηκε στο δικαστήριο τα οποία αυτό δεν έλαβε υπόψη, γ) δεν διαλαμβάνει τις πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως, δεν εξειδικεύει το σφάλμα του δικαστηρίου με τη μνεία των περιστατικών που έπρεπε επιπλέον να αναφέρονται στην προσβαλλομένη απόφαση, ώστε να είναι πλήρης η αιτιολογία της και δεν αναφέρει ποιες είναι οι αντιφατικές διατάξεις και σε τι συνίσταται η αντιφατικότητά τους.

Επειδή, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία διατάξεως του ουσιαστικού δικαίου, πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή της, ως και οι πραγματικές παραδοχές της ελάσσονος προτάσεως που θεμελίωσαν την κρίση του δικαστηρίου για το βάσιμο ή μη της αγωγής ή του ισχυρισμού.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια της ευθείας άλλως εκ πλαγίου παράβασης του άρθρου 914 ΑΚ για την επιδίκαση χρηματικής ικανοποιήσεως στους αναιρεσίβλητους λόγω ηθικής βλάβης από την παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά της αναιρεσείουσας, ενώ με τον τέταρτο λόγο προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια ότι το Εφετείο μην ερμηνεύοντας και μη εφαρμόζοντας ορθά διατάξεις του άρθρου 81 του Κ.Μ.Λ.Ε., δέχτηκε ότι η αναιρεσείουσα δεν έλαβε κανένα μέτρο για την αποτροπή των εκπομπών σκόνης και την προστασία του γειτονικού και ευρύτερου περιβάλλοντος χώρου και ότι συνεπεία της μη λήψης κανενός μέτρου οι αναιρεσίβλητοι αποστερήθηκαν τη χρήση της οικίας τους και επιδίκασε υπέρ αυτών ετήσια μισθώματα ως και χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη τούτων, άλλως ότι παραβίασε εκ πλαγίου τις παραπάνω διατάξεις.

Οι λόγοι αυτοί εκ του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ είναι απορριπτέοι ως αόριστοι διότι δεν αναφέρονται οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης που θεμελίωσαν τη σχετική κρίση του δικαστηρίου και δεν εξειδικεύεται το αποδιδόμενο νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή των παραπάνω διατάξεων ως και ως προς την ανεπάρκεια και αντιφατικότητα των αιτιολογιών της προσβαλλομένης αποφάσεως.

Κατ' ακολουθία των παραπάνω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί η ηττωμένη αναιρεσείουσα, κατά το νόμιμο αίτημα των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 183 και 176 ΚΠολΔ) στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-9-2011 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "S and B Βιομηχανικά Ορυκτά Α.Ε." για αναίρεση της υπ' αριθμ. 119/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αιγαίου.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 3 Απριλίου 2013.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 19 Απριλίου 2013.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ